№19: Нарвежскі вецер

№19: Нарвежскі вецер [18+]

Нумар, які мы прадстаўляем, досыць незвычайны. Па-першае, большасць перакладных тэкстаў у ім — празаічныя творы (ці хутчэй урыўкі з твораў) сучасных аўтараў, па-другое, яны былі спецыяльна абраныя для гэтага нумару нарвежскім выдаўцом і рэдактарам Крысціянам К’ельструпам і перакладзеныя Лідыяй Ёхансэн.

Чытаць далей

Сяргей Прылуцкі

У гасцях у мамарукіх

Міні-цытатнік пра тое, хто вінаваты і як жыць далей

Як пісаў пра традыцыяналістаў Францішак Багушэвіч, “кепска з імі будзе”.

Як нам пазбавіцца ў вершах ад усіх гэтых родных ніў, маміных рук, блакітных нябёсаў, гарачых сэрцаў і ледзянога подыху смерці? Як весці бітву з гэтай гідрай? Мой адказ просты як вядро: ніяк. Хіба што найбольш агрэсіўным аўтарам мамарукай творчасці не даваць расслабляць булкі і біць метафізічным рэменем па іхных метафізічных і вельмі ранімых сраках.

Як пісаў Ніцшэ, “да дрэнных паэтаў трэба прыходзіць з жалезным прэнтам”.

У часы вялікіх і маленькіх катаклізмаў мамарукасць у вершах вельмі хутка муціруе ў неаперабельны і невынішчальны радзімаболь, які, на жаль, можна хіба што цярпець. Вядомая фраза пра тое, што ў выніку доўгага чакання на беразе ракі ў гурток па плаванні запісваюцца трупы ворагаў, тут не працуе. Я ўжо доўга чакаю. А тыя аўтары ніфіга не мёртвыя, хоць і плывуць міма і добра трымаюцца на паверхні.

Канечне, аўтаматычна ўзнікае пытанне: а суддзі хто? Асабіста я, рызыкуючы нарвацца на агрэсію з боку аматараў Традыцыі, выступаю за прынцып “усе мочаць усіх” незалежна ад заслуг перад літаратурай, радзімай і нават вечнасцю. Гэта азначае купу пакалечаных душ. То бок нават жывы класік мае шанец атрымаць у паэтычнай падваротні па сваёй вялікай спадчыне.

На жаль, паэзія не малаток або, скажам, вяроўка. З іншага боку, гэта яе вялікі плюс. Інакш мы мелі б нашмат больш магіл, а ў тралейбусах — купу ветэранаў паэтычных войнаў, якім адводзілася б асобнае месца побач з цяжарнымі і інвалідамі.

Паэзія як бяздомны кот. На словах усе любяць, а як даходзіць да канкрэтыкі, то пачынаецца: гэты чорны і абражае расавыя і рэлігійныя пачуці, той без хваста і таму выклікае эстэтычны дыскамфорт. А трэці наогул жарэ на сметніцы гнілую капусту. Нібыта і не знаюць людзі, што акурат са сметніцы чэрпалася ўсё тое, што цяпер ляжыць у сусветным духоўным скарбасховішчы.

Як пісаў Андрэ Брэтон, “паэзія — гэта ёршык без ручкі у грамадскай прыбіральні свету”. Я б дадаў: і без вады ў зліўным бачку.

Аднойчы давялося мне быць на фестывалі самаробнага бухла. Вытворцы алкаголю вычвараліся як маглі. Нехта зрабіў стаўку на патрыятычную афарбоўку свайго напою, нехта — на шырокі асартымент, трэці зацягваў просты люд высокім градусам. Пераможцу абіралі звычайныя наведнікі. Ім стала кантора, якая прывезла найбольш літраў і, адпаведна, заліла трубы большай колькасці экспертаў. А напраўду багі алкаіндустрыі са сваёй касмічнай амброзіяй засталася з носам. Да чаго я вяду? Да таго, што з паэзіяй таксама перыядычна пракручваюць падобны фінцюль. Таму кожны, хто ўваходзіць у гэтую браму, павінен мець жалезныя нервы. І на крыкі непрызнанага талента пра несправядлівасць я параіў бы або заняцца справай, або выйсці назад з брамы і знайсці сабе іншую. Напрыклад, асвоіць мастацтва фарбавання бардзюраў ці майстэрства кантралёра на фабрыцы рэйтузаў. У найгоршым выпадку можна не вучыцца нічому і пайсці ў міліцыю.

