№18: Некаторыя любяць паэзію

№18: Некаторыя любяць паэзію

...І ўсё адно мы трымаемся за паэзію, усё адно яе пішам, перакладаем і чытаем, знаходзім і адкрываем для сябе новых і забытых паэтаў і паэтак. Усё роўна самотна рухаемся разам з вершам, рухаемся за ім, ухапіўшыся за ягоныя “парэнчы”, спрабуем адшукаць яго пачатак, намацаць яго “мерыдыян” і, як казаў паэт Паўль Цэлан, прыйсці на сустрэчу з сабой.

Чытаць далей

Мікола Зэраў

Пераклады пераможцаў конкурсу трэцяга нумару часопіса "ПрайдзіСвет"

Вершы

 

Мікола Зэраў

(Микола Зеров)

Пад Новы год

(Під Новий рік)

Ішоў дадому, цукар нёс пайковы,
Аб працы думаў – горкі мой прысуд...
Свяціў агнёвай стужкай Галівуд
У чарах навагодняе абновы.

Скрозь шамацела. Рады святам новым,
Насустрач невядомаму йшоў люд;
Мароз прыбраў учорашні ўвесь бруд,
Што сэрца ціснуў, накладаўшы ковы.

Мінала зайздрасць, суцішаўся шал...
Што ж! Хай вяршыцца бедны рытуал
Звычайнае сустрэчы пілігрыма.

Няхай юнак у мроях давідна
Схіляецца бяздумнымі вачыма
Над шклянкаю ружовага віна.

пераклад з украінскай – Аляксей Арцёмаў

Баляслаў Лесьмян

(Bolesław Leśmian)

Піла

(Piła)

Шкандыбае лесам змара, як піла худая
А зубамі хлопцаў вабіць – чары пекла знае.

Прыглядзела хлопца-зуха пасярод даліны:
“Пра цябе начамі мару – вой-люлі каліна!

Навастру свае цалункі для цябе, мой любы,
Промні сонца ў цёмным лесе – вось жа мае зубы!

Зачаруйся той красою, што не меў даволі,
Ахініся тымі снамі, што не сніў ніколі!

Пакладзіся галавою на дзірван духмяны,
Пакахай мяне ты ў жыце ды ў глушы лісцвянай!“

“Мілаваць цябе я стану колькі маю сілы,
Зацалую – аж ад шчасця паляціш на крылах!

Буду брыдзіцца дзяўчатак, з кім даўней сваволіў,
Бо рыдаюць ад любошчаў, быццам ад нядолі.

Прагну выспрабаваць целам новую пяшчоту,
Прагну вусны пачырвоніць для шальной ахвоты!

Для тваёй уцехі, краля, дай перавярнуцца,
Толькі б на тваіх зубочках юрам скалануцца!”

Застагнала ад раскошы, іклы завастрыла:
“Да мілосці, як на ляды, палячу, мой мілы!”

Загула вярба над імі веццем бурштыновым,
Зведаў хлопец тую міласць з прысмакам сталёвым!

Учапілася зубамі, як сабака ў косці:
“Гэй, душу тваю адпраўлю да чарцей ў госці!”

Падзяліла любатою парубка на скібы:
“Хай вам смерць, мае шматочкі, выпрастае хібы”.

Зашпурнула цела ў сквару дый у снег зіхоткі
“Хай Пан Бог вас пазбірае, людскія ашмёткі!”

Захацелі, як калісьці, у адно сабрацца,
Ды не здолелі на свеце самі адшукацца.

Пачалі павекі лыпаць, пыл ляціць з ухабаў –
Невядома, хто міргае, – чалавек ці жаба.

Галава за каркам скача, цераз гаць пагоня,
Як гарбуз, што на базары выслізнуў з далоняў.

Яр прыдбанымі грудзямі дыхае драпежна,
А вярба з макушкі вухам чуе свет належна!

