Субтытры ўзятыя з сайта часопіса ПрайдзіСвет http://www.prajdzisvet.org
- Цудоўны від. - Досыць міла, не спрачаюся.
З Пэмбэрлі не параўнаць, я ведаю.
Але мне трэба недзе пасяліцца. Ты ўхваляеш?
- Таварыства тут будзе даволі дзікунскае. - Вясковыя манеры? Як на мяне, яны чароўныя.
- У такім разе пагаджайся. - Дзякуй! Тады вырашана.
Узгадню гэта з павераным не адкладаючы.
(Кіці): Я хачу яго сёння надзець. Паглядзі, што ты з ім зрабіла!
(Кіці): Мама, мама!
(Кіці): Лідыя падрала мой каптур і кажа, што пойдзе ў ім да службы. Скажы ёй, што не!
І пайду, я так над ім працавала! Яна ў ім будзе страхоццем, бо не такая гожая, каб у ім хадзіць!
- Не аддам і ўсё! - Лідыя! Кіці! Дзяўчаты!
Вы хочаце мне нервы на шматочкі парваць? Хай яна яго забірае, Кіці.
Ён жа мой! Яна ўсё ў мяне адбірае, а ты дазваляеш!
Ох, што ж з намі ўсімі будзе? Джэйн, Лізі, дзе вы?
- Тут, мама. - Ідзем, мама.
Мой дарагі! Містэр Бэнэт! Цудоўныя навіны!
- Нэзэрфілд-парк нарэшце здалі ўнаймы! - Праўда?
Чыстая праўда, я толькі што чула ад місіс Лонг.
- Хіба вы не хочаце даведацца, хто будзе там жыць?
- Вы хочаце расказаць, а я пагаджаюся гэта выслухаць.
Дык вось, гэта малады чалавек вялікага дастатку з паўночнай Англіі.
Халасты мужчына вялікага дастатку, мой дарагі.
Ён прыязджаў чацверыком у панядзелак усё агледзець.
Яго завуць Бінглі. Ён перабярэцца яшчэ да Міхалава дня.
І ён мае пяць тысяч у год!
- Ну хіба не ўдача для нашых дзяўчатак! - Сапраўды? І пры чым яны тут?
Містэр Бэнэт, ну чаму вы такі невыносны?
Вы ж разумееце, што я думаю пра яго жаніцьбу з адною з нашых дачок.
Бо халасты мужчына годнага дастатку мусіць мець патрэбу ў жонцы.
І вядома, што мусіць! І каго лепей, як не адну з пяці нашых дзяўчатак?
(Лідыя фыркае) Лідыя!
- Вось будзе смеху, калі ён выбера мяне! - Ці мяне!
То гэта з такім намерам ён сюды перабіраецца? Ажаніцца з адною з нашых дачок?
"Намерам"? Што за лухту вы кажаце!
Але ён можа, вельмі імаверна, у кагосьці з іх закахацца.
- Так што вы мусіце яго наведаць, як толькі ён прыедзе. - Наведаць яго? Не-не, не бачу на тое прычынаў.
- Містэр Бэнэт! - Ідзіце сама з дзяўчатамі.
- А яшчэ лепей выпраўце іх адных. - Адных?!
Так, бо вы не меней гожая за любую з іх. Містэр Бінглі можа ўпадабаць вас наймацней.
(Лідыя фыркае) Лідыя...
Хіл!
Ах, Хіл!
Хіл, я так пакутую!
Містэр Бэнэт кажа, што не наведае містэра Бінглі, калі той прыедзе.
- Ну, ну. - Няўжо нельга яго пераканаць?
- Мне здаецца, усё будзе добра. - Не, не, не будзе!
- Бо ён надумаўся ўсіх нас загубіць. - Мама, ён жа проста дражніць вас.
Ён наведае містэра Бінглі. Ён наведвае ўсіх новых суседзяў.
Джэйн, ну што ты кажаш! Ты сама яго чула.
- Ты ж ведаеш, у твайго бацькі жалезная воля. - Вы маеце рацыю, мая дарагая.
Але паслухайце, што я зраблю. Я напішу містэру Бінглі
ды паведамлю, што ў мяне пяць дачок, і ён вольны выбраць любую.
Яны дурніцы й невучкі, як і іншыя дзяўчаты.
Ну хіба што Лізі кемлівейшая за рэшту.
Але, можа, ён і хоча ажаніцца з дурніцаю, з іншымі такое бывала.
- Цяпер вы задаволеная? - Не-не! Будзьце ласкавы, не пішыце яму, калі...
Ды вам проста ў забаву мяне абураць!
Вам зусім не шкада маіх бедных нерваў!
Вы памыляецеся, мая дарагая. Я маю вялікую павагу да вашых нерваў.
Яны мае старыя сябры, вось ужо дваццаць год як найменей.
- Вы не ведаеце, як я пакутую. - Спадзяюся, вы ўсё ж перажывяце гэта
і пабачыце яшчэ шмат юнакоў з пяццю тысячамі ў год у нашых ваколіцах.
Ды хоць бы іх такіх было дваццаць - што з таго, калі вы іх не наведаеце?
Паверце майму слову, дарагая, калі набярэцца дваццаць, я наведаю ўсіх.