Як казаў Караткевіч аднаму маладому паэту, “у вашым вершы ёсць чым закусіць, але няма што выпіць”.

Варта ўставіць свае чатыры капейкі і ў дыскусіі пра гуманізм у літаратуры. Возьмем спеў салаўя. Традыцыяналіст проста апіша ў слупочак і рыфму тое што бачыць. Плюс як гэтая музыка прыроды файна напаўняе душу гармоніяй і што гэта цудоўнае сведчанне існавання бога. Не выключана, што і тут ён згадае пра рукі мамы. Мадэрніст унясе ў карціну нешта, чым можна зацікавіць псіхіятраў і пракуратуру. Напрыклад, распіша на сотні старонак ператварэнне салаўя ў скалапендру, або невыноснасць жыцця творчай птушынай асобы ў таталітарным лясным грамадстве. Постмадэрніст салаўя зарэжа і згвалтуе з прыхаванымі алюзіямі на біблію, камасутру і кулінарную кнігу. І вось тут паўстае пытанне: ударыць аўтара аб стол пасля прачытання яго гуманістычнага і духапад’ёмнага твора ці атрымаць асалоду ад бездухоўнага шэдэўра? Пытанне рытарычнае. Адказваць не трэба.

Як пісаў Шэкспір, “паэзія — гэта гардэроб”. Я б дадаў: які перыядычна трэба абнаўляць. Інакш у адзін прыўкрасны дзень вы раптам заўважыце, што прыйшлі на вечарынку ў бабуліных панталонах.

Некаторыя намагаюцца сунуць паэзіі ў руку скіпетр і нацягнуць карону. Але тая ўпарта ходзіць без шапкі або носіць гандонкі з підаркамі, жывучы з прасталюдзінамі ў небяспечным спальным раёне.

Давайце прызнаем адразу: добры верш — гэта не дыхтоўны касьцюм-тройка, а старыя штаны з пузырамі на каленах, дзе ў кішэнях нечакана знаходзіш заначку або паперку з нумарам даўно забытай любові. Ці проста пагнуты цвік.

Не сумняюся, што вы часта бачылі людзей у саколках “I ❤ NY”. Дык вось: многія аматары літпрарокаў і культавай паэзіі нагадваюць такіх турыстаў. Якія бачылі аб’ект свайго захаплення хіба што на плакаце ў аўтобусе Брэст — Ганцавічы, у найлепшым выпадку — у рамантычным фільме, зробленым галівудскімі акуламі капіталізму.

Як казаў адзін знаёмы літаратар з сіндромам Турэта, “паэзія — гэта найлепшыя словы ў найлепшым парадку”. Я б тут дадаў: і з найгоршай аплатай.

І наасатачу яшчэ адна цытата.

Як спяваў Пласіда Дамінга, “паэзія — гэта свята са слязамі на вачах і марыхуанай у кішэні”. Які мудры дзядзька. Шкада, што не беларус.

Чытайце таксама

Вірджынія Вулф

Вірджынія Вулф

Ангельская раманістка і эсэістка, адна з самых яркіх фігураў ангельскага мадэрнізму XX ст.

Руноскэ Акутагава

Руноскэ Акутагава

Японскі паэт, празаік, эсэіст эпохі Тайсё, класік новай японскай літаратуры

Дэніэл Мендэлсан

Дэніэл Мендэлсан

Веньямін Блажэнны

Веньямін Блажэнны

Беларускі рускамоўны паэт, аўтар духоўных вершаў, сярод іншага распрацоўваў верлібр

230