Нарадзілася ў Коўне ў сям’і настаўнікаў. Закончыла мінскі Белпедтэхнікум, вучылася ў БДУ. Вершы пісала з 1922 г., друкавалася з 1926 г. у зборніку “Вершы” (супольным з З. Бандарынай і Я. Пфляўмбаўм), часопісах “Маладняк”, “Чырвоны сейбіт”, “Полымя”, газеце “Савецкая Беларусь” і літаратурным дадатку да яе, удзельнічала ў працы літаратурнага згуртавання “Маладняк”. Была замужам за паэтамі Алесем Дударом, Алесем Звонакам і Янкам Бобрыкам — першыя двое былі рэпрэсаваныя, трэці памёр у блакадным Ленінградзе. Сама Н. Вішнеўская пазбегла арышту, з’ехаўшы разам з маці ва Украіну, а потым у Ленінград. З 1945 г. і да выхаду на пенсію працавала ў бібліятэцы Стаматалагічнага інстытута. Да літаратурнай дзейнасці не вярнулася, але пакінула цікавую эпісталярную спадчыну: перапіска Н. Вішнеўскай з С. Грахоўскім была апублікаваная Леанідам Мараковым у газеце “Голас Радзімы” ў 1999 г.
