Славацкая паэтка і перакладчыца. Нарадзілася ў 1932 годзе ў Модры ў сям’і сталяра. У 1951 годзе яна скончыла педагагічную гімназію ў Браціславе, працавала настаўніцай. З 1962 году пасля няшчаснага выпадку жыла на пенсію па інваліднасці, цалкам прысвяціўшы сябе творчасці. З 1978 году працавала рэдактарам, а пазней – намесніцай галоўнага рэдактара ў часопісе “Агляд сусветнай літаратуры”.

Першыя свае творы Л. Вадкерці-Гаварнікава пачала друкаваць яшчэ ў школьным часопісе “Іскра”. Значна пазней, у 1965 годзе, яе вершы публікаваліся ў часопісах “Славацкія погляды” і “Маладая творчасць”. Л. Вадкерці-Гаварнікава – аўтарка васьмі паэтычных зборнікаў (сярод іх “Тоеснасць” (1970), “Камень і збан” (1973), “Пясочная песня” (1977), “Трыванне” (1979), “Гульна ў цот і лішку” (1992) і іншыя). Паводле крытыка Станіслава Шматлака, для Вадкерці-Гаварнікавай напісанне вершаў – гэта не прыгожая гульня, не нагода выказацца, але найперш пошук шляху для выказвання сутнасці ўласнага лёсу.

Памерла ў 1999 годзе ў Браціславе.

У перакладзе Л. Вадкерці-Гаварнікавай на славацкую мову выйшла некалькі кніг французскіх паэтаў.