Бачыш, Джэйн? Яго не пераканаць. Ён абавязкова нас загубіць.
Ох, калі б у нас толькі былі сыны!
Няшчасці, як вядома, пасылаюцца ў выпрабаванне нашай стойкасці,
і часта аказваюцца ў выніку прыхаванымі дабраславеннямі.
Але ж я і галодная!
Калі б я магла пакахаць чалавека, якому была б мілаю жонкаю і за 50 фунтаў у год,
я была б цалкам усцешаная.
Так.
Але такі наўрад ці можа быць пры сваім розуме, а я не магу пакахаць таго, хто з'ехаў з глузду.
Ах, Лізі.
Шлюб... у якім адзін не можа ні кахаць, ані паважаць другога...
гэта не можа быць у радасць... ніводнаму з дваіх.
Як мы штодня і бачым. Але жабракам, сама разумееш, перабіраць не варта.
Мы не зусім бедныя, Лізі.
Татаў маёнтак не перадасі па жаночай лініі. Апроч гожасці нам нішто не паспрыяе.
Прынамсі адной з нас трэба вельмі ўдала выйсці замуж.
І паколькі ты ў пяць разоў прыгажэйшая за астатніх,
і найпрыемнейшая норавам, то, баюся, ратаваць нашую долю выпадае табе.
Але, Лізі...
Я б жадала...
Мне б так хацелася... выйсці замуж з кахання.
І выйдзеш, абавязкова!
Але глядзі, закахайся ў кагосьці з добрым дастаткам.
Я пастараюся. Каб парадаваць цябе.
А ты?
Я цвёрда вырашыла, што толькі наймацнейшае каханне завабіць мяне ў шлюб.
І таму... Я буду жыць старою дзеўкаю,
і вучыць тваіх дзесяцярых дзетак вышываць падушкі і абы-як граць на інструментах.
- Дабранач, мама. - Сёння так баліць галава...
Я сказала, што не пайду з ім танчыць, хоць бы ён застаўся апошнім мужчынам у Мэрытане!
- Дабранач, Лідыя. Дабранач, Кіці. - Дабранач, Лізі!
(Лідыя): Лізі!
Ведала б ты, якія ў нас навіны!
- Містэр Бінглі прыехаў у Нэзэрфілд! - Сэр Ўільям Лукас яго наведаў!
- Ды памаўчы ты нарэшце, Кіці, маме я раскажу. - Нічога не жадаю ведаць.
Што мне да містэра Бінглі, калі мы ніколі з ім не пазнаёмімся?
Але мама!
Хопіць ужо кашляць, Кіці! Богам прашу, пашкадуй хоць крышку мае нервы.
- Я не для забавы кашляю. - Сорак слуг, і вельмі прыгожы, і ў сінім сурдуце.
- І сказаў сэру Ўільяму, што любіць танчыць! - І сказаў, што прыйдзе на наступны баль!
- У гарадской зборні! - У суботу!
- З шасцю дамамі й чатырма джэнтльменамі! - Ды не, з дванаццаццю дамамі й сямю джэнтльменамі!
- Зашмат дамаў. - Лідыя, малю цябе, замаўчы!
Мы ніколі не пазнаёмімся з містэрам Бінглі, і мне балюча пра яго чуць.
- (Лідыя): Але мама! - Мне абрыд ваш містэр Бінглі!
Мне шкада гэта чуць.
Калі б я дазнаўся пра гэта раніцою, то ні ў якім разе б яго не наведваў.
(Маці): Вы яго наведалі?!
Баюся, цяпер нам ніяк не пазбегнуць знаёмства.
Мой дарагі містэр Бэнэт! Які вы добры да нас!
- Ну, ну. - Дзяўчаты, хіба не добры ў вас бацька?
І нічога нам не сказаў! Што за слаўны жарт!
Цяпер вы ўсе будзеце танчыць з містэрам Бінглі!
Спадзяюся, ён вынослівы, мама.
І прыхільны да юных дурніцаў.
Мой дарагі містэр Бэнэт, што б вы ні казалі, я болей ніколі не абуруся.
Шкада гэта чуць. Што ж, Кіці.
Цяпер, думаю, ты можаш кашляць колькі пажадаеш.
- З намі тут нічога не здарыцца, містэр Дарсі? - Халера, вечар змарнаваны.
Містэр Бінглі!
Не адмоўце мне ў радасці прывітаць вас ў нашым маленькім сабранні.
Сэр Ўільям, я вельмі рады вас бачыць.
Нічога не люблю больш за вясковыя танцы.
- А хто тыя дзве дамы, не ведаеш? - Сёстры містэра Бінглі, наколькі я разумею.
Адна замужам за тым джэнтльменам, містэрам Хёрстам.
- Вышэйшым з двух? - Не, другім.
(Лізі): Усё лепей і лепей!
Вельмі выкшталцоныя.
Здаецца, ім нішто тут не падабаецца так, як яны самі.
Лізі! Джэйн! Ідзіце сюды!
Бачыце гэтага джэнтльмена? Лэдзі Лукас толькі што расказала, што ён даўні сябар містэра Бінглі.
Яго завуць Дарсі, ён страшэнна багаты й мае вялізны маёнтак у Дэрбішыры.
