№17: Гульня ў гарады

№17: Гульня ў гарады

У новым, сямнаццатым, нумары мы спрабуем паглядзець, якімі бачаць свае гарады нашы сучаснікі і аднадумцы, пісьменнікі і пісьменніцы ХХІ стагоддзя.

Чытаць далей

Сара Тысдэйл

Мая любоў — без міру...

Вершы

Ласкавыя будуць дажджы…

(There Will Come Soft Rains)


Ласкавыя будуць дажджы, запахнуць лугі,
І ластаўка ў небе са свістам накрэсліць кругі;

І жабы ўначы свой спеў завядуць у ставах,
І будуць дзікія слівы струменіць пах.

Будуць малінаўкі полымем ззяць у палёце,
Трэлі выводзіць у садзе, сеўшы на дроце,

Ніхто і ніколі вайну не заўважыць, калі
Мы пакінем аднойчы абшары гэтай зямлі.

І дрэвы, і птушкі працягнуць жыць, як заўжды,
Калі знікнуць раптоўна нашы сляды.

І нават вясна, што абудзіцца ў ранішні час,
Наўрад ці калісьці ўзгадае пра нас.

пераклад з ангельскайАндрэй Стэфановіч




Будзе дожджык ласкавы...

(There Will Come Soft Rains)


Будзе дожджык ласкавы, запахне раллёй,
Будзе ластавак свіст і палёт над зямлёй,

Ноччу ў сажалцы — гучныя спевы рапух,
Кветкі слівы бязважкія, як белы пух,

Мітуслівых заранак агеньчык руды —
Даляцяць птушак пошчакі з плоту сюды.

І не скажа ніхто, што мінула вайна:
Успамінаў ужо не пакіне яна.

Не згадае ні дрэва, ні птушка павек,
Калі знікне раптоўна з Зямлі чалавек.

І Вясна, што прачнецца на золку сама,
Не адчуе, напэўна, што нас тут няма.

пераклад з ангельскайАляксей Арцёмаў




І будзе пяшчотны дождж...

(There Will Come Soft Rains)


І будзе пяшчотны дождж, і водар зямлі,
І ластаўкі будуць са свістам мераць палі.

Жабкі ўначы завядуць вечны куплет,
І будзе трымтлівы дзікае слівы квет.

Зноў малінаўкі свой апрануць убор,
Будзе гучаць у садах пералівісты хор.

Не заўважыць ніхто, што наўкола вайна,
Думаць не будзе, калі заціхне яна.

Не будзе клапот і птушкам, і дрэвам тады,
Калі людзі знікнуць з зямлі назаўжды.

І нават вясна, што ранкам выйдзе са сну,
Наўрад ці згадае пра нас і нашу вайну.

пераклад з ангельскайГанна Янкута




Ціха пройдуць дажджы…

(There Will Come Soft Rains)


Ціха пройдуць дажджы, будзе водар травы,
Будуць ластавак спевам звінець паплавы,

Будуць крумкаць у сажалках жабы ўначы,
Будуць слівы бялець, на вятрах дрыжучы,

Апрануцца малінаўкі ў яркі ўбор
І напоўняць вясёлаю песняю бор.

Не заўважыць ніхто, што наўкола вайна,
І не будзе чакаць, калі сціхне яна.

І ніхто не згадае — ні птушка, ні лес, —
Як жылі яны колісь: з намі ці без.

І калі зранку пройдзе вясна па зямлі,
То наўрад ці заўважыць, што мы адышлі.

пераклад з ангельскайАлена Пятровіч




Вандроўка

(The Wanderer)


Заход пафарбаваў пяскі —
Вось Ніл праз іх цячэ барвовы,
Глядзіць удаль Рамсес суровы,
Амона храм стаіць цяжкі.

Вось стромы даўняе пары,
Буянне хваль, аскепкі друзу —
Тут перамог Персей Медузу,
Тут жах спазналі тры сястры.

Бязмежжа неба нада мной,
Вятры бяруць мяне на крылы,
І край паўночны сэрцу мілы,
І мілы ледзяны прыбой.

Але нічога не дае
Мне падарожжаў дух спакусны
З хвіліны той, калі ты вусны
Пацалаваў мае.

пераклад з ангельскайГанна Янкута




Пацалунак

(The Kiss)


Я марыла калісьці:
Хай вусны ён кране.
А сёння я — бы хворы птах,
Што тужыць аб вясне,

Бо ён мяне цалуе,
А ў сэрцы — толькі лёд:
За пацалункі лепш стакроць
Тых даўніх мрой палёт.

пераклад з ангельскайГанна Янкута




Лістапад

(November)


Стаміўся год і састарэў,
Ледзь не збівае вецер з ног,
Ляціць ахвотна лісце з дрэў
І вецер гне трыснёг.

Каханне чэзне, як быллё.
Амаль ахвотна сочым мы:
Пусцее сэрца, як галлё,
Пад подыхам зімы.

пераклад з ангельскайГанна Янкута




Кахай мяне

(Love me)


Мой дрозд спявае дзень пры дні
І песняй поўніць гай.
Хай мілы чуе ў цішыні:
“Кахай мяне, кахай!”

Ты растрывож яго душу,
Спакою не даруй.
Няхай гучыць яму ўвушшу:
“Цалуй мяне, цалуй!”

пераклад з ангельскайГанна Янкута




Раса

(Dew)


Я мару — ён са мною,
Я мару — ён прыйшоў,
У ружах — сховы росаў,
А ў сэрцы — сховы слоў.

О ружа, што сасмягла,
О сэрца, — пільным будзь,
Каб долю сотні ружаў
Змагло ты абмінуць.

