Гэты верш лепш не чытаць, а спяваць. Пад які напой — аўтар параіў сам. Арыгінал у выкананні Т. Бергмана падаем ніжэй.
Калядная песня з Фінскага краю
(Julvisa i Finnmarken)
Спяваць за сталом пад цёмнае піва.
За зіму і за сіверу свіст, мой браце,
Зоркі яснай на золку сівым святло,
За наш дом, за наш край, за бяссонную маці,
За шум гарадоў і прамерзлыя гаці,
За новыя дні і каханне мы вып’ем —
І за шчасце, якое было.
Калі лёд азёрам прыціснуў каркі,
А на пустках і пожнях шалеюць вятры,
Мы п’ем за ручай гаманлівы і шпаркі,
І згадваем, Тэрвалак, захад твой яркі,
Падворкаў агні скрозь палын і лілеі
І ценяў у лесе віры.
За шарон і за вецер пранізлівы самы,
І за тых, чые жыцці — бяды кругаверць,
Хто б’ецца за хлеб і за іхныя шрамы,
За стол наш святочны, за сані ля брамы,
Балючыя раны й гаючую смерць.
Мы з мірам у сэрцах устанем сяння,
Забыўшы, што ў свеце — нянавісці яд,
Устанем пад небам, дзе зорнае ззянне —
Святая ноч гэтая — душам адхланне.
За іх, за нябёсы з зямлёй і за нас
Мы падымем куфлі, мой брат.
Thorstein Bergman — Julvisa i Finnmarken
Фінскі край (Finnmarken) — рэгіёны ў Швецыі, у тым ліку ў Даларне, заселеныя фінамі ў пачатку XVII стагоддзя. Тады гэтыя землі ўяўлялі сабой суцэльную цаліну, зарослую гушчарамі. Асноўным заняткам фінаў спачатку было ляднае земляробства, а потым яны секлі лес і выраблялі вугаль для горнай прамысловасці.
пераклад са шведскай — Алеся Башарымава
