№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Наташа Герке

Натхненне (Inspiracja)

Пераклад з польскай Святлана Рогач


Самае галоўнае, што мы натхнялі адно аднаго. Найджэл, халодная брытанская рыба, і я, гарачая рыбка з Польшчы.

Пачатак быў класічны.

Абмен зацікаўленымі позіркамі і серыя выпадковасцяў, якія кідалі нас у той самы час у тыя самыя месцы. Вуліца, бар, гатэль.

Урэшце яно здарылася .

Чакаючы ў той самай чарзе да адзінай дзейнай прыбіральні, ён падышоў да мяне і працягнуў руку.

— Я Найджэл, — урачыста паведаміў мой новы знаёмы і крокам фламінга рушыў у бок вольнай прыбіральні.

Хоць нас не прадставілі адно аднаму афіцыйна, я вырашыла, што ад гэтага часу мы можам лічыцца знаёмымі.

— Hi Nigel, — раніцай я памахала яму ручніком.

— Hi Наташ’я, — узрадавана памахаў у адказ ён і хуценька схаваўся ў пакоі. У яго была барада, шорты і неверагодна доўгія ногі. Ён пах фарбамі, але пра гэта я даведалася пазней.

Гэта была першая фаза.

З гэтага моманту мы віталіся паўсюдна. На вуліцы, у бары, у гатэлі. Увесь тыдзень.

Потым надышла другая фаза.

Зноў у чарзе, гэтым разам у кітайскай амбасадзе.

— Hi, — сказала я.

— Hi, — сказаў ён, прытупваючы ад нецярплівасці, гэтаксама, як я.

Чарга спачатку кіпела, а потым пачала пакрысе засынаць.

— Chinese people not good people, — пераконваў кругленькі тыбецец сабраных пад зачыненым акенцам вестменаў.

— Not good people, — пагаджаліся вестмены, паглядаючы на гадзіннікі.

— Гэй, адчыняйце, — стукалі яны ў акно, круцілі галовамі і ад абурэння браліся падпісваць паштоўкі.

Найджэл без гадзінніка, але таксама раз’ятраны.

— Shit, — гучна вымавіў ён, — гэта гвалт над нашым правам, правам на візы.

— Shit, — пагадзілася вырваная з дрымоты аўстралійка, — кітайцы гвалцяць нашыя правы.

— І нашых жанчын, — уставіў тыбецец.

— Oh yes, — падтрымаў іх малады чалавек з татуіроўкай у выглядзе кактуса на грудзях, — калі я вярнуся ў Новую Зеландыю, то адразу паведамлю ў Amnesty International.

— Камуністычныя звычаі, — сказалі ўсе ў адзін голас, а немец на момант перастаў чысціць акуляры і гаркнуў з перкананнем:

— Jawohl, richtig.

Габрэй глядзеў на свае сандалі і не казаў нічога.

Я збянтэжана засунула ў кішэню свой тады яшчэ чырвоны пашпарт.

— Прыгожы кактус, — прымірэнча прамовіла я да новазеландца.

— Гэта не кактус, shit, гэта ківі, — абразіўся той.

— Але выглядае як кактус, — нечакана падтрымаў мяне Найджэл.

І так пачалася фаза нумар тры.

— Я люблю Азію, — распавядаў Найджэл, выграбаючы з рысу фасолю, — і Непал люблю, бо люблю горы. Цішыня, наверсе няма гэтых сраных турыстаў. А ты, чым займаешся?

— О, складанае пытанне, — шчыра прызналася я, — наогул я таксама люблю горы. Ну, а часамі пішу.

— Я таксама пішу, — прызнаўся Найджэл, — а часамі малюю. Акварэлі малюю, — дадаў ён і замоўк, напалоханы ўласнай адкрытасцю.

— А навошта едзеш у Тыбет? — спыталася я, адрываючы яго ад фасолі.

— Бо я там яшчэ не быў, — паглядзеў на мяне здзіўлены Найджэл, і мне стала сорамна.

