№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Эмі Лоўэл

Мадонна вечаровых кветак

Вершы

Пераклад Юля Цімафеева


Ростань

(Carrefour)

О ты
Якая падышла
У цішы яблынь да мяне пасля купання
Чаму перад размовай не задушыла
А да краёў напоўніла дзівосным дзікім мёдам слоў
І потым кінула на літасць
Лясных пчол?

Замест

(Vicarious)

Калі пад вербамі стаю
Я над ракою
Ва ўборы з жоўтага ядвабу,
Расквечанага барвай хрызантэмаў,
То не празрыстаю вадою
Я любуюся –
Тваім партрэтам,
Для мяне намаляваным
На вееры.

Дзесяцігоддзе

(A Decade)

Калі ты прыйшла, то была віном чырвоным і мёдам.
Смакам салодкім сваім мне язык апякала.
Цяпер ты – як ранішні хлеб,
Лагодны і гладкі.
Я больш не спрабую цябе, твой ведаю прысмак.
Ды ўсё ж пачуваюся сытай.

Таксі

(The Taxi)

Калі пакідаю цябе,
Губляе сусвет
Апошні свой гук.
Імя тваё ў колкія зоры крычу,
Гукаю самотна ў парывах вятроў,
А вуліцы мчаць,
Адна за адной
Растуць паміж намі
І ліхтарамі засцяць мне вочы,
Каб болей не бачыла твару твайго.
Чаму я павінна сыходзіць
і сэрца ўспорваць аб вострыя лёзы начы?

Музыка

(Music)

Мой сусед сядзіць ля акна, іграе на флейце.
Лежачы ў ложку, я чую яго.
Мяккія ноты кружляюць і танчаць у пакоі,
А судакрануцца –
Рассыплюцца раптам гармоніяй гукаў.
Так люба
З маленькімі нотамі затрымацца
У цемры.

А ўдзень
Сусед есць адною рукою хлеб з цыбуляй,
Другою рукой музыку піша.
Ён тоўсты і лысы,
Таму не падыму я вачэй,
А подбегам хутка міну яго,
Бо ёсць неба і студня з вадою,
у якія можна глядзецца.

Але з надыходам ночы, калі флейта грае,
Я ўяўляю яго маладым,
Залатыя пячаткі на гадзінніку,
Срэбныя запінкі на блакітным каўнеры.
І калі я ў ложку,
Гукі флейты кранаюць мне вушы і вусны.
Мроячы, я засынаю.

Паланёная багіня

(The Captured Goddess)

Над цёмнымі дахамі,
Над комінаў каўпакамі
Я заўважыла бляск аметысту.
Раптам блакітам і цынамонам
Запалаў
Бруднай вуліцы ўскраек.

Праз заслону дажджу
Рубінавае святло праступіла,
І я заўважыла промні месяцу
У вэлюме бледна-зялёным.

Гэта былі яе крылы,
Багіні!
Яна па аблоках ступала,
І на вясёлкавым пер’і трымалі
Яе ветру павевы.

Я доўга імчала за ёй,
Углядаючыся, спатыкаючыся,
Мне было ўсё роўна, куды яна прывядзе.
Мае вочы насычаліся колерамі:
Шафранавы, рубінавы, жоўта-берылавы
І ярка-сіні колер кварцу,
Усплёскі ружовага, сполахі зялёнага,
Россып аранжавага, спіралі барвовага,
У крапінку залатыя пялёсткі тыгровай лілеі
І ярка-ліловыя выбухі гартэнзіі.
Я імчала за ёй
І глядзела на бліскучыя ўспышкі яе крылаў.

У горадзе я знайшла яе,
У горадзе вузкіх вулак.
На рынку я наблізілася да яе,
Паланёнай, напужанай.
Яе гафраваныя крыльцы звязалі вяроўкамі,
Голая і халодная стаяла яна,
І вецер дзьмуў у той дзень
Без промня сонца.

Мужчыны таргаваліся за яе,
Давалі золата й срэбра,
Медзякі і збожжа,
Выкрыквалі гучна цану на рынку.

Багіня рыдала.

Хаваючы твар, я збегла,
І шэры вецер шыпеў за спінаю
На вузкіх вулках.

Мадонна вечаровых кветак

(Madonna of the Evening Flowers)

Я ўвесь дзень шмат працавала.
Цяпер стамілася.
Клічу: “Дзе ты?”
Адно дуб азываецца шамаценнем лістоты.
У доме так ціха,
Сонца іграе на тваіх кнігах,
Тваіх нажніцах, нядаўна пакінутым напарстку,
Але цябе там няма.
Раптам мяне агортвае самота:
Дзе ж ты?
Іду шукаць паўсюль.
Потым бачу:
Стаіш пад шпілем бледна-сіняга дэльфініюму,
Трымаеш на руцэ кошык з ружамі.
Спакойная і халодная, бы срэбра,
І ўсміхаешся.
Падаецца, я чую пералівы Кентэрберыйскіх званоў.
Ты кажаш, што півоням трэба больш вады,
Што аквілегіі разрасліся да немагчымасці,
А японскую айву варта падрэзаць і акругліць.
Ты кажаш мне ўсё гэта,
А я гляджу на цябе, срэбнае сэрцайка,
Белы агеньчык сэрца з бліскучага срэбра,
Што іскрыцца пад бледна-сінімі голкамі дэльфініюму,
І прагну зараз жа ўкленчыць ля тваіх ног,
Пакуль наваколле туруе салодкім матывам Te Deum Кентэрберыйскіх званоў.

Адсутнасць

(Absence)

Сёння мой кубак пусты,
Сухія і халодныя яго краі,
Астужаныя ветрам з раскрытага акна.
Самотай і пустэчай ён бялее ў месячным святле.
Пакой напоўнены дзівосным пахам
Кветак гліцыніі.
Яны калышуцца ў промнях свяціла
І злёгку кранаюць сцяну.
Аднак кубак майго сэрца нерухомы,
Халодны і пусты.

Калі ж ты з’яўляешся, ён поўніцца
Чырванню маёй палкай крыві,
Крыві майго сэрца, пі яе,
Каб насыціўся рот твой каханнем
І горка-салодкім смакам душы.Верш Эмі Лоўэл “Дама” ў трох перакладах – тут

пераклад з ангельскай – Юля Цімафеева

© Юля Цімафеева, пераклад, 2009

Пераклад – Юля Цімафеева © 2013

Чытайце таксама

Ян Руар Лейквол

Ян Руар Лейквол

Нарвежскі пісьменнік.

Герман Гесэ

Герман Гесэ

Нямецкі пісьменнік і мастак, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па літаратуры

Уладзімір Арлоў

Уладзімір Арлоў

Беларускі гісторык, празаік, эсэіст, паэт, папулярызатар гісторыі

Павал Орсаг Гвездаслаў

Павал Орсаг Гвездаслаў

Славацкі паэт, драматург, перакладчык, грамадскі дзеяч. Класік славацкай літаратуры

2036