"Не варта падарожнічаць з мерцвяком". - Анры Мешо
Зірніце ў акно.
Ці не нагадвае гэта вам, як вы плылі ў чоўне?
Калі той глыбокай ноччу
вы ляжалі, утаропіўшыся ўверх,
і вада ў вас у галаве,
і ўсё навокал - была вада,
і вы падумалі: "Чаму гэта ўсё вакол...
рухаецца,
а човен... стаіць на месцы?"
І яшчэ... А вы адкуль самі?
З Кліўлэнда. Кліўлэнд...
Возера Эры Эры...
У вас там бацькі, на Эры?
Яны нядаўна памерлі.
А мо...
у вас засталася жонка...
на Эры?
Не.
- Ці нарачоная? - Ну, у мяне...
была адна, але, ну...
яна перадумала.
- Знайшла сабе іншага? - Не.
Знайшла.
Але ж не з гэтай прычыны...
вы пацягнуліся ў такую далячынь,
у гэтае пекла.
Мне...
прапанавалі працу ў Машынгарадзе.
Машынгарадзе? Гэта ж канцавы пункт!
- Сапраўды? - Так.
Але я...
атрымаў ліст...
з канцылярыі "Гамарні Дыкінсана"...
Гм.
у якім мне прапаноўваюць працу.
Няўжо!
- Так. Я бухгалтар.
Што я магу сказаць, чытаць я не ўмею,
але адно магу сказаць дакладна:
Я б не стаў верыць словам, запісаным на паперы,
асабліва ад нейкага Дыкінсана з Горада машын.
Бадай ты знойдзеш там сабе магілу.
Глядзіце. Яны страляюць па бізонах.
Паводле афіцыйных звестак...
за адзін толькі мінулы год іх забілі цэлы мільён.
Джоні Дэп
Гары Фармэр
Лэнс Хэнрыксан
Майкл Ўінкат
Мілі Эвітал
Ігі Поп Білі Боб Торантан Джарэд Харыс а таксама Джон Харт і Альфрэд Маліна
у фільме "Мярцвяк"
музыка Ніла Янга
аўтар сцэнару і рэжысёр Джым Джармуш
Машынгарад радзіма "Гамарні Дыкінсана"
"Гамарня Дыкінсана"
выбачайце, сэр. Ці не падкажаце, дзе знаходзіцца офіс?
Дзякую.
Прабачце.
Добры дзень, сэр.
Я - Біл Блэйк, ваш новы бухгалтар з Кліўлэнда.
Якога хера табе тут трэба?
Э, я атрымаў ліст...
у якім напісана, што вы бераце мяне.
Гэтаму лісту два месяцы.
Ты спазніўся на месяц.
Бачыш містэра Олафсана? Ён наш новы бухгалтар.
Чакайце. Тут, мабыць, нейкая памылка.
- Паслухайце, містэр Блэк. - Блэйк.
Я вельмі заняты чалавек, і містэр Дыкінсан не даплочвае мне за пустыя размовы.
О, я разумею, але тут у лісце напісана, што гэта маё месца.
Я патраціў апошнія грошы, што засталіся пасля пахавання бацькоў, каб дабрацца сюды.
Слухайце, містэр Блэк, у мяне процьма справаў...
...гэта ўсё мяне не датычыць.
Я б хацеў пагаварыць з містэрам Дыкінсанам.
Не, я не думаю, што вы б хацелі.
Я настойваю, сэр, адвядзіце мяне да містэра Дыкінсана.
Вы настойваеце?
- Так, настойваю. - Настойваеце?
Я ўжо сказаў.
Добра, хлопча, праходзь. Дзверы вунь там.
Вось і ладна.
Ідзі давай!
Ужо іду.
Дзень добры.
Містэр Дыкінсан?
Каб ця трасца, ты хто такі?
І адкуль гэты клоунскі касцюм? З Кліўлэнда?
Ну, сапраўды так, сэр.
Я набыў яго ў Кліўлэндзе.
Якой халеры ты робіш у маім кабінеце?
Ну, я-я-я прыйшоў пагаварыць наконт працы.
Адзіная праца, якую ты тут знойдзеш, - гэта авечкі ў Абрама пасвіць.
А цяпер шыбуй адсюль.
Вялікі вам дзякуй, сэр.
За працу, містэр Олафсэн.
Прабачце.
Выбачайце.
Даруйце, сэр.
Можна мне бутэлечку, калі ласка?
Ты падабалася нам болей, калі была шлюхай.
Прыдурак.
Трасца!
Не хочаш напісаць мой партрэт?
Даруйце.