Бінглі перад ім жабрак!
Дзесяць тысяч у год! Сама меней!
Паглядзіце, дзяўчаткі, праўда ж вы ніколі не бачылі такога прыгажуна?
Цікава, ці быў бы ён такім прыгожым, калі б не быў такім багатым.
Ох, Лізі! Яны падыходзяць. Усміхайцеся, дзяўчаты! Усміхайцеся!
Місіс Бэнэт.
Містэр Бінглі выказаў жаданне пазнаёміцца з вамі й вашымі дочкамі.
Сэр, гэта так міла з вашага боку.
Гэта Джэйн, найстарэйшая.
Гэта Элізабэт. А Мэры сядзіць вунь там.
А Кіці і Лідыя, наймалодшыя, вунь, зірніце, танчаць.
- А сам вы любіце танцы? - Болей за ўсё на свеце, мадам.
І калі міс Бэнэт яшчэ не ангажаваная,
ці магу я насмеліцца запрасіць яе на два наступныя танцы?
- Я не ангажаваная, сэр. - Добра.
Вы робіце нам гонар, сэр. Падзякуй джэнтльмену, Джэйн.
Мама.
А вы, сэр? Вы таксама любіце танчыць?
Ах, перапрашаю. Місіс Бэнэт, дазвольце прадставіць майго сябра, містэра Дарсі.
Мы вам вельмі радыя ў Хэртфардшыры, сэр, паверце мне.
Спадзяюся, вы гэтак жа прагнеце патанчыць, як і ваш сябар?
Дзякую, мадам. Я рэдка танчу.
Ну хай гэта будзе акурат такі выпадак, сэр.
Магу паспрачацца, вы не кожны дзень сустракаеце такую слаўную музыку й такіх гожых дзяўчат.
Прашу ласкава прабачыць, мадам.
Бач! І трапляюцца ж такія няветлыя, пыхлівыя асобы!
- Мама, ён жа можа пачуць. - То і хай сабе чуе.
А яго сябар так стараецца быць ветлым і ва ўсім прыемным.
(Маці): Хто ён такі, каб гэтак заносіцца над сваімі сябрамі?
Найбагацейшыя могуць сабе дазволіць зневажаць усіх сустрэчных.
- Нам не патрэбнае яго добрае меркаванне. - Зусім непатрэбнае!
Можа ён, урэшце, і не такі прыгожы?
Ані крышку! Вельмі непрывабны.
(Маці): Ужо канечне, з містэрам Бінглі не параўнаць!
Вось я пакажу!
Не надзіўлюся на Кіці з Лідыяй, так яны любяць танцы.
(Мэры): Мяне баль мала цешыць.
(Лізі): Мяне б цешыў, калі б хапала такіх прыемных партнёраў, як у Джэйн.
На маю думку, назіранне і роздум прыносяць нашмат больш плёну.
Так, калі ўжо іншага плёну не знайсці.
Давядзецца нам быць філосафамі, Мэры.
Ну ж, Дарсі, ты мусіш пайсці танчыць!
Проста мусіш. Не магу глядзець, як ты стаіш тут ёлупам!
Ну ж! Ідзі лепей патанчы!
Ні ў якім разе. У такім таварыстве? Гэта было б невыносна.
Твае сёстры ўжо ангажаваныя.
(Дарсі): А ты сам ведаеш, што стаць у пару з кімсьці яшчэ будзе для мяне караю.
Божа ласкавы, Дарсі! Я б нізавошта ў свеце не пагадзіўся стаць такім пераборлівым!
(Бінглі): Слова гонару, я ў жыцці не сустракаў столькі прыемных дзяўчатаў!
Некаторыя з іх надзвычай гожыя.
Ты танчыш з адзінаю прывабнаю дзяўчынаю ў гэтай залі.
Дарсі, я ніколі не бачыў прыўкраснейшага стварэння.
Глядзі, глядзі!
(Бінглі): Гэта адна з яе сёстраў. Яна таксама вельмі гожая.
(Бінглі): Скажу нават, вельмі прыемная.
(Дарсі): Яна сцерпная, я б сказаў, але не такая гожая, каб прывабіць мяне.
Бінглі, я не ў тым настроі, каб забаўляць дзяўчат, якімі пагрэбавалі іншыя.
Вяртайся да сваёй партнёркі. Цешся з яе ўсмешак. Са мною ты губляеш час.
А Джэйн так усім спадабалася!
Проста словамі не апісаць.
- Божачкі! Але ж я змучылася! - Мы з Лідыяй танчылі ўсе танцы.
А Мэры ніводнага!
А містэр Бінглі ні да кога не быў такі прыхільны, як да Джэйн. Ён танчыў з ёю першыя два танцы,
а наступныя - з Шарлотаю Лукас, і я добра пахвалявалася,
але на наступных жа ён не жадаў нічога, апроч як зноў стаць у пару з Джэйн!
Тады ён, чуеце, танчыў з Лізі, а што б вы думалі ён зрабіў пасля?
Досыць, досыць, мадам! Богам прашу, хопіць ужо пра яго партнёрак!
Хай бы ён звіхнуў калена ў першым жа танцы!
