№17: Гульня ў гарады

№17: Гульня ў гарады

У новым, сямнаццатым, нумары мы спрабуем паглядзець, якімі бачаць свае гарады нашы сучаснікі і аднадумцы, пісьменнікі і пісьменніцы ХХІ стагоддзя.

Чытаць далей

Чарлз Кослі

Прывіды Мілерз-Энда

Вершы

Пераклад з ангельскай Ганна Янкута

Прывіды Мілерз-Энда

(Miller's End)

 

Ў Мілерз-Эндзе мы жывем

Тыдні тры ці нават болей.

Кожны дзень у тры нуль сем

Крочыць здань у сад праз поле.

 

Вэлюмам схаваўшы твар,

Прывід у адзежах змрочных

Выплывае, як кашмар

Нашых бачанняў паўночных.

 

Вось да плоту здань ідзе,

Веснічкі мінае морак —

А слядоў няма нідзе:

Чысты бераг, сад, пагорак.

 

“Што за прывід тут такі? —

Мы спыталі. — Што за ліха?”

А садоўнік ля ракі

Душыцца ад смеху ціха.

 

“Гэта ж прывід, хоць забі!”

“Не, — сказаў садоўнік Білі, —

Гэта місіс Ўікербі:

Ёй праз вас да крамы — міля”.

 

Заўтра ў гэты самы час

Мы чакалі ў садзе госцю:

“Як мы рады бачыць вас!

Толькі вы... збялелі штосьці...”

 

Спалатнелы твар яе

Сведчыць пра спалох яскрава:

“Хто пра шпацыры мае

Вам паведаміў ласкава?”

 

“Біл, садоўнік”. — “Божа мой!

Мабыць, вам сказаць забылі —

Тут мінулаю зімой

Патануў няшчасны Білі!”

 

Лорд Лаўлэйс

(Lord Lovelace)

 

З вайны вярнуўся лорд Лаўлэйс —

Увесь у шнарах вой.

І сонца зледзянелы шчыт

Вісеў над галавой.

 

Зламаўся меч, сатлеў штандар,

Ды быў нязломны муж,

І плашч, скрываўлены ў баях,

Хаваў яго ад сцюж.

 

Змяніўся ён, стаміўся ён,

Не сумаваў, аднак,

А штось салоўкам напяваў

І выступаў як грак.

 

“Чакае любая Элен —

Прыспешу я хаду

І з ёй у замку радавым

Я зноў спакой знайду.

 

І верны мой слуга Жэан

Падасць нам хлеб з віном,

З паходняю праводзіць нас

Да ложка перад сном”.

 

Аднак, прыехаўшы дамоў,

Руіны ён знайшоў,

Засыпаў старажытны мур

Былы смярдзючы роў.

 

І лорда не сустрэў ніхто

Ля выбітых варот.

Наўкола попелам чарнеў

Спустошаны феод.

 

Блукаў ён доўга між руін,

А потым уздыхнуў

І ціха паскакаў назад,

На новую вайну.

 

Не знаў ён літасці з тых пор,

Нябёсам слаў праклён

Любы герой і дэзерцір,

Калі з’яўляўся ён.

 

Праўдзівы гэты мой расказ,

Я вас не ўвёў у зман,

Бо жонку зваць маю Элен

І зваць мяне Жэан.

 

Вялебны Сэбайн Бэрынг-Гулд

(The Reverend Sabine Baring-Gould)

 

Вялебны пастар Бэрынг-Гулд,

У дзень Каляд святы

Адну дзяўчынку запытаў:

“Чыя дачушка ты?”

 

Сямейнік пастар — хоць куды:

Не палічыць дзяцей!

Ды хто ёсць хто — тае бяды! —

Згадаць усё цяжэй.

 

Забыўшыся на свята ўміг,

Усхліпнула дзіцятка.

“Чыя-чыя (глыбокі ўздых)...

Твая дачушка, татка!”

 

Каментар

 

Сэбайн Бэрынг-Гулд (1834—1924) — ангельскі англіканскі святар, агіёграф, празаік і навуковец, бібліяграфія якога склала больш за 1240 публікацыяў. А таму не дзіўна, што час ад часу ён мог пераблытаць ці не пазнаць кагосьці са сваіх 15 дзяцей.

 

Пераклад з ангельскай – Ганна Янкута © 2015

Чытайце таксама

Гіём Апалінэр

Гіём Апалінэр

Французскі паэт, празаік, крытык, наватар пачынальнік сюррэалізму

Эрнэст Сава

Эрнэст Сава

Франкамоўны пісьменнік беларускага паходжання

Жорж Санд

Жорж Санд

Французская пісьменніца

Готфрыд Аўгуст Бюргер

Готфрыд Аўгуст Бюргер

98