- Давайце, я вам дапамагу. Вось. - Выкіньце, яна расціснутая.
- А гэта? - І гэтая.
- Вой, чакайце.
Асцярожней.
- З вамі ўсё добра? - Так.
Вось. Глытніце. Хочаце глытнуць?
Дзякуй.
Прабачце мне.
Вы не маглі б мяне праводзіць?
- В-вядома, вядома ж. - Праўда?
Толькі валізу вазьму.
- Нам туды. - Добра.
- От халера.
У мяне лёгкія падазрэнні, што той бамбіза быў нецвярозы.
- Я хацеў зрабіць яму заўвагу, але не хацеў лішніх праблем. - Не пераймайцеся.
Мой пакой.
Я... не чакала гасцей.
- Ну як вам? - Прыгожа, вельмі.
Якія кветкі. Божа!
Яны як жывыя.
Так. Дзякуй.
Няма за што.
Я зрабіла іх з паперы.
Калі ў мяне з'явяцца грошы,
я хачу рабіць іх з тканіны.
З ядвабу.
І тады я буду па кропельцы парфумы капаць -
французскай парфумы -
у кожную.
Чым яна пахне?
- Паперай. - Ну гэта і ёсць папера.
Чуеш, Біл! У цябе табакі не будзе?
- Не, я не куру. - Хранова.
Вой!
Асцярожна. Ён зараджаны.
Нашто ён табе?
Мы з табой у Амерыцы.
Чарлі?
Ведаеш, Тэл,
я ж не хацеў з табой расставацца.
Ведаю, што між намі...
усё даўно скончана, але...
ты заўсёды была ў маім сэрцы, Тэл.
Заўсёды.
Я...
прынёс табе...
прынёс табе падарунак.
Падарунак?
Ну, я...
я... пайду...
і я...
Я... прабач мне, Тэл
што...
патурбаваў...
Дарэчы, я цябе ніколі не кахала.
Не, Чарлі!
- Я ніколі не пераставаў кахаць цябе, Тэл. - Не трэба!
Тэл!
У цябе ля сэрца метал белага чалавека.
Я хацеў яго выняць, але ён занадта глыбока.
Крыху глыбей - нож зачэпіць сэрца...
і выпусціць з цябе дух.
Дурны беладупы ёлупень.
У цябе табакі няма?
Я не куру.
Гэй, Ўілсан! У цябе лішняга тытуню не будзе?
Гэх, ясная рэч, у цябе ніколі няма лішняга тытуню. А ў цябе?
Трасца. Куды табе смаркачу курыць яшчэ!
Містэр Джон Дыкінсан.
Сёння ўначы мой малодшы сын Чарлі...
Божа, блаславі ягоную душу...
быў бязлітасна застрэлены ў нашым жа гатэлі.
Гэты забойца-сцыкун - нейкі містэр Біл Блэйк - застрэліў таксама міс Тэльму Расэл
нарачоную майго каханага сына.
Але больш за тое, ён скраў прыткую і вельмі дарагую кабылу,
маладую буланую прыгажуню з нашай сямейнай стайні.
Халера, шчыра кажучы, я б так не хваляваўся праз нейкую там кабылу.
Маўчаць!
Кажуць, вы трое - найлепшыя забойцы людзей і індэйцаў...
...у гэтай палове зямнога шару.
Кол Ўілсан, у цябе рэпутацыя легенды.
Я ведаю, што магу табе верыць.
Конуэй Твіл, ты галаварэз выдатны
але лепей трымай свой смярдзючы язык за зубамі.
І Джоні "Малы" Пікет
Я чуў, ты забіў чатырнаццаць чалавек.
Сумняюся нават, што табе споўнілася столькі гадкоў,
і не магу сказаць, што я пра цябе думаю.
- Я заўжды працую адзін. - О, выбачайце, калі ласка, містэр Дыкінсан,
але я таксама ніколі не працаваў з кімсьці разам.
- Ніколі. - Хм, я таксама.
Ціха!
Мой хлопчык Чарлі мёртвы!
Я вас не проста прашу, я загадваю,
а калі камусьці нешта не даспадобы я і сам гатовы крыху пастраляць.
Так, гэты гаўнюк далёка ўцячы яшчэ не мог.
Ну, чаму б нам тады, містэр Дыкінсан, сэр,
чаму б нам не пачаць з узыходам сонца.
Цяпер ужо добра за поўдзень,
да вечара мы ўсё адно не паспеем...
Ён патрэбны мне жывы альбо мёртвы - не важна...
але мёртвы, мяркую, нават прасцей.
Вы, мужыкі, працуеце толькі на мяне, ясна?