А яго сёстры! Ах, такія чароўныя дамы!
Такія выкшталцоныя й ласкавыя! Каб вы іх толькі бачылі!
- Уявіце, тасьма на сукні місіс Хёрст...
- Ніякай тасьмы! Ніякай тасьмы, місіс Бэнэт, малю вас.
Але чалавек, які з ім прыйшоў, 'Містэр Дарсі' ён сябе называе,
не варты нашай увагі, хоць бы ён і быў найпершым багацеем Дэрбішыра.
Такі пыхлівы, грубей няма куды, неласкавы.
Ён пагрэбаваў небаракай Лізі, уявіце, ды наўпрост адмовіўся з ёю танчыць.
Пагрэбаваў маёй Лізі, вось як?
Мне ён таксама нецікавы, так што бяда невялікая.
Наступным разам, Лізі, я б не танчыла з ім, калі б нават ён цябе запрасіў.
Думаю, мэм, я магу смела паабяцаць ніколі не танчыць з містэрам Дарсі.
То вы не ўхваліце нікога з хэртфардшырскіх дам, містэр Дарсі?
Нават знакамітых сёстраў Бэнэт?
Я ніколі не сустракаў прыемнейшых людзей і прыгажэйшых дзяўчатаў!
Бінглі, ты ўражваеш мяне. Я ўбачыў мала прыгажосці й ніякага выхавання.
Найстарэйшая міс Бэнэт, пагаджуся, вельмі гожая.
Вось дык саступка! Ды прызнай жа, яна анёл!
- Усміхаецца зашмат. - Джэйн Бэнэт слаўная дзяўчына.
Але іх маці!
Я чула, Элізу Бэнэт назвалі знанай мясцовай красуняй.
- Што вы на гэта скажаце, містэр Дарсі? - Я хутчэй назаву яе маці разумніцай.
Гэта зажорстка!
Дарсі, я ніяк не ўцямлю, навошта табе глядзець на свет,
загадзя вырашыўшы знайсці хібы ва ўсім і ва ўсіх наўкол.
А я ніяк не ўцямлю, чаму ты так ірвешся ўсё і ўсіх вакол ухваляць.
Ты не сапсуеш майго меркавання пра міс Бэнэт, Дарсі.
Ані майго! Не збаюся яго асуджэння і скажу, што яна мілая слаўная дзяўчына,
хай сабе і з няўдалага дому, і я не супраць пазнаёміцца з ёю бліжэй.
Таксама і я! Бачыце, містэр Дарсі, мы вас не баімся.
Я гэтага і не хачу.
(Усхрапвае)
Га? Так, чыстая праўда. Змарнавалі на халеру ўвесь вечар.
(Джэйн): У ім ёсць усё, што трэба маладому чалавеку, Лізі.
Ён кемлівы, жывы, і я ніколі не бачыла такіх прыемных манераў!
І прыгожы, гэта маладому чалавеку таксама не шкодзіць, калі выпадзе.
І, здаецца, вельмі цябе ўпадабаў, значыцца мае добры густ.
Так што хай ён табе падабаецца. Табе падабаліся і нашмат дурнейшыя асобы.
Мілая Лізі!
Сясцёр і сяброў можна было б знайсці і удалейшых.
- Але сёстраў ён, мяркую, не выбіраў. - Табе яны не спадабаліся?
Ані крышку. Манеры ў іх зусім не тыя, што ў яго.
Спачатку, магчыма, але пасля яны зрабіліся прыемнейшыя.
Міс Бінглі збіраецца даглядаць братаў дом, і я пэўная, гэта будуць чароўныя суседзі.
- Адзін з іх - магчыма. - Не, Лізі, я пэўная, ты памыляешся.
Нават містэр Дарсі, ведаеш, можа аказацца прыемнейшым пры бліжэйшым знаёмстве.
То ён акажацца ў настроі забаўляць дзяўчат, якімі пагардзілі іншыя?
Ніколі!
''Яна сцерпная, я б сказаў,
але не такая гожая, каб прывабіць мяне''.
- Ён зрабіў вялікую памылку, сказаўшы так. - Але ж, памылку!
Сапраўднае злачынства!
Глядзі! Шарлота прыйшла.
Шарлота!
Лізі! Мой бацька дае прыём у Лукас-Лодж, і вы ўсе запрошаныя!
Спадзяюся, вы яшчэ не раз уганаруеце Лукас-Лодж сваёй прысутнасцю.
У нас, як бачыце, усё па-свойску, без няёмкасцяў ды цырымоніяў.
Сапраўды.
Так-так, мая дарагая. Пяць тысяч у год!
(Маці): Хіба не слаўна яны глядзяцца разам? Найпрыемнейшы малады чалавек!
І ён увесь час запрашае Джэйн! На іншых не пагаджаецца!
Ці даспадобы вам Хэртфардшыр, палкоўнік Форстэр?
Вельмі, лэдзі Лукас. А ў гэты вечар - надзвычай.
Пяхотны полк, прызнаюся, не паўсюль сустракаюць гэтак ласкава.
Думаю, вашым афіцэрам Мэрытан будзе вельмі даспадобы.
(Смех)
Дэні й Сандэрсану, здаецца, усё даспадобы ўжо цяпер!
