№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Беларуска-ангельскі жарт ад перакладчыкаў

15 ліпеня 2015

Перакладчыкі Антон Францішак Брыль і Ганна Янкута паспрабавалі ўявіць, як выглядалі б творы паэтаў Ўільяма Батлера Ейтса і Алфрэда Тэнісана і легенда пра караля Артура, калі б іх аўтары нарадзіліся не на Брытанскіх астравах, а ў Беларусі.

А таксама як выглядалі б творы Францішка Багушэвіча, Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча і Канстанціна Вераніцына, калі б яны былі грамадзянамі Брытанскай імперыі.

 


Ўільям Батлер Багушэвіч


Сіды

Не люблю я сідаў, па-ангельску — феяў:

Няма мне спакою, што б я дзе ні дзеяў.

То яны ў гародзе, то яны ў чароце,

А ўжо там, дзе сіды, быць якой гароце.

Часам бачу — скачуць гуртам з Нок-на-рэю,

Дык пасля два тыдні жыватом хварэю.

А калі пачую, як дудзяць у дудкі, —

Хаджу цэлы месяц кволы ды нягнуткі.

Пан у месце кажа: “Мне б убачыць фею!

Іх, маўляў, шукаю, ды знайсці не ўмею”.

А ў нас гэтых феяў — як у хлеве гразі.

Пэўна ж яны немцы. Гэта ў лепшым разе.

беларускай мовай пераспяваў Антон Францішак Брыль

 

Вінцэнт Тэнісан-Марцінкевіч

 

Едуны канюшыны

“Гэй, наперад!” — і праз хвалі

Мы да берагу прыйшлі,

Там зямліцу цалавалі

І ратунак прынялі.

Месячык гарэў прыветна,

Вялікі ручай бруіў,

І паволі, непрыкметна

Цёплы вечар наступіў.

Дрэва-пальма шалахцела,

Пакрысе шумеў чарот,

Раптам — вось якое дзела:

Бляды нас спаткаў народ.

Вынес з лесу канюшыну,

Ды такую, што аёй!

Той, хто з’есць яе сцябліну,

Слаб стаецца галавой.

Забывае дом свой мілы,

Жонку, дзетак, нібы п’ян,

І да іх не мае сілы

Плысці цераз акіян.

І сядзіць тады маркотна,

То заплача, то ўздыхне,

Думкі коцяцца журботна,

Долю чорную кляне.

пералажыла на нашу мову Ганна Янкута

 

Алфрэд, першы барон невядома які

 

Тарас у Камелоце

Ці знаў хто з вас, браткі, Артура,

Які прыдбаў вялікі стол?

Ён хату меў у кшталце мура,

Ў ёй стол і шляхты шмат наўкол.

Дзе стол і шляхта — там размова.

Устаў адважны сэр Тарас,

Надзьмуўся, як індык, сурова

І вось такі павёў расказ:

"На самаго Кузьму-Дзям'яна

Пайшоў я цмокаў біць у лес,

Каб імені каханай панны

Была па свеце слава спрэс.

Святых паклікаў на ўспамогу —

І ў гушчары як найраней.

Гляджу — лоп-лоп — цераз дарогу

Ляціць агністы страшны змей!

Я цяў мячом — а меч не джаліць!

Кінжалам — не бярэць і ён.

Гляджу — аж вось з-за елі валіць

Як ёсць хароміна грыфон!

(Тут рукапіс абрываецца)

 вольным вершам пераказаў Антон Францішак Брыль

 

Чытайце таксама

336