№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Кшыштаф Каміль Бачыньскі

Невылечна хворы на смерць

Вершы

Пераклад з польскай Кацярына Маціеўская
Позірк
(Spojrzenie)
 
Усё мінула. Час забыты
і ўжо няісны. Толькі ў люстрах
сплывае змрок ва ўсе адбіткі
мае — і стыне, злосна, пуста.
 
Я ведаю сябе на памяць,
мяшаю з будучым былога,
нібыта паміраю з імем
недагаворанага Бога.
 
І зноў сядзім чацвёра ў коле,
і дождж планетаў дахі крышыць;
цяжкі пагляд навіс пятлёю
і хмарай — ціша.
 
І першы з нас — той я, якім
я пакахаў, і свет дзівосна
мне воблакам квітнеў сівым,
агнём у снах, і быў я просты.
 
Другі — той я, што страх спазнаў,
каго нянавісць нарадзіла,
і бляск кінжальнага ляза —
не слёз — у позірку застылым.
 
А трэці бачны, нерухомы,
у люстры слёз, яго разломах,
і боль мой — змрок, што не міне.
 
Чацверты мне нібы знаёмы,
і ён навучыць зноў пакоры
мой час, якому ўжо канец,
і дух мой, невылечна хворы
на смерць, што спеліцца ўва мне.
 
18 кастрычніка 1943
 
 
 
***
(Jesień to gwiazdy lecące z drzew...)
 
Восень — падзенне з галінаў зор,
лісця змяіная мова.
Возіць каўчэг праз рачны прастор
ссечаных поўняў галовы.
 
Іхтыязаўрамі ў згаслы час
трунаў паўзуць кагорты,
падае неба — і слепіць бляск
белыя вочы мёртвых.
 
А ён занураны ў сон цяжкі —
каменны, як века урны;
бачыць замшэлыя ледавікі,
а думае — гэта труны.
 
4 кастрычніка 1941
 
 
 
Акно на захад
(Okno na zachód)
 
Выкуты з цяжкага золата гарызонт —
нібы ўспаміны пёраў, лёгкі. За паўкроку
ён дзіцячай карцінкай вісіць на сцяне
нязмераных апераных аблокаў.
Чаго чакаць? Зрываюцца ў неба вокны,
і разам з табой знікаюць каралавыя караблі,   
нібы габелен стары, сціраюцца краявіды...
Чаго чакаць? Бераг смутку відаць на краі зямлі.
 
шпіталь, красавік 1941
Пераклад з польскай – Кацярына Маціеўская © 2018

Чытайце таксама

Дзмітрый Строцаў

Дзмітрый Строцаў

Нарадзіўся ў Мінску, дзе і жыве на дадзены момант

Анджэй Тшэбіньскі

Анджэй Тшэбіньскі

Польскі паэт, драматург, літаратурны крытык і публіцыст з "пакалення калумбаў"

Алвару ды Кампуш

Алвару ды Кампуш

Знакаміты гетэронім партугальскага паэта Фэрнанду Пэсоа

Эмілі Дыкінсан

Эмілі Дыкінсан

Амерыканская паэтка, пры жыцці надрукавала каля дзясятка вершаў, пасля смерці зрабілася класікам

501