Вы, без сумневу, бываеце на прыёмах пры двары Сэнт-Джэймс?
- Толькі зрэдку, сэр. - Вось як! Я здзіўлены.
Я з прыемнасцю прадстаўлю вас там у любы свой заезд у горад.
Вы надзвычай добры, сэр.
Слаўна! Слаўна!
Добра, добра.
Выдатна! Выдатна!
Невыносная фанабэрыя! Уявіць, што нам патрэбная яго ўспамога ў таварыстве!
Я пэўная, што ён добры чалавек, Кэралайн.
І я пэўная, што ён трымаў добрую краму, пакуль яго не ўзвялі ў рыцары.
Бедны Дарсі. Як страшна ён мусіць пакутаваць.
Вас прыслалі ў Мэрытан суцішаць народныя хваляванні, сэр,
ці бараніць Хэртфардшыр ад французаў?
Ні тое, ні другое, мэм. Мы спадзяемся на мірную зімоўку.
Маім жаўнерам дужа патрэбнае вучэнне, а маім афіцэрам пільна патрэбнае таварыства.
Калі вы ўладкуецеся, то, спадзяюся, дасце баль.
- Ах, так, мой дарагі, сапраўды! - Баль будзе добра прыняты?
Хто дае баль? Я прагну балю, і Дэні таксама!
- І Сандэрсан. Праўда ж? - Т-так, сапраўды.
- З усяго сэрца. - Маленькі Сандэрсан, я так і ведала!
Змусьце яго даць баль, місіс Фостэр! Мы будзем танчыць з усімі афіцэрамі.
Калі б Мэры пайграла, мы б патачылі проста зараз!
Мэры, досыць нудоты, сыграй чагось вясёлага. Мы хочам танчыць!
Але там яшчэ дзве часткі. Мама! Скажы ім што так несправядліва!
Ды сыграй ты джыгу, Мэры! Нікому тут не патрэбныя твае канцэрты.
Баюся, у іх не такі тонкі густ, як у нас з вамі, Мэры,
Зробім ім гэтым разам ласку. Тут ніхто не грае так добра, як вы!
Добра. Хоць вы і ведаеце, што мяне гэта мала цешыць.
- Джэйн, містэр Бінглі, хадземце танчыць! - Не цяпер, Лідыя.
(Сэр Ўільям): Выдатна! Выдатна!
А містэр Бінглі ўсё гэтак жа ўважлівы да Джэйн, Лізі.
- Я вельмі шчаслівая за яе, Шарлота. - Ён ёй, здаецца, вельмі прыемны.
Калі ён так працягне, то яна цалкам можа моцна ў яго закахацца.
А містэр Бінглі? Ты думаеш, ён закаханы?
- Бачна, што яна вельмі яму падабаецца. - Тады яна не мусіць пакідаць яму сумневаў.
Ёй трэба выказваць болей пачуцця, чым ёсць, а не меней, калі яна хоча ім завалодаць.
- ''Завалодаць''? Шарлота! - Так, завалодаць ім як найхутчэй!
Яшчэ не зразумеўшы, што ён за чалавек, і нават што яна сама да яго адчувае?
Ну канечне! Шчасце ў шлюбе - справа выключна ўдачы.
Дакукі ды смутку не пазбегнуць ніяк.
І лепей як найменей ведаць загадзя пра недахопы свайго сужонка.
Хіба не так?
- Ты ж ведаеш, што гэта неразважліва. Ты сама ніколі не будзеш так рабіць!
- Прынамсі Джэйн не будзе, здаецца.
Застаецца спадзявацца, што містэр Бінглі будзе.
Яго сёстры яго мала да таго заахвочваюць.
(Лізі): І сябар таксама.
- А містэр Дарсі часта на цябе пазірае. - Каб я ведала, чаму!
Хіба што хоча напужаць сваёй пагардаю.
Лепей бы ён не з'яўляўся ў таварыстве. Адно робіць усім няёмка.
Што за слаўная ўцеха для моладзі, містэр Дарсі! З танцамі нішто не параўнаецца!
Яны - аздоба ўсякага густоўнага таварыства.
- І ўсякага безгустоўнага таварыства. - Сэр?
Любы дзікун можа танчыць.
О, так. Так, сапраўды.
Здаецца, я мушу пагаварыць з сястрою, пакуль яна не выставіла нас на смех.
(Сэр Ўільям): Выдатна! Выдатна!
Міс Эліза! Чаму вы не танчыце?
Містэр Дарсі, дазвольце прадставіць вам гэтую юную лэдзі як цудоўную партнёрку.
Я пэўны, вы не можаце адмовіцца танчыць, калі перад вамі такая прыгажуня.
Напраўду, сэр. Я не маю ані найменшага намеру танчыць.
Калі ласка, не думайце, што я пайшла ў гэты бок, каб выпрасіць партнёра.
Я буду шчаслівы, калі вы зробіце мне гонар патанчыць са мною, міс Бэнэт.
Дзякую.
Але даруйце, я... не маю настрою да танцаў.
Ну чаму ж, чаму ж не, калі містэр Дарсі, бачыце, не супраць?
Хаця звычайна гэтая забава яму так не да душы.
- Містэр Дарсі сама ветлівасць. - Але ж, але ж!
