Нарадзіўся ў Лісабоне 2 лістапада 1919 году. Скончыў інжынерны факультэт Універсітэта Порту і з 1948 году працаваў па спецыяльнасці, спалучаючы працу з творчай дзейнасцю. У 1959 г. эміграваў у Бразілію, баючыся пераследу за ўдзел у спробе перавароту супраць рэжыму Салазара. У Бразіліі атрымаў ступень доктара філалогіі і цалкам прысвяціў сябе выкладчыцкай дзейнасці. У 1965 г. пераязджае у Злучаныя Штаты, дзе пачынае выкладаць ва універсітэце Вісконсіна. З 1970 г. і да канца жыцця Сэна займаў пасаду кіраўніка аддзялення гішпанскай і партугальскай мовы у Каліфарнійскім універсітэце. Памёр 4 чэрвеня 1978 году ў Санта-Барбары, штат Каліфорнія.
Шматгранная творчая спадчына Сэны налічвае больш за сто апублікаваных твораў, сярод якіх дваццаць паэтычных зборнікаў, трыццаць апавяданняў, аўтабіяграфічны раман “Вогненныя знакі” (Sinais de fogo), дзесятак п’ес, каля сарака тамоў крытыкі і эсэ (сярод якіх асабліва вылучаюцца даледаванні творчасці Л. Камоэнша і Ф. Пэсоа), працы па гісторыі і тэорыі літаратуры і культуры не толькі Партугаліі і Бразіліі, але таксама Гішпаніі, Францыі, Германіі, Вялікабрытаніі і Злучаных Штатаў. Сэна таксама нястомна перакладаў і быў укладальнікам зборнікаў паэтычных перакладаў (дзвюх вялікіх анталогій, якія ахоплівалі творы ад антычнай класікі да мадэрнізму, і двух зборнікаў – К. Кавафіса і Э. Дыкінсан), празаічных і драматычных твораў (Фолкнэр, Хэмінгуэй, По, Грын, Брэхт, О’Ніл і інш.).
