Невылечна хворы на смерць

(Spojrzenie)

 

Усё мінула. Час забыты

і ўжо няісны. Толькі ў люстрах

сплывае змрок ва ўсе адбіткі

мае — і стыне, злосна, пуста.

 

Я ведаю сябе на памяць,

мяшаю з будучым былога,

нібыта паміраю з імем

недагаворанага Бога.

 

І зноў сядзім чацвёра ў коле,

і дождж планетаў дахі крышыць;

цяжкі пагляд навіс пятлёю

і хмарай — ціша.

 

І першы з нас — той я, якім

я пакахаў, і свет дзівосна

мне воблакам квітнеў сівым,

агнём у снах, і быў я просты.

 

Другі — той я, што страх спазнаў,

каго нянавісць нарадзіла,

і бляск кінжальнага ляза —

не слёз — у позірку застылым.

 

А трэці бачны, нерухомы,

у люстры слёз, яго разломах,

і боль мой — змрок, што не міне.

 

Чацверты мне нібы знаёмы,

і ён навучыць зноў пакоры

мой час, якому ўжо канец,

і дух мой, невылечна хворы

на смерць, што спеліцца ўва мне.

 

 

 

 

***

(Jesień to gwiazdy lecące z drzew...)

 

Восень — падзенне з галінаў зор,

лісця змяіная мова.

Возіць каўчэг праз рачны прастор

ссечаных поўняў галовы.

 

Іхтыязаўрамі ў згаслы час

трунаў паўзуць кагорты,

падае неба — і слепіць бляск

белыя вочы мёртвых.

 

А ён занураны ў сон цяжкі —

каменны, як века урны;

бачыць замшэлыя ледавікі,

а думае — гэта труны.

 

 

 

 

(Okno na zachód)

 

Выкуты з цяжкага золата гарызонт —

нібы ўспаміны пёраў, лёгкі. За паўкроку

ён дзіцячай карцінкай вісіць на сцяне

нязмераных апераных аблокаў.

Чаго чакаць? Зрываюцца ў неба вокны,

і разам з табой знікаюць каралавыя караблі,   

нібы габелен стары, сціраюцца краявіды...

Чаго чакаць? Бераг смутку відаць на краі зямлі.