І я заплачу вам столькі колькі вы за ўсё жыццё не бачылі.
Хлопцы,
за зброю.
Дурны беладупы ёлупень.
Разашлі паўсюль тэлеграмы.
Расклей абвесткі аб узнагародзе ў 500 баксаў адсюль і да самага пекла туды і назад.
Я хачу, каб ведаў кожны шэрыф, дэпутат, кожны драны сабака ў ваколіцы.
Збярыце ўсіх. Мне патрэбна галава гэтага вырадка.
І не забудзься даць дакладнае апісанне маёй кабылкі. Я хачу яе вярнуць.
Буланае парнакапытнае без мазгоў, каб яго.
Дурное, як палена лясное.
І што ён у ёй знайшоў? Набыў бы сабе гнядую...
Наляпаў пару белых плямін - і гатова, вось што я думаю.
Госпадзе.
І як можна давяраць чалавеку, які ўвесь час...
размаўляе з мядзведзем?
З мядзведзем, каб яго.
Круглыя камяні пад зямлёй...
прамаўлялі праз агонь.
Чаго?
Рэчы аднолькавай прыроды з часам становяцца аднолькавымі і з выгляду,
а камяні, што размаўляюць, вельмі доўга ляжалі пад сонцам.
Камяні, што размаўляюць?
Некаторыя вераць, што іх прынеслі маланкі,
але я веру, што яны з зямлі але спраецыраваны бліскавіцамі.
Ты застрэліў таго белага, які цябе забіў?
Я не мёртвы.
Якое імя дала табе маці, дурны белы чалавек?
Блэйк.
Ўільям Блэйк.
Ты хлусіш? Ці гэта чарговыя хітрыкі белых?
- Не. Я Ўільям Блэйк.
Значыцца, ты мярцвяк.
Прабачце, але я... не разумею.
Цябе сапраўды завуць Ўільям Блэйк?
Так.
Ў свет прыходзіць...
кожны дзень
Хтосьці - для жыцця ў нудзе.
Кожны дзень у свет прыходзіць
Хтосьці - жыць у асалодзе.
Хтосьці - жыць у асалодзе,
Хтосьці - каб сысці прыходзіць.
Я, праўда, не разумею.
Затое я разумею, Ўільям Блэйк.
Ты быў паэтам і мастаком.
А цяпер ты - забойца белых людзей.
Табе трэба паспаць, Ўільям Блэйк.
Каму радасць, каму стогн,
а каму - бясконцы сон.
Мама, спячы піражкоў.
Любачка ты мая.
Ты ж яго не чапаў, праўда?
- Га? - Не.
- Пакляніся. - Клянуся.
- Пакладзі руку на сэрца
і пакляніся мне, што ты не хлусіш.
Клянуся, што не хлушу.
Толькі паспрабуй каму-небудзь сказаць.
Усё ясна?
І больш нічога ў мяне не пытай.
Дзе мы?
За табой гоняцца, Ўільям Блэйк.
Што, праўда? А вы адкуль ведаеце?
Мярзотны смурод белага чалавека амаль заўсёды апярэджвае яго.
Чаму б нам не...
Можа нам лепей...
Што ж нам рабіць?
Толькі дурны арол можа вучыцца ў вароны.
Вам ніколі не хацелася зрабіцца месяцам?
Божа, мой хенрык зусім змёрз.
Гэта ж трэба!
І доўга гэта ў мяне штаны расшпіленыя?
Мы ўжо колькі дзён едзем разам,
і ніводзін з вас не мог сказаць, што ў мяне прарэха...
Раскульбачвайце сваіх паршывых коней.
Раскульбачвай свайго паршывага каня.
Ідзі давай.
- Божа. - Тут разводзіў вогнішча індэец.
О.
Індэец?
Мы не за індэйцам гонімся, Кол. Разумееш...
Дыкінсан, каб яго, не на індэйцаў нас паляваць паслаў.
Хлапца зваць Ўільям Блэйк.
Ты шмат індэйцаў ведаеш з іменем Ўільям Блэйк? Чуеш: "Здароў, правадыр Біллі!.."
Ты гэта чуў?
Га?
- Чуў? - Не. Не.
Падалося, відаць.
Чуў пра Ўілсана?
- Што? - Ты чуў што-небудзь пра Коўла Ўілсана?
Што за дурное пытанне? Ясная рэч, я чуў пра Коўла Ўілсана.
А хто пра яго не чуў? Ён - жывая легенда.
Ён адтрахаў сваіх бацькоў.
- Што ён? - Адтрахаў сваіх бацькоў.
- Абаіх? - Абаіх.
