Наперадзе ішоў гід.
— Ladies and gentelmen, гэта Канхендзонга, — сказаў гід. — Паглядзіце хутчэй, бо праз хвіліну яна знікне.
— Як гэта, знікне? — затурбавалася Пані.
— А вось так, — паціснуў плячыма гід, пстрыкнуў пальцамі, і Канхендзонга знікла.
Група захвалявалася.
— Ladies and gentelmen, калі ласка, не хвалюйцеся, — сказаў гід. — Гэта хмара. Паглядзіце на яе, калі ласка, бо праз хвіліну яе таксама не будзе.
— Як гэта, не будзе? — абурыўся Пан.
— Вось так, — уздыхнуў гід, пстрыкнуў, і хмара знікла.
Экскурсія скамянела.
— Ladies and gentelmen, сыдзіце, калі ласка, са сцежкі, — траціў цярплівасць гід. — Трэба вызваліць аглядную пляцоўку для наступнай групы. Калі вы не паспяшаецеся, то з чацвёртага ўзгорка з правага боку мы не паспеем пабачыць прэтаў.
— Якіх прэтаў, — здзівілася ў адзін голас экскурсія.
— Вялікіх, — паабяцаў гід і рушыў у бок узгорка.
— Ladies and gentelmen, гэта прэты, — сказаў гід, паказваючы рукой на возера.
— Мы нічога не бачым, — сказала экскурсія, узіраючыся ў гладкае люстра вады.
— Так я і думаў, — пахітаў галавой гід, паглядзеў на гадзіннік, пстрыкнуў і знік у лесе.
Расчараваная экскурсія хаатычна разбеглася па паляне, а з лесу данёсся голас.
— Ladies and gentelmen, — сёння мы падрыхтавалі для вас адмысловы сюрпрыз. Неўзабаве мы апынемся на палянцы, поўнай прэтаў.
Голас быў усё бліжэй і бліжэй. І разам з ім, вылупіўшы на палянку біноклі, набліжалася наступная экскурсія.
Наперадзе ішоў гід.
© Наташа Герке
