№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Чарлз Букоўскі

Чытво (Pulp)

Пачатак рамана

Пераклад з ангельскай Ігар Кулікоў

"Амерыканка" - літаратурная серыя, што аб'ядноўвае кнігі культавых пісьменнікаў Паўночнай Амерыкі пра свабоду і чалавечую годнасць. Падтрымайце серыю, зрабіўшы перадзамову на краўдфандынгавай платформе "Талака"!



Дрэннай літаратуры прысьвячаецца

1

Я сядзеў у сваім офісе, арэнда даўно скончылася, і Макелві ўжо рабіў пэўныя захады, каб мяне выселіць. На вуліцы скварыла як у пекле, а кандыцыянэр не працаваў. Па стале поўзала муха. Я працягнуў далонь і выдаліў яе з гульні. Выцер руку аб правую калашыну —  і тут зазваніў тэлефон.

Я зьняў слухаўку.

 — Алё, — сказаў я.

— Сэліна чытаў? — спытаў жаночы голас. Ён гучаў досыць сэксуальна. У мяне не было жанчыны ўжо некаторы час. Гадоў дваццаць.

— Сэліна? — перапытаў я. — Гм-м-м…

— Мне патрэбны Сэлін, — паўтарыла яна.

Такі сэксуальны голас, трасца, ён пачынаў мне падабацца.

— Сэліна? — зноў перапытаў я. — Навошта вы яго шукаеце? Гаварыце, не маўчыце…

— Зашпіліся.

Я зірнуў на прарэх.

— Як вы здагадаліся?

— Няважна. Мне патрэбны Сэлін.

— Сэлін памёр.

— Не. І я хачу, каб ты яго знайшоў.

— Я знайду хіба што косткі.

— Ды не, ёлупень, ён жывы.

— І дзе ж ён жывы?

— У Галівудзе. Я чула, ён бадзяецца каля кнігарні Рэда Калдоўскі.

— Тады чаму вы самі ня знойдзеце яго?

— Бо спачатку хачу пераканацца, што ён сапраўдны Сэлін. Мне трэба ведаць дакладна.

— Але чаму вы пазванілі менавіта мне? У гэтым горадзе кожны хрэн — дэтэктыў.

— Цябе рэкамэндаваў Джон Бартан.

— А, Бартан. Паслухайце, мне трэба штосьці накшталт авансу. І сустрэцца з вамі асабіста.

— Я буду ў цябе праз пару хвілін.

Яна павесіла слухаўку. Я зашпіліўся.

І пачаў чакаць.

 

2

Яна ўвайшла.

Халера, яна што, зьдзекуецца? Сукенка абцягвала яе так, што, здавалася, зараз лопне ў швох. Налягае на шакалядкі. Абцасы такія высокія, што нагадваюць хадулі. Яна ішла як п’яны калека, хістаючыся на ўсе бакі. Галавакружны набор формаў.

— Сядайце, лэдзі, — сказаў я.

Яна села, закінуўшы нагу на нагу, трасца, ледзь ня выбіла мне вока.

— Рады вас бачыць.

— Зрабі ласку, не вытрашчайся. Нічога новага ты не пабачыш.

— А вось тут вы памыляецеся. Дарэчы, як вас завуць?

— Лэдзі Сьмерць.

— Лэдзі Сьмерць? Вы з цырку? Кіно?

— Не.

— Дзе нарадзіліся?

— Гэта няважна.

— Год нараджэньня?

— Спрабуеш жартаваць?

— Не, спрабую сабраць трохі інфармацыі…

Я разгубіўся і пачаў пазіраць на ейныя ногі. Раней я быў журналістам і ведаў пра ногі ўсё. Гэта было першае, што я пабачыў, калі нарадзіўся. Але пазьней я вырашыў парваць з гэтым — у сэнсе з журналістыкай. З тых часоў я працую ў трохі іншым кірунку, і справы йдуць досыць пагана.

Яна пстрыкнула пальцамі.

— Ты што, заснуў?

— Га? — я паглядзеў на яе.

— Сэлін. Забыўся?

— Дзе там!

Я разагнуў сашчэпку й тыцнуў у ейны бок.