Татку і мамку. Бацькоў сваіх. Абаіх. Адтрахаў.
Божа.
І ведаеш, што ячшэ я чуў?
Затым ён іх забіў, зварыў і з'еў.
Ты хочаш сказаць, што ён забіў сваіх...
Кажу ж табе - забіў. Адтрахаў, зварыў і зжэр.
У яго ні кроплі сумлення няма. Разумееш ты гэта ці не?
Яму перарэзаць нам уначы глоткі - як пасцаць схадзіць.
Але такі хопец, як ты... Госпадзе,
калі б ты прышыў яго, уяўляеш:
"Джоні "Малы" Пікет Забіў Коўла Ўілсана".
Ўільям Блэйк,
ці ведаеш ты, як ім карыстацца?
- Не зусім. - Гэтая зброя стане тваім языком.
Ты навучышся гаварць праз яе,
і цяпер ты будзеш пісаць свае вершы крывёй.
Як вас завуць?
Мяне зваць Ніхто.
- Прабачце. - Мяне зваць Іксэбічэ.
Гэта значыць "той, хто гарлае ні аб чым",
"той, хто крычыць..."
Спачатку вы сказалі, што вы Ніхто.
Ніхто - мне больш даспадобы.
Ніхто?
А... у цябе ёсць племя ці нешта такое?
Я мяшанец.
Мая маці была з племя Умгампі-пігані.
А бацька - Абсалука.
Такая сумесь не ў пашане.
Калі я быў малы,
мяне часта пакідалі без нагляду.
Таму я цэлымі месяцамі цікаваў за ласямі...
каб даказаць, што з мяне выйдзе добры паляўнічы.
І аднойчы, нарэшце, мае сябры-ласі злітаваліся нада мной -
малады лось аддаў мне сваё жыццё.
І я забраў яго адным толькі нажом.
Але не паспеў я пачаць разбіраць мяса, як убачыў перад сабой белых людзей.
Гэта былі ангельскія жаўнеры.
Я паласнуў аднаго нажом, але тут жа дастаў прыкладам у каршэнь.
Усё пачарнела.
Мне падалося, быццам душа выйшла з цела.
Яны павезлі мяне на ўсход...
у клетцы.
Спачатку ў Таронта, затым у Філадэльфію...
а тады ў Нью-Ёрк.
І кожны раз, калі я апынаўся ў новым горадзе,
нейкім дзіўным чынам белыя перавозілі...
ўсіх сваіх людзей паперадзе мяне.
У кожным новым горадзе я бачыў тых жа самых белых людзей, што і ў папярэднім,
і я ніяк не мог уцяміць, як можна так хутка...
перавезці цэлы горад людзей.
Урэшце мяне пасадзілі на карабель...
і мы паплылі па вялікім моры...
у Англію,
дзе мяне выстаўлялі напаказ...
як дзікую жывёліну,
як экспанат.
А я блазнаваў перад імі, перадражніваў іх,
думаў, што яны перастануць цікавіцца малым дзікуном,
але гэта вабіла іх яшчэ болей.
І яны паслалі мяне ў школу для белых.
Менавіта там я і знайшоў...
у кнізе...
словы, якія ты напісаў, Ўільям Блэйк.
Магутныя словы, яны размаўлялі са мной.
Але я выношваў план і ўрэшце здолеў уцячы.
Ізноў, я плыў праз вялікі акіян.
Я бачыў многа сумнага...
калі вяртаўся назад, на землі свайго народа.
Яны пазналі мяне,
але аповеды пра мае прыгоды раззлавалі іх.
Яны не паверылі мне, назвалі мяне...
"Іксабачы" - той, хто гарлае ні аб чым.
Яны смяяліся з мяне. Мой родны народ.
І я мусіў пайсці і бадзяцца адзін па свеце.
Я - Ніхто.
Усё ж добра, што сонца сядае паволі. Як бы рыхтуе нас.
У сэнсе, а што, калі б яно згасала ўраз, як свечку гасяць?
Вось мы едзем сабе цяпер, бачым усё навокал і адзін аднаго,
а праз імгненне - бац! - і ты ў поўнай цямрэчы.
Так і ў штаны з перапуду накладзеш.
Жылі-былі ў адным лесе тры мядзведзі.
Вялікі бацька-мядзведзь, сярэдняя - маці...
і малое медзведзянятка.
Зварылі яны аднойчы на сняданак кашу.
Паселі есці з трох талерак: вялікай, сярэдняй і малой.
Каша была надта гарачая.
Дурны белы чалавек.
- І яны вырашылі трохі прагуляцца. - Падыдзі да іх, Ўільям Блэйк.
