№18: Некаторыя любяць паэзію

№18: Некаторыя любяць паэзію

...І ўсё адно мы трымаемся за паэзію, усё адно яе пішам, перакладаем і чытаем, знаходзім і адкрываем для сябе новых і забытых паэтаў і паэтак. Усё роўна самотна рухаемся разам з вершам, рухаемся за ім, ухапіўшыся за ягоныя “парэнчы”, спрабуем адшукаць яго пачатак, намацаць яго “мерыдыян” і, як казаў паэт Паўль Цэлан, прыйсці на сустрэчу з сабой.

Чытаць далей

Эрнэст Доўсан

Я верны на свой лад адной табе, Цынара!

Вершы

Пераклад з ангельскай Ганна Янкута
Vitae Summa Brevis Spem Nos Vetat Incohare longam [1]
 
Не вечны час надзеі і адчаю,
Любоў, і жарсць, і гнеў,
Мінаем браму мы — і ўсё знікае,
Бо час прыспеў.
 
Не вечныя віно і баляванне:
З глыбі таемных сноў
Сцяжынка ўзнікне — і пасля растане
У сне ізноў.
 
Non Sum Quails Eram Bonae Sub Regno Cynarae [2]
 
Учора ўвечары між нашых вуснаў паў
Твой цень — і подых твой, Цынара, атуліў
Маю душу падчас застолля і забаў.
Мяне спустошыла мая старая мара,
            Так, тую пустку я віном заліў.
Я верны на свой лад адной табе, Цынара!
 
У тую ноч гучаў гарачых сэрцаў грук,
Я саладзейшых губ не цалаваў нідзе,
Ў абдымках спачываў яе прадажных рук,
Але спустошыла мяне старая мара:
            За ноччу шэры досвітак ідзе.
Я верны на свой лад адной табе, Цынара!
 
Я шмат чаго забыў, Цынара, з ветрам знік,
Развеяў столькі руж над гэтай пустатой,
Танцуючы, згубіў тваім лілеям лік,
Але спустошыла мяне старая мара,
            Бо быў занадта доўгім танец той,
Я верны на свой лад адной табе, Цынара!
 
Гучнейшых нот! Віна, мацнейшага ўдвая!
Ды скончыцца наш баль, я пагашу святло,
І вернецца твой цень, Цынара, ноч — твая,
Каб зноў спустошыла мяне старая мара,
            Так, трызню я пра тое, што было,
Я верны на свой лад адной табе, Цынара!
 
 
Таму, хто ў Бедламе
(To One in Bedlam)
 
Ён, тонкі і ўтрапёны, рве жмуток
Нябачных кветак і пасля ў вянкі сплятае.
Салома прэлая і камера пустая —
Увесь яго сусвет, і шчэрыцца ў той бок
 
Панылы свет-педант. О, як мутнее зрок
Ад дурасці людской! Хто ж мрою расчытае,
Што выклятым віном узносіць дух, святая,
І зоркамі вянчае змрочных думак ток?
 
Няшчасны брат, які спазнаў пагарду ўсіх, 
Мне абяцанне мроіцца ў вачах тваіх:
Паўцарства блазнаў, дзе няма пустога дбання.
 
І лепшы, чымся кветкі марнага жыцця,
Твой месячны вянок, і лепшы за каханне —
Твой зорны смутак у гадзіны забыцця.
 

Мая лэдзі Мая
(My Lady April)
 
Раса на строях і на валасах,
І вочы — як расінкі, і не змяць
Ёй лёгкаю хадою сенажаць —
Ідзе яна й спявае ў верасах.
 
Той спеў ляціць, як фантастычны птах.
Лёс кветкі-прыгажуні — люстраваць
Кахання і надзеі дабрадаць,
Ды слёзы ззяюць у яе вачах.
 
Няўжо яна рыдае без прычын?
Ці прадчувае — шчасце адлятае,
І не спыніць імклівы лёт гадзін,
 
Бо выпадае ўсім нягода тая:
Спачатку — марнасць, восень залатая,
Пасля — зіма бясплодная, спачын.
 
 
 
Віланэль заходу сонца
(Vilanelle of Sunset)
 
Хадзем, дзіця! Спачні,
Бо хутка ноч настане —
Вунь захад у агні!
 
Заснулі ў цішыні
Гульня і шчыраванне.
Хадзем, дзіця! Спачні.
 
Схавайся ў глыбіні
Гнядзечка, птах мой ранні,
Вунь захад у агні!
 
Фіялка, не мані:
Ты сон стрымаць не ў стане.
Хадзем, дзіця! Спачні —
 
Бо поўня ў вышыні.
Чакае нас вяртанне,
Вунь захад у агні!
 
І нёс з далечыні
Я кветку, што не звяне…
Хадзем, дзіця! Спачні,
Вунь захад у агні!
 
 
Вянок
(A Coronal)
 
Яго спадарыні і каханню з усімі яго песнямі і яе днямі
 
Фіялкі й вінаград
У наш вянок чароўны
Нам дорыць летні сад.
Вянок — вянец кахання,
Яго дыханнем поўны,
Аздоба яго шат —
Ды толькі да змяркання.
Фіялкі й вінаград
Нам дорыць летні сад.
 
Фіялкі й вінаград
Каханню-аднадзёнцы
Падорыць летні сад,
Пакуль яно не звяне,
Пакуль не знікне сонца,
Стракаты кветкапад
На галаве кахання.
Фіялкі й вінаград
Нам дорыць летні сад.
 
Фіялкі й вінаград —
Каханне, што загіне, —
Нам дорыць летні сад.
Вянок, што хутка звяне,
Гарыць, і Празерпіне
Час скончыць свой абрад.
Згасае дзень. Змярканне.
Фіялкі й вінаград
Нам дорыць летні сад.

 

Каментар

 
1. “Кароткасць жыцця забараняе нам спадзявацца на далёкае” (лац.). Цытата ўзятая з оды Гарацыя, кніга 1, 4.
 
2. “Я не той, кім быў ва ўладзе добрай Цынары” (лац.) Цытата таксама ўзятая з оды Гарацыя, кніга 4, 1. Паводле пераказанай Гарацыем легенды, Цынара — дзяўчына, у якую закахаўся Зеўс, аднак пасля ператварыў яе ў артышок (лацінская назва раслін роду артышок — Cynara). У Старажытнай Грэцыі і Старажытным Рыме артышок лічыўся моцным афрадызіякам.
Пераклад з ангельскай – Ганна Янкута © 2017

Чытайце таксама

Хорхе Луіс Борхес

Хорхе Луіс Борхес

Аргентынскі празаік, паэт і публіцыст. У 1920-я гады зрабіўся адным з заснавальнікаў авангардызму ў гішпанамоўнай лацінаамерыканскай паэзіі.

Сулейман Дыяманка

Сулейман Дыяманка

Сенегальска-французскі паэт, слэмер, спалучае паэзію і музыку

Дэвід Герберт Лоўрэнс

Дэвід Герберт Лоўрэнс

Ангельскі празаік, паэт, драматург, эсэіст і літаратурны крытык

Станіслаў Ежы Лец

Станіслаў Ежы Лец

129