![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter08.jpg)
Жылі-былі чатыры трусікі, і звалі іх
Флопсі,
Мопсі,
Ватны Хвосцік
і Пітэр.
Жылі яны разам з маці пад каранямі вялікай-вялікай піхты, што расла на пясчаным схіле.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter11.jpg)
— Ну, мае любыя, — сказала старая місіс Труска аднойчы ўранку, — хочаце — на поле бяжыце, хочаце — па сцяжынцы скокайце, толькі не хадзіце на гарод містэра Мак-Грэгара! З вашым таткам там здарыўся няшчасны выпадак: ён трапіў у пірог містэра Мак-Грэгара.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter12.jpg)
— А цяпер бяжыце, ды глядзіце, не ўкляпайцеся ў бяду! А я пайшла па справах.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter15.jpg)
Старая місіс Труска ўзяла кошык і парасон і пайшла праз лес да пекара. Яна купіла ў яго бохан чорнага хлеба і пяць булачак з разынкамі.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter16.jpg)
Флопсі, Мопсі і Ватны Хвосцік былі паслухмянымі трусачкамі. Яны паскакалі па сцежцы назбіраць ажынаў.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter19.jpg)
А вось Пітэр — той заўжды любіў пасваволіць! Ён пабег проста да гароду містэра Мак-Грэгара і праціснуўся пад веснічкамі.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter20.jpg)
Спачатку ён пагрыз крыху салаты і фасолевых стручкоў, потым з’еў некалькі радысак.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter23.jpg)
Пітэру было ўжо даволі млосна, але ён захацеў яшчэ закусіць пятрушкай і пайшоў яе шукаць.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter24.jpg)
Вось ён абмінуў цяплічку з гуркамі… І каго б вы думалі ён там убачыў? Так, гэта быў не хто іншы, як містэр Мак-Грэгар!
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter27.jpg)
Містэр Мак-Грэгар стаяў на карачках і высаджваў маладую капусту. Але ўбачыўшы Пітэра, ён адразу ж ускочыў і кінуўся за ім. “Хапайце злодзея!” — крычаў ён на ўвесь голас, размахваючы граблямі.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter28.jpg)
Пітэр страшэнна перапужаўся. Ён забыў дарогу да веснічак і насіўся па ўсім гародзе.
Ён згубіў адзін чаравік у капусце, а другі — дзесьці ў бульбе.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter31.jpg)
Цяпер ён быў босы і таму пабег на ўсіх чатырох. Так было значна хутчэй! Мне здаецца, ён цалкам мог бы збегчы, калі б, на сваё няшчасце, не трапіў у сетку, што атачала кусты агрэсту, і не зачапіўся за яе сваімі вялікімі гузікамі.
Меднымі гузікамі на ягонай блакітнай куртачцы, яшчэ зусім новай.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter32.jpg)
Пітэр ужо развітваўся ў думках з жыццём і ліў горкія слёзы, калі ягоныя ўсхліпы пачулі спагадлівыя верабейкі. Вельмі ўсхваляваныя, яны падляцелі да трусіка і пачалі яго суцяшаць і падбадзёрваць.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter35.jpg)
Тут з’явіўся містэр Мак-Грэгар. Ён хацеў накрыць Пітэра сітам, але той схітрыўся спрытна выслізнуць з куртачкі і паскакаў прэч.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter36.jpg)
Ён кінуўся ў кладоўку і заскочыў у бляшаную лейку. Лепшага схову і не трэба было б, калі б не столькі вады ў лейцы.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter39.jpg)
Містэр Мак-Грэгар не сумняваўся, што Пітэр хаваецца дзесьці ў кладоўцы — магчыма, пад гаршчкамі для кветак.
Ён пачаў іх акуратна пераварочваць і зазіраць пад кожны.
І тут Пітэр як чхне — “ап-ап-чхііі!” Містэр Мак-Грэгар адразу ж кінуўся да яго.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter40.jpg)
Ён хацеў прыціснуць Пітэра нагой, але той выскачыў праз акенца, перакуліўшы тры гаршчкі з раслінамі.