- А тут прыйшла дзяўчынка. Яна... - Што?
Адзін? Чаму б нам проста іх не абысці?
Не!
Давай.
Гэта выпрабаванне.
Я нікога з іх не ведаю, дый выглядаюць яны не вельмі ветліва.
- А што, калі яны мяне заб'юць? - Ніхто будзе сачыць.
Ёй захацелася спаць, і яна пайшла ў спальню.
- Там стаялі тры ложкі: вялікі, сярэдні і маленькі. - Добра.
- Я пайду. <- ...у маленькі ложак.>
Я не хачу, але пайду.
Калі мядзведзі вярнуліся, бацька кажа:
"Нехта з'еў усю нашу кашу".
- Як туды лепш спусціцца? - Моўчкі. Ідзі давай.
- Добра. - Ён зняў з яе скальп...
і адарваў ёй галаву.
А з ейных залатых валасоў звязаў медзведзяняці світку.
- Які жах. - Сёння мы пагаворым...
...пра лютага імператара Нерона Аўгуста.
Ён наганяў жудасць на ўсіх хрысціян.
А што такое жудасць?
Ну... гэта калі здараецца нешта вельмі дрэннае.
Калі людзей пачынаюць забіваць без разбору і ні за што ні пра што.
Гэта як набег саранчы.
Каб пазабаўляць сваіх гасцей,
Нерон мог асвятліць увесь сад,
абліўшы алеем і падпаліўшы целы жывых хрысціян,
распятых на крыжах.
А за вячэрай
мог загадаць вартавым нацерці хрысціян
спецыямі і часныком...
...зашыць іх у мяхі,
і кінуць на разарванне дзікім сабакам.
Божа, які жах.
- Жудасць. - Жах - не тое слова.
Ведаеш, а я... не магу больш піць віскі, як некалі.
Стары я, кішкі ўжо не тыя.
Вып'ю - і потым увесь дзень дрыстун.
Прабач, дзеду Джордж.
А ў мяне тут ёсць нешта смачнейшае за мядзведжую кашку.
Думаю, твае кішкі адразу падужэюць.
Гаўно бабы.
А ты зяпу сваю заляпі і жары давай свае бабы.
Бабы... з апосумам і са спецыямі.
- Я старалася. - Паслухай, Сэлі,
мне насраць, хто б там што ні казаў.
Але як на мяне, ты гатуеш найсмачнейшыя бабы.
Можа, тады пачытаеш нам чаго з Кнігі Кніг, га?
Дзякуй, дзеду Джордж. З вялікім задавальненнем.
"...сёння аддасць цябе Госпад у руку маю,..."
"...і я заб'ю цябе, і здыму з цябе галаву тваю,..."
"...і аддам трупы войска Філістымскага..."
"...птушкам нябесным і звярам польным..."
Амін.
- А хто такі Філістымскі? - Гэта вельмі кепскі чалавек.
Добры вечар.
Я ўчуў пах... бабоў.
Ты адзін, хто яшчэ з табой?
Ніхто.
Куды кіруешся?
Не ведаю.
- Любіш бабы? - Я...
Я люблю бабы.
А можа ў цябе табака ё?
- Не, на жаль. Я не куру. - Ты б не адсыпаў мне трохі?
- Я б з радасцю, калі б меў. - Мяняю бабы на табаку.
Табакі ў мяне няма, але ад бабоў я б не адмовіўся.
Рана?
- Так. - Акуляры.
- Ага. - І касцюмчык нішто такі.
- Ведаеш, я люблю ўсё чысценькае. - Праўда?
- Ага. - Ты які памер носіш?
- Дзясяты. - Вельмі зручныя відаць, чаравікі?
Даволі-ткі.
А што гэта за кветка?
Ну, гэта ружа...
...яна зроблена з паперы.
- З паперы? - Ружа. - А гэта бачыш?
- Зірні на лязо. - Хм-м.
- Дакраніся. - Лепш не трэба.
Ну, давай жа.
- Хм-м. - Гэта вельмі... вельмі востры нож. Вельмі востры.
---- М-гм-м. М-гм-м. - Ага. Ага.----
- А гэта як называецца?
- Мне падабаецца. - Прабачце?
Капялюш. Як ён называецца?
Я нават не ведаю.
О, якія ў вас валасы. Такія мяккія.
Як у дзяўчынкі.
Далібог, такія мяккія.
Як ты такія адрасціў?
Бачыш, мае ўжо даўно такія, яны... яны, як зляжалае сена ў гумне.
- З іх ужо ні халеры не будзе. - Хм.
Але ўсё ж... Як у цябе атрымалася адрасціць іх такімі мяккімі?