— Польшча — дзіўная краіна, — задумаўся ён. — Я дзесяць гадоў жыву ў Ванкуверы, там шмат рускіх. Славяне — дзіўныя людзі.

— Yes, дзіўныя, — пагадзілася я і пачала выграбаць рыс з фасолі.

— Ведаеш, мне вельмі падабаецца твой акцэнт, — парушыў цішыню Найджэл, — такі мяккі, славянскі.

— Ну, не ведаю, — засумнявалася я. — Гэтае тваё th увесь час засядае ў мяне ў горле.

— Вось-вось, гэта вельмі прыгожа. Як ты вымаўляеш слова горла, — сказаў Найджэл з захапленнем і ўзрушана паглядзеў на мяне. — Я б хацеў цябе намаляваць, — выпаліў ён і, прысаромлены, пачаў корпацца лыжкай у пустой талерцы.

І пачалася фаза нумар чатыры.

Да мяжы лепш за ўсё дабірацца на джыпе. Нас набралася абавязковых восем чалавек, і мы рушылі ў дарогу. Мусон ужо скончыўся, але лужыны засталіся, таму, праехаўшы пару кіламетраў, джып заграз.

— Далей не праедзем, — спакойна паведаміў кіроўца і закурыў цыгарэту.

— Гэта нахабства, — абурыўся немец і зухавата скочыў у гразь. — На раз-два штурхаем, — зароў ён на Найджэла.

Гладзячы маю далонь, Найджэл расказваў пра сваю былую турэцкую жонку.

— Oh god, што за блакіт, — ускрыкнула аўстралійка, пазіраючы на неба.

— German people nervous people, — сцвердзіў тыбецец і дастаў ружанец.

— А можа, усё ж дапаможам, — прапанавала я па старой звычцы.

І так прыблізна мінула дарога да мяжы.

На мяжы быў сцяг, пераважна чырвоны, і маленькія людзі ў вайсковых мундзірах.

— Пашпарт, — запатрабаваў маленькі чалавечак у вайсковым мундзіры. — Здымкі Далай-Ламы ёсць? — спытаў ён і прафесійна абмацаў мае кішэні.

— Якія здымкі, — сказала я здзіўлена і малілася, каб ён не зазірнуў мне ў шкарпэткі. Не зазірнуў.

— Фатаграфаваць нельга, — сказаў чалавечак і спустошыў мой “пентакс”. — Стужку аддаць, — звярнуўся ён да Найджэла.

— What, I’m British, — абурыўся Найджэл, пасля чаго атрымаў уласнай камерай па пысе і ўпаў. — I’m British, — паўтараў ён, намагаючыся падняцца з зямлі. Ягоныя штонікі былі ў гразі, са скроні лілася кроў, але выгляд у яго быў задаволены.

— Цяпер я магу лепш цябе зразумець, — прызнаўся ён пасля, уладкаваўшыся ў аўтобусе, які ішоў у Лхасу. — I’m British, у нас камунізм выглядае інакш, — уздыхнуў ён.

— And I’m Israeli, — усміхнуўся хлопец у сандалях і папляскаў па схаванай у заплечніку камеры.

Гэта была чацвертая фаза.

Пятая фаза — гэта ўжо асобная гісторыя. І шостая таксама. А фазу нумар сем пад назвай “Чырвоная гара” Найджэл прадаў канадскай газеце. Разам з ілюстрацыямі.

 

© Наташа Герке

Пераклад з польскай – Святлана Рогач © 2012

Чытайце таксама

Роберт Бэрнс

Роберт Бэрнс

Шатландскі паэт, фалькларыст, пісаў па-ангельску і на скотсе. Знакавая для Шатландыі постаць

Міхаіл Кузмін

Міхаіл Кузмін

Рускі паэт, празаік, драматург, перакладчык, кампазітар

Леапольда Лугонэс

Леапольда Лугонэс

Аргентынскі паэт, пісьменнік, журналіст. Прадстаўнік мадэрнізму

Агата Крысці

Агата Крысці

Ангельская аўтарка дэтэктыўнай прозы, яе творы — адны з самых выдаваных за ўсю гісторыю чалавецтва

342