І як жа іначай, зважаючы на нагоду?
Хто адмовіцца ад такой партнёркі? Га, Дарсі?
Прашу прабачыць мне.
Так, так... О, выдатна, Лідыя! Выдатна!
Здаецца, я магу адгадаць, пра што вы думаеце.
Мяркую, што не.
Вы думаеце, як невыносна было б праводзіць вечар па вечары ў такім нудным таварыстве.
Зусім не, мае думкі займаў прыемнейшы прадмет. Я разважаў пра тую вялікую ўцеху,
якую можа прынесці пара гожых вачэй на твары прывабнай жанчыны.
А ці можна насмеліцца спытаць, чые вочы натхнілі гэтыя роздумы?
Міс Элізабэт Бэнэт.
Міс Элізабэт Бэнэт?
Я ўражаная!
З Нэзэрфілда! Ах, Джэйн! Ну, і што там напісана?
- Гэта ад міс Бінглі. - О, ну што ж, і гэта таксама добры знак.
А ну дай сюды.
''Дарагая сяброўка!''
Вось як!
''Адабедай сёння са мною і Луізаю...''
Ла-ла-ла... ла-ла-ла...
''...бо джэнтльмены абедаюць з афіцэрамі''. Вось няўдача!
Усё ж ты мусіш ехаць, хоць нешта з гэтага ды будзе.
''Заўжды твая, Кэралайн Бінглі''. Вельмі зграбны почырк!
- Магу я ўзяць экіпаж, тата? - (Маці): Экіпаж? Само сабою, не.
Ты мусіш ехаць конна, бо, падобна, будзе дождж.
- І табе давядзецца застацца на ноч. - Маці!
Што ты так на мяне глядзіш? Ты што ж, паедзеш туды й не пабачыш містэра Бінглі?
Ну, не.
Паедзеш на Нэлі. Лепей нічога й не трэба!
Ну вось, Лізі. Бачыш?
Усё акурат як я задумала.
Хм... я не пэўная, ці слушна цябе разумею, Джэйн.
Сястру тваёй маці завуць місіс Філіпс?
- Так. - А маёнтак містэра Філіпса - гэта...?
Ён жыве ў Мэрытане.
Ён павераны.
А брат тваёй маці жыве ў Лондане?
Так. На Грэйсчэрч-стрыт.
А Грэйсчэрч-стрыт - гэта ў якой частцы Лондана, Джэйн?
Я...
Прабачце, я...
Фосэт, паклічце на дапамогу. Міс Бэнэт нядужыцца.
Што ж, мая дарагая, калі Джэйн памрэ ад гэтай гарачкі,
суцяшальна будзе ведаць, што гэта ў пагоні за містэрам Бінглі і па тваім распараджэнні.
Ай, лухта! Ад маленькай прастуды не паміраюць.
- Яе там будуць выдатна даглядаць. - Думаю, мне трэба ў Нэзэрфілд.
(Маці): У Нэзэрфілд! Не бачу ў тым ніякага сэнсу!
У Джэйн і так усё добра. А табе у Нэзэрфілдзе няма чаго шукаць.
Ідзі лепей з сёстрамі ў Мэрытан, сустрэнься з афіцэрамі.
Так, Лізі, іх там хопіць на ўсіх і з лішкам.
Я пэўная, Джэйн хацела б, каб я была з ёю.
Мяркую, гэта намёк, што мне час паслаць па экіпаж.
Не трэба, тата, я сапраўды лепей прайдуся пешшу.
Да Нэзэрфілда не болей за тры мілі, я вярнуся да вячэры.
Цэлых тры мілі пешшу па такім брудзе? На цябе такую глядзець будзе няможна!
Мне такой будзе можна пабачыць Джэйн, а іншага я і не хачу.
Я ужо цвёрда вырашыла, мама.
То слухай, Лізі, мы з Лідыяй правядзем цябе да Мэрытана.
Ага, давай зойдзем па Дэні раней, каб ён апрануцца не паспеў. Вось ён перапужаецца!
- Ммм! - У нашым жыцці няшмат выбітнага, місіс Бэнэт,
але, здаецца, мы можам упэўнена хваліцца, што тут сядзяць дзве найбольшыя дурніцы краю.
- Да пабачэння, Лізі! - Гэта хіба не капітан Картэр? Хутчэй, пабеглі!
- Міс Бэнэт. - Містэр Дарсі.
Я прыйшла адведаць сястру.
- Пешшу? - Як бачыце.
Ці не будзеце вы так ласкавы мяне да яе правесці?
Што ж, мы, напэўна, мусім прызнаць яе за выдатнага хадака.
Але ў якім стане яна прыйшла ранкам! Яна выглядала ледзь не дзікункаю!
(Міс Бінглі): Мне ледзьве хапіла вытрымкі!
Гойсаць па палёх праз тое, што сястра прастудзілася! А яе валасы, Луіза!
А спадніца! Спадзяюся, ты звярнуў увагу, брат. На шэсць цаляў у брудзе, ніяк не меней!
Мушу прызнаць, я зусім не заўважыў. Мне здалося, яна выдатна выглядала.
- Ну ўжо вы, канечне, заўважылі, містэр Дарсі. - Заўважыў.