Ды ніяк, яны самі.
Ну канечне. Самі.
Ну так.
Трасца! Рукі прыбяры.
Я табе, здаецца, казаў не дакранацца да мяне.
Ды мне начхаць, што ты казаў. Не чапай ягоныя валасы.
Гэта чаму? Табе якая справа?
Самая вялікая, каб цябе.
- Праўда? Гэты - мой. - Добра.
- Гэты - твой? - Так.
Гэты - мой, дзеду Джордж. Апошні быў твой.
- Гэта не аргумент. - Я першы яго ўбачыў.
Ды мне насраць, хто што бачыў, хто што рабіў, і хто каго рабіў.
Апошні Філістымскі быў твой. А гэты - мой.
Калі я захачу, ён таксама будзе мой, Богам клянуся.
Ладна. А што, калі я цябе прыстрэлю, га?
- Што ты на гэта скажаш? - Ты? Прыстрэліш мяне?
- Ага. - Ну дык чаго ж ты чакаеш, трасца.
- Зараз. Зараз я цябе і прыстрэлю. - Давай. Прыстрэль мяне.
- І прыстрэлю. - Годзе мянціць языком, каб цябе, страляй давай!
І стрэлю.
- Во як. - Ах ты ж ё! Мяне падстрэлілі! Госпадзе, памілуй.
Пячэ ж, як у пекле! Суччын ты сын.
Вось цяпер мне давядзецца каго-небудзь забіць.
Каб цябе трасца, дык хай ніхто цябе не атрымае.
Што за чорт? - Ніхто.
О, Госпадзе, мядзведзі і вавёркі.
Я гатавала, мыла посуд, цыравала штаны...
я маю права...
<<-Ііі!>>
<<Гу-у-у.>>
Гэта ж я.
У вышуку.
"За бязлітаснае забойства Тэл Расэл і Чарльза Ладлоў Дыкінсана"
Я не забіваў Тэл.
Гэтым нічога не зменіш.
Гэта ўсё хлусня. Не можа быць...
Нельга спыніць аблокі, збудаваўшы карабель.
Што? Што ты сказаў?
Я ўжо пад завязку сыты гэтай індэйскай чухнёй.
З таго часу, як мы сустрэліся, я не зразумеў ніводнага твайго слова, ніводнага, чуеш.
У цябе дакладна няма табакі?
Я ўжо казаў табе, што не куру.
А калі я не куру, то, па ўсім відаць, у мяне няма з сабой табакі.
Іксэбічэ далей з табой не паедзе, Ўільям Блэйк.
А я думаю, найлепшая парада - наогул не даваць ніякіх парад.
Гэй-гэй-гэй.
А гэта што за...
трасца?
Што там напісана?
Чытай.
- "У вышуку: Ўільям Блэйк."
- "Узнагарода 500 даляраў."
Трасца.
Чорт, па-мойму нас ад'якоцілі смачней, чым шлюшку ў падваротні, га?
Дзякуй, містэр Дыкінсан, каб цябе трасца.
Сказаць табе, што там напісана?
Там напісана, што нейкі дрымучы ляснік,
нейкі смярдзючы ядок бабоў, што лупіць скуркі з апосумаў, заграбе сабе нашы грошыкі.
Табе палегчала? Га?
- Нейкі сраны скуралуп. - Каб мяне трасца.
Пяцьсот баксаў. Не разумею.
Я думаў, ён толькі нас наняў. Ён жа заплаціў нам аванс золатам.
А я тут... я тут, хрэн ведае дзе...
з двума вар'ятамі.
Адзін увесь час маўчыць...
а ў другога зяпа ніколі не закрываецца!
- Хочаш па нас слязу пусціць?
- На тваім месцы я б гэтага не рабіў.
- А чаму б і не? - Гэта шкодна для твайго здароўя.
- Ды ідзі ты ў сраку.
- У сраку?
Сам ідзі ў сраку.
Каб цябе.
Госпадзе, Коўл.
Ён жа яшчэ зусім дзіця.
Цяпер ён лялька з гразі для індэйцаў Наваха.
Ага.
Эхэ.
Я толькі што спажыў...
ежы Вялікага духа...
і Бацькі Піёта.
А можна і мне трошкі, калі ласка?
Яго нельга вось так, нават Ўільяму Блэйку.
Гэтыя гаючыя кветкі...
даюць магчымасць прасветленага бачання, а табе пакуль гэтага не трэба.
Гішпанскія д'яблы забаранілі ўжываць гэтыя кветкі...
маім братам на поўдні.
Але цяпер
і Натаэмны, і Дэнэ...
