— Я пішу амаль выключна для дарослых. Сёлета выходзіць мая дваццаць пятая кніга, а гэтая кніга казак — хутчэй выключэнне. Я вырашыў напісаць яе пасля “Анёлаў будзённасці” — сумнай гісторыі некалькіх чалавек, якія паміраюць і, не ведаючы пра сваю хуткую смерць, паводзяцца так, нібыта будуць жыць вечна (як і ўсе мы). Казкі былі своеасаблівым адпачынкам.
— Як да Вас прыходзяць ідэі дзіцячых твораў? Калі можна, з прыкладамі.
— У мяне тры дачкі, з іх дзве маленькія — сем і дзевяць гадоў. Інакш кажучы, матэрыял для “Кароткіх казак для стомленых бацькоў” я збіраў штодня, гэтая кніга сапраўды збольшага аўтабіяграфічная. Напрыклад, дзіця будзіць цябе ў нядзелю а пятай раніцы — і з’яўляецца тэкст “Як тата звар’яцеў”.
— Ці трымаецеся Вы пэўных прынцыпаў у дзіцячай літаратуры? З іншага боку, ці лічыце Вы, што ў ёй ёсць стэрэатыпы, з якімі трэба змагацца?
— Асноўныя прынцыпы, якіх я добраахвотна трымаюся, — гэта выразнасць, яснасць і гумар. Стэрэатып, які датычыць казак і ад якога трэба адмовіцца (нярэдка і ў жыцці), — гэта абавязковая перамога дабра над злом.
— Якім чынам Вы прэзентуеце свае дзіцячыя творы (у межах і за межамі краіны)? Раскажыце пра цікавы досвед.
— Мая адзіная кніга казак за мяжой яшчэ не выйшла. У Чэхіі мяне часта запрашаюць на чытанні, у тым ліку для дзяцей. Я ўдзельнічаю ў праекце “Уся Чэхія чытае дзецям”. Аднойчы ў мараўскай пачатковай школе я спытаўся ў дзяўчынкі, ці чытаюць ёй бацькі. “Мама чытае мне, толькі калі я ванітую”, — адказала яна.
— Раскажыце пра сітуацыю з дзіцячай літаратурай у сваёй краіне, у тым ліку з перакладной. Назавіце, калі ласка, творы, вартыя перакладу на беларускую мову.
— Я б сказаў, сітуацыя даволі добрая. З аўтараў, якія пішуць для дзяцей (і не толькі), я б рэкамендаваў Здэнека Сверака (Zdeněk Svěrák), Арнашта Голдфлама (Arnošt Goldflam) і Паўла Шрута (Pavel Šrut).