Акенца было занадта маленькае для містэра Мак-Грэгара, ды і стаміўся ён ужо бегаць за Пітэрам. Таму ён вярнуўся да працы.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter43.jpg)
Пітэр прысеў адпачыць. Ён зусім запыхаўся і ўвесь калаціўся ад страху. Куды яму цяпер ісці, ён нават не ўяўляў.
Да таго ж ён вельмі прамок у лейцы.
Неўзабаве ён рушыў з месца — скок-паскок! — не вельмі хутка, каб паспець разгледзець усё навокал.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter44.jpg)
Ён убачыў дзверы ў сцяне, але яны былі зачыненыя, а праціснуцца пад імі такі тоўсты трусік не змог бы.
Старая мыш то забягала пад дзверы, то зноў выбягала на каменны ганак: яна цягала гарох і боб для сваёй сям’і, што жыла ў лесе.
Пітэр спытаў у яе дарогу да веснічак, але яна несла ў зубах такую вялікую гарошыну, што не змагла адказаць.
Яна толькі пахітала яму галавой. Пітэр заплакаў.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter47.jpg)
Потым ён паспрабаваў адшукаць дарогу на іншым баку гароду, але толькі яшчэ больш заблукаў.
Неўзабаве ён апынуўся ля стаўка, дзе містэр Мак-Грэгар звычайна набіраў ваду ў лейкі. Белая кошка сядзела ля вады і назірала за залатымі рыбкамі. Яна сядзела ціха-ціха, толькі кончык яе хваста раз-пораз торгаўся, нібыта жывы.
Пітэр пабаяўся загаварыць з ёй і вырашыў хуценька знікнуць, бо яму даводзілася чуць пра катоў ад стрыечнага брата, трусіка Бэнджаміна.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter48.jpg)
Пітэр паскакаў назад да кладоўкі, але раптам зусім побач ён пачуў удары матыкі — шурх, шарх, шарх, шурх! Ён хуценька схаваўся пад хмызам.
Але нічога страшнага не адбылося, таму ён вылез адтуль, залез у тачку і асцярожна выглянуў з яе. І адразу ж убачыў містэра Мак-Грэгара, які капыліў грады з цыбуляй. Ён стаяў задам да Пітэра, і за ім былі веснічкі!
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter51.jpg)
Пітэр асцярожна спусціўся на зямлю і з усіх ног пабег па простай сцяжынцы за кустамі чорнай парэчкі.
Калі ён выскачыў з-за кустоў, яго заўважыў містэр Мак-Грэгар. Але Пітэру было не да яго. Ён праслізнуў пад веснічкі і нарэшце знік у лесе.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter52.jpg)
З куртачкі і боцікаў Пітэра містэр Мак-Грэгар потым зрабіў пудзіла, каб дразды не лёталі на гарод.
Пітэр ні разу не спыніўся і не азірнуўся, пакуль не дабег да самага дому пад вялікай піхтай.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter55.jpg)
Ён так стаміўся, што ў нары адразу ж плюхнуўся на мяккі пясочак і прыкрыў вочы.
Маці Труска тым часам гатавала ежу. Яна спытала ў Пітэра, куды падзелася ягонае адзенне. Гэта была ўжо другая куртачка і другая пара чаравікаў за апошнія пару тыдняў!
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter57.jpg)
На жаль, мушу прызнацца, што тым вечарам Пітэр пачуваўся не вельмі добра.
Маці паклала яго ў ложак, зварыла рамонкавай гарбаты і загадала Пітэру выпіць.
“Прымаць адну сталовую лыжку перад сном”, — сказала яна.
![](http://i649.photobucket.com/albums/uu212/prajdzisvet/potter_rabbit/peter58.jpg)
А Флопсі, Мопсі і Ватны Хвосцік атрымалі на вячэру хлеб, малако і салодкія ажыны.
Размалёўкі да казкі можна спампаваць тут.