ведаюць аб яго цудадзейных якасцях.
Што?
Што ты вытарапіўся?
Ўільям Блэйк.
Так дзіўна, што ты не памятаеш ніводнага свайго верша.
Я не разбіраюся ў паэзіі.
Які ты сціплы.
Паслухай...
Я вельмі саслаб.
І галодны.
Пошукі прасвятлення - вялікае шчасце, Ўільям Блэйк.
У гэты шлях трэба выпраўляцца без ежы і вады.
Усе святыя духі...
цэняць тых, хто посціць.
Гэта добры спосаб падрыхтавацца да падарожжа.
Куды падзеліся мае акуляры?
Я кепска бачу.
Можа, без іх ты будзеш бачыць лепш?
Ты вельмі дзіўны чалавек.
Вельмі дзіўны.
Хай апякае цябе Вялікі дух, Ўільям Блэйк.
Ніхто?
- Паслухай, Марвін. - Чаго?
А чаму ў тэлеграме Дыкінсана не было ані згадкі пра кабылу...
якую скраў гэты гаўнюк, забойца?
Была. Пра буланую, вось як гэтая.
Белыя капыты, карычневы круп і карычневыя бакі.
Ты ўпэўнены, Марвін? А мне здаецца, што не.
Ёлупень! Тэлеграма ж у цябе, дурыла. Вазьмі і паглядзі.
І праўда, у мяне. Зараз праверу.
Можа, я пераблытаў з абвесткамі аб вышуку.
Лі! Гэта ён!
Ты Ўільям Блэйк?
Так, гэта я.
Вы чыталі мае вершы?
...Хтосьці - каб сысці прыходзіць.
Ну, Рым не за дзень збудавалі, Коўл.
Ясная рэч, але мне адкуль ведаць? Я там не быў.
Свежанькія.
Ага. І, вядома ж, ні граму табакі.
Хм, падобна да тэлеграмы. Ці што гэта?
Што там напісана?
Зноў Дыкінсан.
От ужо гэты Дыкінсан, каб яго. Хочаш сказаць, што ён уцягнуў у гэта і прадстаўнікоў закону.
Госпадзе.
Скажу табе адно. Калі гэты Блэйк і далей будзе страляць шэрыфаў,
то я палюблю гаўнюка.
Зусім як чортава ікона!
Дык вось, а ведаеш, з чаго ўсё пачалося?
Мой дзед прыплыў сюды з Шатландыі, во як.
Ён, дарэчы, належаў да клану Мактвілаў.
Адзежа клана была ў залатую й пурпурную клетку, калі памяць мяне не падводзіць.
Сам я ніколі ў жыцці такой не насіў.
Ён адкінуў ад прозвішча прыстаўку "Мак", калі вырашыў падацца на Захад...
бо палічыў што гэдак будзе лягчэй знайсці працу.
А ты пра сваю сям'ю раскажы, Коўл. Дай здагадаюся.
Па ўсім відаць, ты з немцаў, га? Што, угадаў?
Ці не?
Аўстрыец?
Я б хацеў пагаварыць з містэрам Дыкінсанам.
Мне трэба пагаварыць з містэрам Дыкінсанам.
Чырванаскурыя, каб іх!
Вой!
- Ніхто? - Ўільям Блэйк.
- Яна засмуцілася.
- Яна прыгожая.
- Яна не хацела так цябе называць. - Га?
Але ж ты сапсаваў такі рамантычны момант, Уільям Блэйк.
О, даруй.
Пабудзь тут, пакуль я не вярнуся.
Глядзі, каб сонца не прапаліла дзірку ў тваёй дупе, Ўільям Блэйк.
Уставай давай, і цягні сваю саху і калёсы ...
па костках мерцвякоў.
Мае акуляры ўсё яшчэ ў цябе?
Не. Я іх абмяняў.
- Абмяняў? - У цябе табакі няма?
Не. Я яе абмяняў.
- На што? - Не скажу.
- Хлус. - Злодзей.
Ды каб ты нават была замужам 16 разоў,
я ўсё адно цябе люблю.
Ё-хо, ё-хo!
Я адвяду цябе да моста, зробленага з вады.
Да люстра.
Адтуль цябе возьмуць на наступную прыступку свету.
Туды, адкуль прыйшоў Ўільям Блэйк.
Дзе жыве ягоны дух.
Я павінен убачыць, што ты пройдзеш туды праз люстра...
Там дзе мора абдымаецца з небам.
Факторыя белага чалавека.
Індэйцы набываюць тут хваробы.
Што ты маеш на ўвазе?
Воспа, сухоты.
Коўдры поўныя ўсякай заразы.
