№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Антон Францішак Брыль: Я спрабую напісаць верш, які сам стаў бы чытаць

9 жніўня 2011

Антон Францішак Брыль: Я спрабую напісаць верш, які сам стаў бы чытаць
— Антон, ужо ў першай кнізе ў вас свая інтанацыя, свае тэмы. Хто з паэтаў свету служыць для вас своеасаблівым паэтычным камертонам, які дапамагае ўзяць патрэбную ноту?

— Насамперш я спрабую напісаць верш, які мне самому спадабаецца. А паколькі я чалавек прыдзірлівы, гэтага, напэўна, хапае. Я праўлю тэкст да той пары, пакуль не палічу, што сам стаў бы яго чытаць. Насамрэч я абуральна мала чытаю прозы, а добрай паэзіі чытаю досыць шмат. Калі штодзённа чытаеш, скажам, Ейтса, Бэлака і да іх падобных паэтаў, то ад гэтага крыху падымаецца ўзровень прыдзірлівасці да ўласных вершаў.

— Вы чытаеце названых паэтаў ў арыгінале, па-ангельску?

— Так, пераважна па-ангельску, хаця абодвух я сам крышачку перакладаў. А Ейтса яшчэ досыць шмат перакладаў Андрэй Хадановіч.

— У каментарах да свайго зборніка вы кажаце, што ўклалі яго на ўзор вядомай “Веронскай кнігі” Гая Валерыя Катула. Чым вас вабяць старарымскія класікі?

— Яны адначасова вельмі жывыя і вельмі вучоныя — гэта цікавае спалучэнне. Катул можа ў адным і тым жа вершы ў тузіне радкоў дэманстраваць агромністыя маштабы жывога пачуцця і пры гэтым дэманстратыўна выхваляцца сваёй вучонасцю. Гэта, па-мойму, унікальнае спалучэнне ў рымскіх неатэрыкаў, якое мяне заўсёды зачароўвала. Я павінен прызнацца, што пасрэдна ведаю лаціну, але вершы — такая матэрыя… Не шкада пасядзець над імі са слоўнікам, каб разабрацца, што там напісана. Скажам, з лацінскаю прозаю я б не зладзіў, а з вершамі пры жаданні спраўляюся.

— Як відаць са зборніка “Не ўпаў жолуд”, вас натхняе міфалогія старой Літвы. Чытаючы вас, я згадваў і Міцкевіча, і “Спевы даўніх ліцвінаў” Яна Чачота. Падчас апошняга перапісу знаходзіліся людзі, якія пазначалі сваю нацыянальнасць як “ліцвіны”. Вы часам не з іх ліку?

— Не, я не з іх ліку. Я лічу, што не трэба дадаткова заблытваць сітуацыю. Ідэнтычнасць наогул вельмі складаная штука. Я лічу сябе прыналежным да вялікай колькасці розных супольнасцяў з рэлігійных, рэгіянальных, моўных меркаванняў, але калі размова ідзе пра адказ на пытанне перапісу, мне здаецца, не трэба ўскладняць. Я сам у перапісе не ўдзельнічаў, бо жыву за мяжою, але ў графе “нацыянальнасць” напісаў бы “беларус”.

— А дзе вы жывяце?

— У Ірландыі, у Дубліне.

— І чым вы там займаецеся?

— Я навуковец-інфарматык. Займаюся алгарытмамі, звязанымі з аўтаматычным перакладам.



— Беларускія чытач ведае вас як перакладчыка ангельскай паэзіі. Чаму ў вашым зборніку не знайшлося месца для шыкоўнага перакладу “Бэўвульфа”?

— Я спадзяюся, што “Бэўвульф” выйдзе асобнаю кніжкаю. Пераклад скончаны гэтым летам, каля месяца таму, і я цяпер шукаю рэдактара, бо хочацца падысці да выдання сур’ёзна. Прызнаюся, я спачатку думаў змясціць у зборніку і пераклады. Але потым вырашыў, што перакладчык не мусіць засланяць сабою аўтара. Калі ў свой аўтарскі зборнік паэт уключае пераклады, то з’яўляецца пэўная рызыка. Гэта ў некаторых выпадках цікава. Але я гэтага стараюся пазбягаць.

— На жаль, беларускае кнігавыданне сёння перажывае цяжкія часы. Як вы ў сувязі з гэтым гледзіце на будучыню электроннай кнігі?

— Я, шчыра кажучы, не ведаю, што адказаць. Нават не ведаю, наколькі для мяне важныя папяровыя кнігі. Я люблю старыя папяровыя кнігі хутчэй з меркаванняў антуражу. Мне здаецца, што іх выданне адбываецца крышачку па інерцыі, што характэрна для невялікай краіны, дзе і наклады невялікія. Можа быць, якраз электронныя кнігі стануць нашым ратаваннем, бо гэта хуткі спосаб выдацца, лёгкі спосаб дайсці да самай маленькай вёскі. Гэтаму не трэба, па-мойму, надаваць занадта вялікага значэння. Катул пісаў яшчэ на папірусных світках, пасля перапісваўся на пергаментныя старонкі, пасля перапісваўся на папяровыя, перадрукоўваўся на папяровыя. Калі Катул пойдзе ў электроннае выданне, гэта будзе тая ж кніга, проста да гэтага трэба прызвычаіцца. Насамрэч нічога страшнага ў гэтым няма, гэта як пераход ад кніг рукапісных да варштата Гутэнберга, як пераход ад пергаменту да паперы.
паводле Радыё Свабода

Чытайце таксама

Сэкс, джаз і алкаголь: выйшаў даведнік па Вільні шалёных 70-х

Пасля цяжкай працяглай працы выйшаў з друку першы беларускі пераклад славутага рамана "Віленскі покер" Рычарда Гавяліса. Антысавецкі дэтэктыў, эратычны трылер і разам з тым даведнік па аўтэнтычнай Вільні,…

Найлепшая перакладная проза за 2017 па версіі Андрэя Хадановіча

Перакладной прозы за мінулы год у нас выйшла столькі, што і літаратурныя крытыкі звярнулі ўвагу, і некаторыя арыгінальныя празаікі спалохаліся: а ці такія яны ўжо арыгінальныя, каб вытрымаць гэту канкурэнцыю.

Прэзентацыя зборніка вершаў Баляслава Лесьмяна

30 лістапада 2017 года а 19-ай гадзіне ў кнігарні “Сон Гогаля”(вул. Леніна, 15) у рамках цыкла “МЕСЯЦ ПОЛЬСКАЙ ЛІТАРАТУРЫ” адбудзецца прэзентацыя зборніка выбраных вершаў Баляслава Лесьмяна ў перакладзе…

Адкрыты прыём заявак на прэмію Шэрмана

Прэмія Шэрмана ўручаецца за найлепшы пераклад мастацкай кнігі на беларускую мову. Пераможца атрымае чэк на суму, эквівалентную 2000 у.а. Падаць заяўку можна да 10 ліпеня.

іншыя навіны
497