№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Мікола Куліш

Народны Малахій (Народний Малахій)

Пераклад з украінскай Паліна Маслянкова


1

Заплакала, затужыла ў сваім доме (на Мяшчанскай вуліцы, №37) мадам СТАХАНЧЫХА ТАРАСАЎНА:


Ой, хто скажа, хто раскажа, ці ты, доня, ці ты, пташка, а ці ты, Маці Божая, куды ён, у якую старонку ўцякае ды на каго ж мяне, бедную, пакіда-а-е?


Панурылася канарка ў клетцы, пасмутнеў абраз Божай Маці. Маўчаць. Толькі СЯРЭДНЯЯ ДАЧКА каля маці завіхаецца:


– Матуля!

– Не перабівай!

– Выпіце, міленькая...

– Што гэта?

– Валяр’янавыя кроплі.

– Прэч, адчапіся! Хіба ж можна такую драму ў сэрцы ды валяр’янкаю спыніць... Дай мне атруты!

– Селі б вы лепш далей ад акна, а то...

– А то што?

– Людзі ж праходзяць паўз вокны...

– Тоўчанага шкла дай, я атручуся!..

– Суседзі ж вунь бачаць і чуюць.

– Хай бачаць! Хай чуюць! Як сябры – хай пашкадуюць, а ворагі – хай пазлараднічаюць, што драма такая ў нас дома, што муж мой законны ўцяка-а-е...


2

Увайшла СТАРЭЙШАЯ ДАЧКА. СЯРЭДНЯЯ да яе:


– Паклікала хроснага?

– Ідзе.


ТАРАСАЎНА (так і страпянулася):


– Дзе ён, далёка?

– Зараз увойдзе.

– Дзе, пытаю?

– Дык кажу ж вам, мамачка, зараз... Заскочыў у адно месца, заслаб на шлунак...


ТАРАСАЎНА (уцерлася):


– А госпадзе, так бы й казала адразу. А ці прыбрана там?

– Я мыла ўчора.


СЯРЭДНЯЯ (да старэйшай):


– Ты ж сказала хроснаму, што татка пабег ужо па пашпарт?

– Анягож.

– А ён што?

– Сказаў, што ўжо ведае.


ТАРАСАЎНА:


– А басоў з царквы паклікала?

– Любуня ж пабегла.

– А гарэлкі басам?

– Яна й гарэлкі купіць.

– Ідзі ж, мая дачушка, ды нарэж цыбулі дробненька, рэдзькі, алеем памасці на закуску людзям.


СТАРЭЙШАЯ (так і пырснула):


Усё я ды я! І па хроснага, і па басоў, і цыбулю крышы. А яна вунь стаіць – рукі ў бокі...


СЯРЭДНЯЯ:


А кветкі хто паліў, як не я? А хто з валяр’янкаю, як не я? З’ела?

(Ушчыкнулі адна адну, каб маці не бачыла).

– Ой!

– Ой-ой!


ТАРАСАЎНА:


Ой, памру я і яшчэ раз памру з такімі дачушкамі, мне ўжо цёмна ўваччу і сонца пачарнела, а яны таго гора яшчэ й дадаюць. Дайце карты. Яшчэ раз кіну на яго... Яшчэ раз, дый годзе.


(Кінула на карты. Глянула. За сэрца ўзялася).


Ой, зноўку дарога кладзецца!..


ДОЧКІ:


– Ды няўжо ж, няўжо ж, матулечка мілая?

– Ці ж не бачыш? Чырвоная шасцёрка!


А ў ТАРАСАЎНЫ жах у вачах глыбокі, містычны:


Варажу, варажу – і усё гэтая карта... А тут яшчэ й сон: дарога ў полі і месяц шчарбаты, смутны такі, бледны... Быццам бы ўцякае, пакаціўся за зямлю. А я стаю пры дарозе, як цень той самотны. Гэта ж бацька наш, месяц той... Чуе душа мая – уцячэ ён, пако-о-ціцца, загіне ў даро-о-зе...


ДОЧКІ:


– Матулечка, цсс!

– Суседзі ідуць.


ТАРАСАЎНА:


Годзе маўчаць, бо ўжо намаўчалася! І хавацца годзе! Хай ведаюць усе, якая ў доме і ў сэрцы драма...


Твор цалкам можна спампаваць тут:

Пераклад з украінскай – Паліна Маслянкова © 2013

Чытайце таксама

Святаслаў Альшэнка-Вільха

Святаслаў Альшэнка-Вільха

Літаратурны псеўданім украінскага паэта і празаіка, лёс якога пасля 1944 году невядомы

Ян Лехань

Ян Лехань

Ппольскі паэт, літаратурны і тэатральны крытык

Рэкс Стаўт

Рэкс Стаўт

Амерыканскі пісьменнік, аўтар дэтэктыўных раманаў, стваральнік цыклу раманаў пра Нэра Вулфа

Міхал Андрасюк

Міхал Андрасюк

Беларуска- і польскамоўны пісьменнік, журналіст, дзеяч беларускай меншасці ў Польшчы

360