Яна разыходзіцца па вёсках.
Я бачу, у цябе новая зброя.
Га? А, так. Вінчэстар.
- На. Бяры. - Не.
Я сур'ёзна. Бяры.
Я забраў яе ў мёртвага белага.
Ўільям Блэйк забіў таго белага чалавека?
Так.
Ўільям Блэйк забіў белага чалавека.
Нам патрэбны човен.
Вада.
"За бязлітаснае забойства Чарлза Дыкінсана і ягонай нявесты, Тэл Расэл...
а таксама мясцовых шэрыфаў...
...і іх памочніка - Вялікага Джорджа Дракуліза,
Бэнмэта Тэнча і Сальвадора Сэлі Джэнка".
- Някепска. - Га?
Някепская ў цябе характарыстыка, Ўільям Блэйк.
Гэта табе на памяць.
- падарунак.
Дабрыдзень. Служыце Госпаду,
і хай Ён выведзе вас са змроку жыцця.
Чым магу памагчы, нябожа?
На ўсе баявыя прыпасы ў нас гарантыя.
Апошнюю партыю блаславіў сам Дэтройцкі арцыбіскуп.
Добры дзень.
Хай абмые Госпад наш Ісус Хрыстос гэту зямлю Сваім дзіўным святлом...
і ачысціць усе цёмныя закуткі яе ад паганцаў і філістымлянаў...
Хрыстос, якому я малюся...
з тваім Хрыстом не ў хаўрусе.
У цябе табака ё?
Вядома ж, не.
А тыя бляшанкі з табакай у цябе за плячыма?
Не, яны ўсе пустыя.
У іх няма табакі.
Можа быць, вас цікавяць пацеркі?
Ці, мабыць, коўдра?
Коўдра.
Так, дарагі дружа. Баявыя прыпасы.
Э-э, можна мне трохі табакі?
Паглядзім, думаю пару скруткаў яшчэ засталося.
З маіх уласных запасаў, разумееце.
Толькі для сяброў.
Госпадзе Божа.
Ты ж Ўільям Блэйк.
Так, гэта я.
З ласкі Усемагутнага Госпада нашага.
Сэр, ці не будзе з майго боку нахабствам папрасіць вас...
даць мне аўтограф?
Прашу вас, сэр. Для мяне гэта вялікі гонар.
Выбачайце.
Вось, на табе аўтограф.
Каб твая душа ды гарэла пякельным полымем!
Ужо гарыць.
Я стаміўся.
Пайду расцугляю коней.
Бачу, ты прыдбаў яшчэ трохі металу белага чалавека.
Так. Відаць, я для іх як магніт.
Гэх.
Выдатны дзень для воднай прагулкі.
Ніхто?
На гэтым чоўне...
я праплыву праз вадзяное люстра?
Не.
Нам патрэбны крапчэйшы човен, Ўільям Блэйк.
Ўільям Блэйк - легенда
Ён мой добры сябар.
Уставай, Ўільям Блэйк.
Ўільям Блэйк.
Вох.
Трымайся годна, Ўільям Блэйк.
Бачыш таго чалавека. Я яго ведаю.
Ён вялікі майстар марскіх чаўноў.
Вітаю.
Я высцеліў твой човен кедравым веццем.
Час выпраўляцца табе ў дарогу. Ўільям Блэйк.
Час вярнуцца туды, адкуль ты прыйшоў.
У сэнсе, у Кліўлэнд?
Назад, туды, адкуль прыходзяць усе духі...
і куды ўсе духі вяртаюцца...
У гэтым свеце табе больш няма чаго шукаць.
Я тут знайшоў табакі.
Будзе табе ў дарогу,
Ўільям Блэйк.
Ніхто.
Я не куру.
Бывай, Ўільям Блэйк. -- -- Гэтае паведамленне дасланае Вам, бо Вы зьяўляецеся ўдзельнікам групы "prajdzisviet" на групах Google. Каб даслаць паведамленне ў гэтую групу, дашліце яго на адрас prajdzisviet@googlegroups.com Каб скасаваць падпіску на гэтую групу, дашліце паведамленне на адрас: prajdzisviet+unsubscribe@googlegroups.com Дадатковыя варыянты - на старонцы групы: http://groups.google.com/group/prajdzisviet?hl=ru?hl=ru --- Вы получили это сообщение, поскольку подписаны на группу prajdzisviet. Чтобы отменить подписку на эту группу и больше не получать от нее сообщения, отправьте письмо на электронный адрес prajdzisviet+unsubscribe@googlegroups.com. Настройки подписки и доставки писем: https://groups.google.com/d/optout.