— Мне патрэбны чэк за паслугі.

— Вядома, — яна ўсьміхнулася. — Твае расцэны?

— Шэсьць баксаў за гадзіну.

Яна дастала чэкавую кніжку, расьпісалася адным рухам рукі, вырвала чэк і шпурнула мне. Ён прызямліўся на стол. Я падняў. 240 баксаў. Столькі купіла я ня бачыў з тых часоў, як выйграў на скачках у Галівуд-парку ў 1988-м.

— Дзякую, лэдзі…

— Сьмерць, — падказала яна.

— Ага, — сказаў я. — А цяпер раскажыце трохі пра гэтак званага Сэліна. Вы штосьці казалі пра кнігарню?

— Карацей, ён бадзяецца каля Рэдавай кнігарні, гартае кніжкі… распытвае пра Фолкнэра, Карсан Макалэрс. Чарлза Мэнсана…

— Бадзяецца каля кнігарні? Гм…

— Ну, — сказала яна, — ты ж ведаеш Рэда. Ён любіць выганяць людзей з крамы. Чалавек можа патраціць тысячу баксаў, але варта яму затрымацца, як Рэд пачынае раўсьці: “А чаму б табе не зваліць адсюль к чорту?”. Рэд — добры хлапец, хоць і з заскокамі. Карацей, ён вечна выкідае Сэліна з крамы, і той цягнецца ў бар Мусо, дзе пачынае жлукціць. Празь дзень-другі ён вяртаецца, і ўсё паўтараецца.

— Сэлін памёр. Сэлін і Хэмінгўэй памерлі з розьніцай у адзін дзень. Трыццаць два гады таму.

— Я ведаю пра Хэмінгўэя. Ён у мяне.

— Вы ўпэўненыя, што гэта Хэмінгўэй?

— Угу.

— Тады зь якой ласкі вы ня ўпэўненыя, што гэты Сэлін — той самы Сэлін?

— Ня ведаю. Штосьці замінае. Такога раней не было. Магчыма, я проста задоўга ў гульні. Таму прыйшла да цябе. Бартан сказаў, што на цябе можна разьлічваць.

— Значыць, вы думаеце, сапраўдны Сэлін яшчэ жывы? І ён вам патрэбны?

— Страшэнна, коцік.

— Білэйн. Нік Білэйн.

— Добра, Білэйн. Я хачу быць упэўненай. Гэта мае быць сапраўдны Сэлін, а не ягоны грэбаны фанат. Іх цяпер многа разьвялося.

— Знаем.

— Ну вось і займіся гэтым. Мне патрэбны найлепшы пісьменьнік Францыі. Я занадта доўга чакала.

Яна паднялася й выйшла з офіса. Такога азадка я ніколі яшчэ ня бачыў. Словы тут бясьсільныя. Усё бясьсільнае. А цяпер пакіньце мяне. Я хачу падумаць пра гэта.

 
Прачытайце іншыя ўрыўкі з выданняў  літаратурнай серыі "Амерыканка":
 
Кен Кізі, Палёт над гняздом зязюлі. Пераклаў Аляксей Знаткевіч. 
Чак Паланюк, Байцоўскі клуб. Пераклаў Сярж Мядзведзеў. 
Маргарэт Этвуд, Пенелапіяда. Пераклалі Вольга Калацкая і Марыя Мартысевіч. 
 
Пераклад з ангельскай – Ігар Кулікоў © 2017

Чытайце таксама

Дзмітрый Строцаў

Дзмітрый Строцаў

Нарадзіўся ў Мінску, дзе і жыве на дадзены момант

Анджэй Тшэбіньскі

Анджэй Тшэбіньскі

Польскі паэт, драматург, літаратурны крытык і публіцыст з "пакалення калумбаў"

Алвару ды Кампуш

Алвару ды Кампуш

Знакаміты гетэронім партугальскага паэта Фэрнанду Пэсоа

Эмілі Дыкінсан

Эмілі Дыкінсан

Амерыканская паэтка, пры жыцці надрукавала каля дзясятка вершаў, пасля смерці зрабілася класікам

982