№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Джакама Леапардзі

Сон (Sogno)

Верш

Пераклад з італьянскай Аксана Данільчык

Быў ранак, праз зачыненыя аканіцы

У цёмны мой пакой яшчэ слабое

Святло з балкона пасылала сонца.

У гэты час, калі салодкі самы 

І самы лёгкі сон прымружваў вейкі,

Схіліўся да мяне і ў твар мне глянуў

Пяшчотны вобраз той, што навучыла

Мяне кахаць, а потым кінула ў слязах.

Здавалася не мёртвай, але сумнай,

Бы ўсе няшчасныя, калі руку паклала

На лоб мой і прамовіла з уздыхам:

“Ці згадваеш былое ты, жывы, хоць зрэдку?”

“Адкуль, — я вымавіў, — і як прыйшла ты,

Прыгажуня дарагая? О, колькі, 

Колькі мне балела і баліць, я і не думаў,

Што ты пра гэта можаш ведаць, боль мой

Ад гэтага рабіўся несуцешным.

Але ты зноў мяне пакінуць хочаш?

Я вельмі гэтага баюся. А з табою

Што адбываецца і што душу цяпер турбуе?

Ты тая, што й раней?” Адказвала яна:

“Твае развагі забыццё звязала,

Іх зблытаў сон. Памерла я, ты бачыў

Апошні раз мяне даўно жывою”.

Ад словаў гэтых боль нястрымны сэрца

Маё працяў. “У росквіце гадоў я згасла,

Калі жыццё яшчэ салодкае, а сэрца

Пераканацца ў марнасці надзеі

Чалавечай не паспела. Смяротна хворы

Будзе клікаць тую, што яго пазбавіць

Ад болю зможа, ды нясцерпны воблік

Смерці для маладых і лёс няўмольны

Да тых надзей, што гаснуць пад зямлёю.

Не мае сэнсу ведаць тое, што схавала

Прырода ад нявопытных, ад мудрасці

Няспелай боль сляпы мацнейшы”.

“Маўчы, о нешчаслівая, о дарагая,

Маўчы, — я адказаў, — ты словам гэтым

Маё руйнуеш сэрца. Дык ты памерла,

Зорачка мая, а я жыву? На небе

Было прадвызначана: пот смяротны

Трываць пяшчотнае і дарагое цела

Павінна, а маёй нікчэмнай абалонцы

Застацца цэлай? Думаў неаднойчы,

Што больш няма цябе жывой на свеце,

Ды што цябе ніколі не сустрэну,

Не мог паверыць. Ах, што смерцю ёсць,

Пытаюся? Я сёння гэта мог бы

На вопыце адчуць і ўратаваць

Безабаронную душу ад лёсу злога.

Я малады, ды маладосць мая

Растрачваецца і мінае, быццам старасць,

Якой баюся, хоць яшчэ зарана. 

Ды мала чым ад старасці адрозны квет 

Жыцця майго”. Прамовіла: “Абодва з плачам   

Мы нарадзіліся, усмешку сваю шчасце

Нам не дарыла, цешылася неба

З пакутаў нашых”. — “Але ўсё ж калі

На вейках слёзы ад твайго сыходу

І бледны твар, калі цяжар на сэрцы

Яшчэ цяпер ад смутку, адкажы:

Да беднага каханка спагады іскра

Ці любові, пакуль была жывой ты,

У сэрцы прамільгнула? Я ў адчаі

І спадзяваннях бавіў дні і ночы,

А сёння томіцца ў пустых сумненнях

Мой розум. І калі за чорнае маё жыццё

Ты хоць аднойчы горыч адчувала,

То не хавай, прашу цябе, бо згадкі

Мяне цяпер ратуюць, калі ў нашых дзён

Забралі будучыню”. Адказала:

“Суцешся, о няшчасны, на спагаду

Я сквапнай не была ў жыцці і зараз

Не такая, хоць не была шчасліваю сама.

Не скардзься ты на бедную дзяўчыну”.   

Ад гэтых бедаў нашых і кахання,

Што спальвала мяне, я закрычаў: “Дзеля

Юнацтва мілага імя і страчанай

Надзеі нашых дзён, дазволь, о дарагая,

Мне дакрануцца да тваёй рукі”. Павольна    

І тужліва яна руку мне падала.

Я цалаваў яе і прыціскаў да сэрца,

Што ад пяшчоты невыноснай цяжка

Грукацела, твар узмакрэў і грудзі,

У горле абарваўся голас, цёмна

Зрабілася ў вачах, калі яна ласкава

І ўважліва мне ў вочы паглядзела:

“Ужо забыўся, дарагі, — сказала, —

Што я былой не маю прыгажосці?

І ад кахання, о няшчасны, ты дарэмна

Палаеш і трымціш. Цяпер бывай нарэшце.

І душы нашыя няшчасныя, і целы

Развітваюцца назаўжды. Не для мяне

Жывеш і жыць ніколі больш не будзеш,

Бо лёс наш перарваў кахання клятвы”.

Тады ад роспачнага крыку і пакутаў

З вачмі, напоўненымі несуцешным плачам,

Ад сну я абудзіўся. У вачах маіх

Яна стаяла, і ў няпэўным промні сонца

Мне мроілася ўсё яшчэ яе аблічча.

Пераклад з італьянскай – Аксана Данільчык © 2014

Чытайце таксама

Марыс Леблан

Марыс Леблан

Французскі пісьменнік, аўтар дэтэктыўных раманаў пра Арсэна Люпэна

Анна Валенберг

Анна Валенберг

Пісьменніца, драматург, перакладчыца, прадстаўніца "залатой эры" шведскай дзіцячай літаратуры

Хінемаана Бэйкер

Хінемаана Бэйкер

Паэтка і музыка з Новай Зеландыі.

Эмі Лоўэл

Эмі Лоўэл

Амерыканская паэтка, літаратурны крытык, выдавец

542