Прадмова
Увесь час мне да галавы прыходзяць думкі і ідэі. Бывае так, што гэтым фантазіям робіцца цесна, і яны просяцца на свет. Тады я бяру вялікі чарпак, чэрпаю ім натхненне з адмысловай крыніцы і разліваю яго ў дзве шклянкі. Першая — для сябе, а другая — для Музы, якая заўжды наведвае мяне ў такія моманты.
Натхненне, калі хто не каштаваў, на смак нагадвае кампот, толькі яно сіняе і пахне ландышам. Але галоўнае тут — пра закуску не забыць. Імбірныя пернікі — самае тое. Муза іх вельмі любіць. Потым я малюю, а Муза сядзіць і глядзіць, частуецца і захапляецца.
Так мой унутраны свет выплёскваецца з мяне на палатно, і нараджаюцца размаітыя творы мастацтва.