пераклад з ангельскайГанна Янкута




Юнак і пілігрым

(Youth and the Pilgrim)


Ты шмат пабачыў, пілігрым,
Мне адкажы, малю,
Ты без Кахання бачыў край,
Шчаслівую зямлю?

Мяне замучыў гэты бог,
І я збягу, калі
Адкрыю шлях за далягляд
На хуткім караблі.

“Ты не шукай шчаслівы край —
Цябе ён знойдзе сам:
У грудзі меч свой усадзі —
І апынешся там”.

пераклад з ангельскайГанна Янкута




П’еро

(Pierrot)


П’еро гуляе ў садзе
Пад месяцам старым,
І лютні гук здаецца
Трымтлівым і жывым.

П’еро спявае ў садзе,
І, дорачы мне спеў,
Ён пра мяне не помніць
Сярод вішнёвых дрэў.

П’еро спявае ў садзе,
На нас — нібы таўро:
П’еро напевы любіць,
А я — П’еро.

пераклад з ангельскайГанна Янкута




Сутонне

(Twilight)


Летуценна на дах
Весні дожджык сыходзіць,
І самотны свой спеў
Птах заводзіць, заводзіць.

Спакваля на зямлю
Ноч на крылах сыходзіць,
Сэрца, быццам той птах,
Спеў заводзіць, заводзіць.

пераклад з ангельскайГанна Янкута




Да Эолавай арфы

(To an Aeolian Harp)


Вятры перамаўляюцца з табой
І аднаўляюць крык былога гора,
Той крык, які цябе кранаў учора:
Бяда жанчын, што з Троі выгнаў бой,

Стогн Андрамахі, змучанай журбой,
Узнесены й рассеяны ў прасторы,
У ім — уся пакута і пакора,
Бы ў ракавіне — мора і прыбой.

Вось так, жывы, гучыць часамі спеў,
І ў ім — для тых нязнаны, хто пяе, —
Забытых земляў безгалосы прах

Крычыць, што не здалеў і не паспеў,
І ў горкай скрусе струнам не дае
Спакою на раз’юшаных вятрах.

пераклад з ангельскайГанна Янкута




Сапфо

(Sappho)


Сыходзіць змрок, глыбокі, як вада,
На Лесбасе, аддаленым бясконца,
Між дрэваў храмы ў поўневым святле.
Схавалі прыцемкі маленькі твар,
Ды пакідае цемра літасціва
Цяжар салодкі цельца на грудзях.
І я — Сапфо? Я бегла праз імглу
Ўздоўж хваляў, што накотвалі на бераг,
Калі зямлі адхланне нёс прыліў,
І, бегучы, пакуль чарнела ноч,
Я падала ў знямозе на пясок
І трэслася ад ветрыку з-над мора?
Маўкліва галька марыць пра прыліў,
Які пякуча хвалямі цалуе.
Мая любоў — без міру, ноч — без сну.
Кранаю пену жарснаю рукой,
Каханне клічу, што лагодзіць мора,
Што робіць мора горкім, быццам смерць.
О Афрадыта, як спыню хвалу
Табе, па сіле роўнай толькі Богу,
То ад таго, што слодыч слоў маіх
Збыткоўная ў салодкім існаванні.
У сэрцы закаханым — цішыня,
Я боль спасцігла і здабыла мір,
І гэты мір, Клеіда, у душы.
Пяшчотней, чым кранаюць птушаняты,
Яна кранае вуснамі мой рот.
Ніколі больш у час, калі вясна
Запаліцца агнём у клейкім лісці,
Не буду я, самотная, збягаць
Ад радасці Алкеевых радкоў
І слёз, што заглушаюць спеў Эрыны.
Ніколі з песняй, што гучыць, як боль,
Пад небам бесклапотнае вясны
Трымценне й крык зняможанага сэрца
Не буду ад любові я хаваць.
І помню я, як спрабавала збегчы
Ад птушак, што спявалі пра любоў,
І, апусціўшы долу погляд свой,
Убачыла два цені закаханых,
І жарсць вясны ўзяла мяне ў палон.
Любоў, не ўратавацца ад цябе
І не стаіцца ў схованцы самотнай
Ці ў пустцы, дзе няма тваіх слядоў
І кветак, што з-пад ног тваіх растуць.
Ты розныя прымервала абліччы:
І танчыла імкліва між дзяўчат,
І чаравала ўсмешкаю Фаона,
Анактарыя зведала твой пал,
Керкілас быў табой апанаваны,
Але ніколі не давала ты
Любіць мне ўсёй душой маёй і целам —
І вось спакой, што ад мяне збягаў,
У сэрцы я надзейна замыкаю.
Любоў, маё жыццё — лірычны спеў,
Любоў, маё жыццё — твой лірны ўздых,
Я навучыла свет тваім пэанам —
Цяпер пяю адно для той, што спіць.

пераклад з ангельскайГанна Янкута


Чытайце таксама

Аркадзь Аверчанка

Аркадзь Аверчанка

Рускі пісьменнік-сатырык, тэатральны крытык. Пасля рэвалюцыі жыў на эміграцыі

Антоніё Табукі

Антоніё Табукі

Аўтар раманаў, апавяданняў, нарысаў, тэатральных сцэнараў, куратар італьянскага выдання твораў Фэрнанду Пэсоа.

Станіслаў Ігнацы Віткевіч

Станіслаў Ігнацы Віткевіч

Польскі мастак, фатограф, драматург, празаік, эсэіст, філосаф, тэарэтык мастацтва. Віткацы

Эдыт Сёдэргран

Эдыт Сёдэргран

Фінска-шведская паэтка Эдыт Ірэнэ Сёдэргран нарадзілася 4 красавіка 1892 году

293