Параскіданыя вочы цьмеюць за гарою,
Тое б’ецца ў павуціне – у вуллі спіць другое.

Вось адна нага на ўзлеску кінулася ў скокі,
А другая ў жыце кленчыць, мерае валокі.

І рука, што прыўзнялася над бязлюдным гаем,
Пажагнала наўздагонку цень ля небакраю!

пераклад з польскай – Ігар Жалткоў





Б Л І Ц - К О Н К У Р С

Марыя Канапніцкая

(Maria Konopnicka)

Злая зіма

(Zła zima)

Гу! Гу! Га! Злая нашая зіма!
Шчыпле ў нос, за вушы шчыпле,
Снег пякучы ў вочы сыпле,
Ветрам поле замятае –
Злая, ой якая злая!

Гу! Гу! Га! Злая нашая зіма!
Ў апранасе доўгай, белай
Шэрым пэндзлем водзіць смела,
Дрэвам рукі аплятае –
Злая, ой якая злая!

Гу! Гу! Га! Злая нашая зіма!
Не баімся зімняй злечы –
Снежкай ёй дамо ў плечы!
Хай нас доўга памятае,
Злая, ой якая злая!

пераклад з польскай – Андрэй Саротнік

Іван Франко

(Іван Франко)

***

(Сипле, сипле, сипле сніг...)

Сыпле, сыпле, сыпле снег
З шэрага нябёс бяздоння.
Мірыядамі ляцяць
Колкія сняжынкі сёння.

Аднастайнасцю журбы,
Холадам ліхое долі
Засыпаюць цэлы свет,
Прыгажосць лугоў і поля.

Забыцця кілім цяжкі,
Адубення, атупення
Ахінуў усё і сцяў
Аж да самага карэння.

Сыпле, сыпле, сыпле снег
І кілімам прыціскае,
Полымя жыцця ў душы
Слабне, чэзне і згасае.

пераклад з украінскай – Андрэй Саротнік





К У Б А К   М А Й С Т Р А

Юльян Тувім

(Julian Tuwim)

***

(Rusałeczko moja wiślana...)

Ці дазволіш, рачная дзяўчынка,
Да цябе падысці на хвілінку
У бяссонні?
Пасівелі зусім ад кахання
Мае скроні.

Хай мінулае сыдзе туманам.
Будзь маім узгалоўем ціхмяным,
Сном спакусным.
Анямелі зусім ад кахання
Мае вусны.

Хай я восень спазнаў даастатку –
Заіскрыся вясноваю згадкай
Блізу ночы.
Затужылі зусім ад кахання
Мае вочы.

Хай засну я, нібыта вясною,
З той дзяўчынкай маёю рачною,
Незнаёмкай.
Супакой мяне сумнай усмешкай
Вуснаў тонкіх.

Адкахаў я тры чвэрці кахання,
Ды хачу яго выпіць дазвання
І да згубы.
Мо цябе назаву я, сірэнка,
Самай любай...

Мо цябе, мо – хто ўведаць здалее? –
Тую зорку, што ў прыцемку тлее,
Дагарае...
Вось і ўсё, рачная дзяўчынка,
Дарагая...

пераклад з польскай – Андрэй Стэфановіч

Чытайце таксама

Тэадор Крамер

Тэадор Крамер

Аўстрыйскі паэт. Існуе прэмія яго імені

Станіслаў Ігнацы Віткевіч

Станіслаў Ігнацы Віткевіч

Польскі мастак, фатограф, драматург, празаік, эсэіст, філосаф, тэарэтык мастацтва. Віткацы

Герберт Ўэлс

Герберт Ўэлс

Ангельскі пісьменнік, вядомы сваёй працай у жанры навуковай фантастыкі

Даніэль Клугер

Даніэль Клугер

Рускамоўны ізраільскі пісьменнік, піша ў жанры дэтэктыву і фантастыкі на гістарычныя тэмы

305