№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Ганна Брэская

Ты бачыш шмат агнёў — Ты мне сястра

Вершы

Сава

 

Крычы, крычы сава...

У ночку чорнай восені,

Ты енкам жудасці

Наводзіш страх.

Не маеш ты ў жыцці

Прытульнасці —

Ты мне сястра.

 

Ізноў сканае дзень,

Заціхне ўсё наўкол...

Ахрыпшым голасам

Ты абуджаеш страх.

У чорнай цемені

Ты бачыш шмат агнёў —

Ты мне сястра.

Полацак

1925 г.

 

 

* * *

 

Не — восень на мяне не веяла журбой

І не хацелася стрымаць імпэт жыцця…

Я помню сэрца часты перабой

І шолах ласкавы прыбрэжнага трысця…

Не — восень на мяне не веяла журбой…

 

Гарэў на захадзе пунсовы небасхіл

І адляталі ў край далёкі журавы…

Няясным водгаласкам ціхае тугі

Вячэрні змрок мне радасць апавіў…

А ў край далёкі плылі журавы…

 

Так і гады… Ідуць, плывуць гады.

У маладосці з імі лёгка заблудзіць.

П’яней за опіум дурніць кахання дым,

Так люба захапляцца маладым,

І ў чадзе багнавым так лёгка заблудзіць…

 

Гады не ждуць, мяняюцца гады,

Зноў ўецца нада мной жывых імкненняў рой…

Ружовыя шляхі вясёлкамі ляглі

І неба край ярчэй, чым веснавыя дні…

Не — восень на мяне не веяла журбой.

Полацак, 1926 г.

 

 

* * *

 

Зялёны свет

дарыла сонца бору.

Зялёны свет…

А лісцям гоман слоў.

Сказала я —

што ў сэрцы накіп гора,

што рвецца дум разблытаных вязьмо.

Сказала так…

а песня звонам сталі,

пяшчотных струн кранула перабор.

І дзесьці сум згубіўся і растаяў,

як тае лёд пад променем вясной.

Полацак, 1927 г.

 

 

Настурцыі

 

І.

 

У лахмоццях лістоў вецер туліцца,

Плача вуліца гулам калёс.

А на вогнішчы сочных настурцый

Паразлёгся брадзяга мароз.

 

І не шкода. Няхай упіваецца

Недацвёўшай апошняй красой.

Лепш загінуць пунсоваю раніцай,

Чым па кроплі губляць жыццё.

 

Я не знаю, чаго плача вуліца,

Што так вецер мінорам звініць.

 

…Было лета. Цвілі настурцыі,

Ды завялі ў імглістую стынь.

 

І мароз галаву сівалосую

На гарачых пялёстках пагрэў.

 

Калі жыць і не бачыць прыгожага,

Лепш прыгожа й раптоўна згарэць.

 

ІІ.

 

А сягоння ізноў

Чэрвень чары разліў

І настурцый кусты разгарэліся.

Мне здавалася сном

Гэта дзіўная быль,

Новым дням захацелася верыць мне.

 

На пялёсткі ў крыві

Чэрвень чары разліў,

Каб ізноў запылаць, зарумяніцца.

Каб даць поўную цвець

І прыгожа згарэць

У вабнімках пунсовае раніцы.

[1927]

 

 

Чырвоны мак

 

Чырвоны мак

абвеянай галоўкай

ківае мне, як стары добры сябра…

 

Тых дзён няма —

пранесліся далёка,

іх не вярнуць

і ў песнях не абняць.

 

Я помню дні у сонечных запалах,

я помню дні у віхрах барацьбы…

І хоць цяпер пялёсткі пазрывала,

а не астыў юнацтва пыл.

 

Стаю адзін, а захад пунсавее

і вецер трэпле ў кудрах сівізну,

я знаю, што зімовыя завеі

прарочаць нам сусветную вясну.

 

Тых дзён няма…

Здаецца, так далёка

і маладосць не вернецца ізноў…

Чырвоны мак

ківае мне галоўкай

і сыпле зерне ў прэлы чарназём.

[1928]

Чытайце таксама

Валер Гапееў

Валер Гапееў

Беларускі пісьменнік, журналіст.

Алвару ды Кампуш

Алвару ды Кампуш

Знакаміты гетэронім партугальскага паэта Фэрнанду Пэсоа

Говард Філіпс Лаўкрафт

Говард Філіпс Лаўкрафт

Амерыканскі пісьменнік, які працаваў у жанрах хорару, фэнтэзі і навуковай фантастыкі, на той час вядомых як проста “дзіўная літаратура”

Сігб'ёрн Обстфэльдэр

Сігб'ёрн Обстфэльдэр

Нарвежскі празаік, драматург, паэт-мадэрніст.

906