Я схільная думаць, вы б не жадалі, каб вашая сястра недзе так аб'явілася.
Зразумела, не.
Мне тут бачыцца самаўпэўненая незалежнасць найгоршага кшталту.
А мне бачыцца клопат пра сястру, які мне вельмі падабаецца.
Баюся, містэр Дарсі, ці не пахіснула гэтая эскапада вашага захаплення яе гожымі вачамі?
Зусім не. Яны паярчэлі ад хуткай хады.
Але Джэйн Бэнэт слаўная дзяўчына!
Шкада, што ў яе такая няўдалая сям'я, такія нізкія сувязі.
Іх дзядзька, яна сказала, гандляр і жыве ў Чыпсайдзе!
Мы, напэўна, мусім іх наведаць, як будзем у горадзе.
Яны б не сталі мне меней прыемнымі, калі б у іх быў і поўны Чыпсайд дзядзькаў!
З такімі сувязямі ў іх мала шанцаў добра выйсці замуж, Бінглі.
Гэта досыць важка.
Міс Бэнэт, як пачуваецца вашая сястра? Ці ёй палепшала?
- Баюся, яна зусім хворая. - Я пашлю па містэра Джонса.
- А вы мусіце застацца, пакуль яна не ачуняе. - Не хачу вас турбаваць.
Не-не, я настойваю. Я зараз жа пашлю ў Лонгбарн па вашыя рэчы.
Вы вельмі добры, сэр.
(Хёрст): Ды мы сёння ўвогуле папалюем?
Ну-тка, туды!
Ну вось. Я цябе не зганьбую, як думаеш?
Ты выглядаеш цудоўна, Лізі, і добра гэта ведаеш.
Ах, Джэйн.
Я з большай радасцю засталася б з табою.
Сёстрам-наглядчыцам я вочы муляю.
Толькі твой містэр Бінглі ветлы і ўважлівы.
- Ён не мой містэр Бінглі, Лізі. - Ах, думаю, твой.
Ці хутка будзе тваім.
Я думаю, вы знойдзеце містэра Бінглі ў гасцёўні, мэм.
Дзякую.
Містэр Дарсі, будзьце мне дарадцам. З містэрам Хёрстам ніякага зладу!
- Ха! - Ох!
Ці магу я спытаць пра вашую сястру, міс Бэнэт?
- Дзякую. Мне здаецца, ёй лепей. - Вельмі рады гэта чуць.
- Містэр Хёрст, я цалкам знішчаная! - (Хёрст): Трэба было двойкаю пайсці.
(Міс Бінглі): Ён усіх нас знішчыў, містэр Дарсі!
- Ці не далучыцеся, міс Бэнэт? - Дзякую, не.
Любіце чытанне болей за карты? Нечувана!
Міс Бэнэт пагарджае картамі. Яна заўзяты чытач і ні ў чым болей не знаходзіць уцехі.
Я не заслужыла ні такой пахвалы, ні такога асуджэння.
Я не заўзяты чытач і шмат у чым знаходжу ўцеху.
А што вы там так таемна робіце, сэр?
Нічога таемнага. Я пішу да сястры.
(Міс Бінглі): Ах, мілая Джарджыяна! Хутчэй бы яе пабачыць!
Ці моцна яна вырасла з вясны? Мо ўжо і з мяне ростам?
Яна цяпер ростам недзе як міс Элізабэт Бэнэт ці крыху вышэйшая.
А якая выкшталцоная! На фартэпіяна грае проста непараўнальна!
- Вы граеце, міс Бэнэт? - Так, але напраўду вельмі блага.
Усе маладыя лэдзі выкшталцоныя! Яны спяваюць, малююць, танцуюць,
гавораць па-французску і па-нямецку, аздабляюць шырмы й чаго толькі не робяць!
Я не сустракаў і паўтузіна выкшталцоных у маім разуменні.
(Міс Бінглі): Зразумела! Нельга назваць сапраўды выкшталцонаю жанчыну,
калі яна не мае ў дадатак пэўнай адметнасці ва ўсім абліччы -
у хадзе, у тоне голасу, у абыходжанні й манеры гаварыць.
(Дарсі): І да гэтага яна мусіць дадаць яшчэ штось больш важкае,
дасканалячы розум размаітым чытаннем.
Калі так, то не дзіўлюся, што вы знаеце толькі шэсць выкшталцоных жанчын, містэр Дарсі.
Дзіўлюся хутчэй, што вы такіх увогуле знаеце.
(Місіс Хёрст): Вы вельмі жорсткая да ўласнага полу, міс Бэнэт.
(Элізабэт): Я мушу быць шчырай.
Магчыма, вы не мелі шчаслівай магчымасці, міс Бэнэт, досыць бываць у таварыстве.
Сярод нашых знаёмых знойдзецца мноства вельмі выкшталцоных юных лэдзі.
(Хёрст): Ну, ну! Хто ж так наогул гуляе ў карты! Дзе вашыя стаўкі?
Глядзіце, дзяўчаты! Хіба не цудоўны від?
Яшчэ і маці! На нас што, наваляцца ўсе навакольныя Бэнэты?
Гэта ўжо зашмат...
