№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

(Hrebla) Грэбля

(Hrebla) Грэбля
Нічога не пісаў сам, не сушыў сабе мазгі ні эпапеямі, ні раманамі, ні вершамі, бо і на якога мне гэта ражна, калі можна па-жлобску на лусту хлеба з маслам на чужых творывах паднапаразітаваць.

Мабыць, меў-такі рацыю спадар abrykos, калі пісаў вам, што прылічныя, бoгабаязныя людцы не называюць самыя сябе прайдзісветамі, бо гэта некрасіва, а ў найлепшым разе чакаюць, калі іх так іншыя назавуць. Але ж не ўбіўшы, не ўедзеш. Прасілі перакласці вершыкі. Я выбраў адзін, пераклаў яго як умеў, і, як той добры дурань, узяў і паслаў яго вам, а цяпер вам мала, а цяпер вы да горла з нажом – а падай нам аўтабіяграфію: прозвішча, (ды Hrebla я, Hrebla, і прашчуры мае Грэблямі былі, хоць лацінкай, хоць кірыліцай, – якое вам дзела?), што за адзін такі, ад каго радзіўся, дзе радзіўся, калі радзіўся і калі збіраюся... А пакуль што не збіраюся!

Ну вось, збольшага. Адкуль такое прозвішча? А я ведаю?... Ад продкаў. Бабуля Маланка казала, што яе дзед у маскалі ездзіў і там ім, маскалям, “гати гатил”, ну, грэблі клаў на балотах, дык так і празвалі. А адзін тут такі, вялікага розуму чалавек, бажыўся, што нехта з маіх продкаў мусова меў быў быць спарцмэнам і практыкаваўся ён у “акадзямічаскай грэбле”, а калі не, дык, мабыць, наадварот – грэбаваў ёю. Адным словам – цямна вада ва аблацэх... ці, чыста як той вам Гайм напісаў, – “пунсова тлее змрок”. Экспрэсіянізм чысцюткі.

А нарадзіўся я пад Жлобінам, рос і ліхія людзі кажуць, што заўсёды быў ладным уварвалкам жлобіны, што зноў жа, калі ўжо на тое, дык ашчадлівасцю называецца, таму і жыў я і жыву прыпяваючы. Нічога не пісаў сам, не сушыў сабе мазгі ні эпапеямі, ні раманамі, ні вершамі, бо і на якога мне гэта ражна, калі можна па-жлобску на лусту хлеба з маслам на чужых творывах паднапаразітаваць. Вось, прыкладам, пераклаў я на нашую мову вершык Гайма, усяго нейкіх 14 радочкаў, – і рук не намазоліў, і тоўстай кішкі не адседзеў, а ацечасцвеннай культуры паслужыўся, і сабе славы ўварваў – у “ПрайдзіСвеце” друкуюся!!! Гэта не абы што, і абы каму такое не кожны дзень абломіцца. Ну, а яшчэ апрача вершыка – невялічкі каментарок. Але й яго я сам не сачыняў, а спісаў нашымі буквамі з нямецкай кніжкі: Georg Heym. Das lyrische Werk. Saemtliche Gedichte 1910 – 1912. Deutscher Taschenbuch Verlag. Muenchen, 1977. Каб усё па-чэснаму, каб як мае быць было, каб як у добрых людзей.

Спадарок Грэбля з-пад Жлобіна

Чытайце таксама

Рышард Крыніцкі

Рышард Крыніцкі

Польскі паэт, перакладчык і выдавец, прадстаўнік літаратурнай групы “Новая хваля” (Nowa Fala)

Ёзэф Чапэк

Ёзэф Чапэк

Чэшскі мастак, графік, фатограф, кніжны ілюстратар, эсэіст, брат Карэла Чапэка

Ян Бжэхва

Ян Бжэхва

Польскі паэт габрэйскага паходжання, аўтар вершаў і казак для дзяцей, перакладчык.

Таня Скарынкіна

Таня Скарынкіна

Беларуская паэтка і мастачка

549