№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Антонія Поцы (Antonia Pozzi)

1912 — 1938

Антонія Поцы

Антонія Поцы скончыла жыццё самагубствам у 26 гадоў, аднак тое, што яна паспела стварыць, ставіць яе ў шэраг самых значных паэтаў ХХ стагоддзя. Яе вершы блізкія да герметызму — з’явы ў італьянскай паэзіі 1930-х гг., своеасаблівага бунту супраць прапагандысцкай рыторыкі аўтарытарнага рэжыму. Асаблівасцямі герметычнай паэзіі сталі засяроджанасць на ўласным унутраным свеце, адсутнасць красамоўных рытарычных прыёмаў, імкненне перадаць яснымі словамі глыбіню пачуццяў, а таксама ўвага да сутнасных праяваў быцця. Некаторыя крытыкі адзначаюць і пэўны ўплыў на вершы Поцы паэтыкі нямецкага экспрэсіянізму. 

Антонія Поцы нарадзілася ў Мілане ў забяспечанай сям’і, першыя вершы напісала ў падлеткавым узросце. Вучылася ў класічным ліцэі імя Мандзоні ў Мілане, дзе перажыла няпростую любоўную гісторыю з выкладчыкам лацінскай і грэцкай моваў Антоніё Марыя Чэрві, старэйшым за яе на васямнаццаць гадоў. Дзякуючы намаганням бацькі, які быў катэгарычна супраць, у 1933 г. Чэрві перавялі ў Рым, а дзяўчына атрымала глыбокую дэпрэсію.

У 1930 г. паступіла на філалагічны факультэт Міланскага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1935 г. пад кіраўніцтвам выкладчыка эстэтыкі, філосафа Антоніё Банфі абараніла дыпломную працу па творчасці Флабэра. Ва ўніверсітэце сябравала з паэтам Віторыё Серэні, даследчыцай італьянскай філалогіі Марыяй Корці, філосафам Рэма Кантоні і іншымі маладымі інтэлектуаламі. Вяла дзённік і пісала шматлікія лісты, у якіх апавядала пра свае захапленні, цікавілася фатаграфіяй, любіла падарожнічаць, асабліва па гарах каля сямейнай вілы Пастура, неаднаразова згаданай у яе вершах і супрацьпастаўленай элегантным міланскім салонам.

Несумненна, Антонія адчувала цяжар палітычнай атмасферы ў Італіі і Еўропе. Прыняцце ў Італіі расавых законаў стала трагедыяй і змусіла да выгнання многіх яе блізкіх сяброў. 3 снежня 1938 г. Антонія атруцілася барбітуратамі. Сям’я схавала “скандальны” факт самазабойства, і афіцыйна прычынай смерці назвалі запаленне лёгкіх.

Першая кніга вершаў Антоніі Поцы “Словы” выйшла пасля яе смерці, у 1939 годзе. На думку крытыка Тыцыяна Салары, “усе вершы кнігі, не зважаючы на падзел і датаванне, складаюць адну суцэльную паэму. Лірычная сіла гэтай паэмы ўражвае кожны раз як з’ява, што, з аднаго боку, адлюстроўвае свой час (перыяд трывогі і філасофскага экзістэнцыялізму паміж дзвюма сусветнымі войнамі), а з другога, адсылае да нечага больш істотнага — пытання, звернутага ў самае сэрца быцця”. Апошнім часам з’явілася некалькі біяграфій Антоніі Поцы, быў выдадзены збор яе твораў, у які ўвайшлі дзённікі і лісты, а таксама выйшла некалькі дакументальных і мастацкіх фільмаў, ёй прысвечаных. 

Чытайце таксама

Марыс Леблан

Марыс Леблан

Французскі пісьменнік, аўтар дэтэктыўных раманаў пра Арсэна Люпэна

Анна Валенберг

Анна Валенберг

Пісьменніца, драматург, перакладчыца, прадстаўніца "залатой эры" шведскай дзіцячай літаратуры

Хінемаана Бэйкер

Хінемаана Бэйкер

Паэтка і музыка з Новай Зеландыі.

Эмі Лоўэл

Эмі Лоўэл

Амерыканская паэтка, літаратурны крытык, выдавец

506