Місіс Бэнэт! Рады бачыць вас! Спадзяюся, міс Бэнэт не такая хворая, як вы баяліся.
Ніяк не меней, сэр! Ёй напраўду блага, і яна вельмі пакутуе,
хаця й з найвялікшым цярпеннем у свеце,
бо ў яе найлагаднейшае сэрца, містэр Бінглі.
Але яна задужа хворая, каб ехаць. Давядзецца нам яшчэ крыху пакарыстацца з вашай дабрыні.
Так-так, канечне!
Міс Бэнэт атрымае ўсю магчымую ўвагу, мэм, завяраю вас.
Вы вельмі добрая.
Так... Але ж і слаўны ў вас тут пакой!
Вы, пэўна, ніколі не захочаце з'ехаць з Нэзэрфілда, калі ўжо перабраліся.
Я з радасцю пражыў бы ў вёсцы ўсё жыццё. А ты хіба не, Дарсі?
Ты пражыў бы? Але таварыства тут крыху замкнёнае ды аднастайнае, не знаходзіш?
Замкнёнае ды аднастайнае? Ды ані крышку, сэр!
Вёска нашмат прыемнейшая за горад, што б вы там ні казалі!
Мама, вы не зразумелі містэра Дарсі.
Гэта я не зразумела? Ён жа, здаецца, вёску наогул ні ў грош не цэніць!
- Мама… - Замкнёнае, аднастайнае!
Дык каб ён ведаў, мы абедаем з дваццаццю чатырма сем'ямі!
(Гігікае)
Мама... Ты бачыла Шарлоту Лукас, пакуль мяне не было?
Так, яна ўчора завітала да нас з сэрам Ўільямам. Што ён за прыемны чалавек!
Вось гэта я называю выхаваннем.
А тыя, што лічаць сябе за страшна важных і рота ніколі не адкрываюць,
зусім у гэтым не разумеюць.
Містэр Бінглі, хіба вы не абяцалі зладзіць у Нэзэрфілдзе баль, як толькі тут асталюецеся?
Калі вы не стрымаеце слова, гэта будзе вялікая ганьба!
Я цалкам гатовы выканаць абяцанне. Як толькі вашая сястра ачуняе,
вы можаце выбраць дату балю, калі пажадаеце.
Ты глядзі, Лідыя! Вось гэта абяцанне! Вось гэта шчодрасць!
Вось гэта, я скажу, паводзіны сапраўднага джэнтльмена.
Міс Эліза Бэнэт.
Ці не пагодзіцеся ўзяць з мяне прыклад і прайсціся па пакоі? Гэта так асвяжае!
Ці не далучыцеся да нас, містэр Дарсі?
- Тады вы не дасягняце мэты. - Што вы маеце на ўвазе, сэр?
- Пра што ён кажа? - Я думаю, пра тое нам лепей не пытацца.
Не, мы настойваем, каб вы патлумачылі, сэр.
Я пра тое, што вашыя постаці выглядаюць як найлепей пры хадзе,
і што я магу як найлепей захапляцца імі акурат з цяперашняга месца.
Гэта абуральна! Жахлівы адказ!
- Як мы пакараем яго, міс Эліза? - Няма нічога прасцейшага. Дражніце яго.
- Смейцеся з яго. - Смяяцца з містэра Дарсі?
Немагчыма!
- У ім няма заганаў. - Няўжо сапраўды?
Зусім няма заганаў?
Гэта нікому не па сілах.
Але я заўжды імкнуся пазбягаць тых слабасцяў, якія і разумнага выстаўляюць на смех.
Фанабэрыі, напрыклад, альбо гонару?
Так, фанабэрыя - сапраўды слабасць.
(Дарсі): Але гонар...
Хто мае сапраўды глыбокі розум, у таго гонар не выйдзе за належныя межы.
У мяне хапае хібаў, міс Бэнэт, але, спадзяюся, яны не датычаць майго розуму.
За свой нораў я не паручуся.
Мяне можна назваць крыўдлівым.
Калі нехта губляе маю павагу, то раз і назаўсёды
Гэта сапраўды хіба, але смяяцца з яе я не магу.
Думаю, у кожным характары ёсць схільнасць да пэўнага зла.
- І ваш недахоп - у схільнасці ўсіх ненавідзець. - А ваш - у імкненні ўсіх няслушна разумець.
Можа быць, я чагось сыграю?
Перадайце вашым бацькам мае найцяплейшыя вітанні
і скажыце вашаму бацьку, што ён можа далучыцца да нас на паляванні ў любы зручны яму час.
Дзякую, сэр. Вы вельмі добры.
Да пабачэння.
Руш, Росітэр.
(Міс Бінглі): Як прыемна нарэшце застацца ў доме без чужых людзей!
Але, баюся, містэр Дарсі вельмі сумуе па дзёрзкіх словах міс Элізы Бэнэт і па яе гожых вачах.
Зусім наадварот, завяраю вас.
(Элізабэт): Ах, Джэйн!
Шкада гэта казаць, але нягледзячы на твайго выдатнага містэра Бінглі,
я шчэ ніколі не была так шчаслівая аднекуль з'ехаць!
Узята з www.prajdzisvet.org Пераклаў Ан.Фран.Брыль