Нам трэба спаткацца, абавязкова. Лепш за ўсё ў дождж: ты будзеш дрыжэць, а я змагу раскласці парасон. Ты прытулішся да майго пляча, я засланю цябе ад ветру, і мы пойдзем наперад па алеі.
Алея будзе алеяй у парку. Лісце пад нашымі нагамі складзецца ў дыван, ты раскажаш мне свой апошні сон, ну што за дзіўныя сны вам сняцца, засмяюся я, мой Божа, гэта ж мой сон, няйначай, прамільгне ў маіх думках. Я ступлю ў лужыну, вада наліецца табе ў чаравік, асцярожна, закрычыш ты, і мы абыдзем вусеня.
Потым вецер твае валасы кіне мне ў твар, мне зробіцца вельмі холадна, мне зробіцца вельмі горача. Восень, скажаш ты, восень, скажу я, ліст гучна ўдарыцца аб парасон, вы б маглі быць маёй дачкой, уздыхну я, і мы наступім на вусеня.
Глядзі, забілі, расплачашся ты, я пачну шукаць цыгарэты, ты замаўчыш, успырхне верабей, дождж перастане.
З-за дрэва пакажацца месяц.
Гэта канец, скажаш ты, мы скаціліся да банальнасці, трэба спаткацца наноў.
© Наташа Герке
