№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Эрнэст Доўсан

Я верны на свой лад адной табе, Цынара!

Вершы

Пераклад з ангельскай Ганна Янкута
Vitae Summa Brevis Spem Nos Vetat Incohare longam [1]
 
Не вечны час надзеі і адчаю,
Любоў, і жарсць, і гнеў,
Мінаем браму мы — і ўсё знікае,
Бо час прыспеў.
 
Не вечныя віно і баляванне:
З глыбі таемных сноў
Сцяжынка ўзнікне — і пасля растане
У сне ізноў.
 
Non Sum Quails Eram Bonae Sub Regno Cynarae [2]
 
Учора ўвечары між нашых вуснаў паў
Твой цень — і подых твой, Цынара, атуліў
Маю душу падчас застолля і забаў.
Мяне спустошыла мая старая мара,
            Так, тую пустку я віном заліў.
Я верны на свой лад адной табе, Цынара!
 
У тую ноч гучаў гарачых сэрцаў грук,
Я саладзейшых губ не цалаваў нідзе,
Ў абдымках спачываў яе прадажных рук,
Але спустошыла мяне старая мара:
            За ноччу шэры досвітак ідзе.
Я верны на свой лад адной табе, Цынара!
 
Я шмат чаго забыў, Цынара, з ветрам знік,
Развеяў столькі руж над гэтай пустатой,
Танцуючы, згубіў тваім лілеям лік,
Але спустошыла мяне старая мара,
            Бо быў занадта доўгім танец той,
Я верны на свой лад адной табе, Цынара!
 
Гучнейшых нот! Віна, мацнейшага ўдвая!
Ды скончыцца наш баль, я пагашу святло,
І вернецца твой цень, Цынара, ноч — твая,
Каб зноў спустошыла мяне старая мара,
            Так, трызню я пра тое, што было,
Я верны на свой лад адной табе, Цынара!
 
 
Таму, хто ў Бедламе
(To One in Bedlam)
 
Ён, тонкі і ўтрапёны, рве жмуток
Нябачных кветак і пасля ў вянкі сплятае.
Салома прэлая і камера пустая —
Увесь яго сусвет, і шчэрыцца ў той бок
 
Панылы свет-педант. О, як мутнее зрок
Ад дурасці людской! Хто ж мрою расчытае,
Што выклятым віном узносіць дух, святая,
І зоркамі вянчае змрочных думак ток?
 
Няшчасны брат, які спазнаў пагарду ўсіх, 
Мне абяцанне мроіцца ў вачах тваіх:
Паўцарства блазнаў, дзе няма пустога дбання.
 
І лепшы, чымся кветкі марнага жыцця,
Твой месячны вянок, і лепшы за каханне —
Твой зорны смутак у гадзіны забыцця.
 

Мая лэдзі Мая
(My Lady April)
 
Раса на строях і на валасах,
І вочы — як расінкі, і не змяць
Ёй лёгкаю хадою сенажаць —
Ідзе яна й спявае ў верасах.
 
Той спеў ляціць, як фантастычны птах.
Лёс кветкі-прыгажуні — люстраваць
Кахання і надзеі дабрадаць,
Ды слёзы ззяюць у яе вачах.
 
Няўжо яна рыдае без прычын?
Ці прадчувае — шчасце адлятае,
І не спыніць імклівы лёт гадзін,
 
Бо выпадае ўсім нягода тая:
Спачатку — марнасць, восень залатая,
Пасля — зіма бясплодная, спачын.
 
 
 
Віланэль заходу сонца
(Vilanelle of Sunset)
 
Хадзем, дзіця! Спачні,
Бо хутка ноч настане —
Вунь захад у агні!
 
Заснулі ў цішыні
Гульня і шчыраванне.
Хадзем, дзіця! Спачні.
 
Схавайся ў глыбіні
Гнядзечка, птах мой ранні,
Вунь захад у агні!
 
Фіялка, не мані:
Ты сон стрымаць не ў стане.
Хадзем, дзіця! Спачні —
 
Бо поўня ў вышыні.
Чакае нас вяртанне,
Вунь захад у агні!
 
І нёс з далечыні
Я кветку, што не звяне…
Хадзем, дзіця! Спачні,
Вунь захад у агні!
 
 
Вянок
(A Coronal)
 
Яго спадарыні і каханню з усімі яго песнямі і яе днямі
 
Фіялкі й вінаград
У наш вянок чароўны
Нам дорыць летні сад.
Вянок — вянец кахання,
Яго дыханнем поўны,
Аздоба яго шат —
Ды толькі да змяркання.
Фіялкі й вінаград
Нам дорыць летні сад.
 
Фіялкі й вінаград
Каханню-аднадзёнцы
Падорыць летні сад,
Пакуль яно не звяне,
Пакуль не знікне сонца,
Стракаты кветкапад
На галаве кахання.
Фіялкі й вінаград
Нам дорыць летні сад.
 
Фіялкі й вінаград —
Каханне, што загіне, —
Нам дорыць летні сад.
Вянок, што хутка звяне,
Гарыць, і Празерпіне
Час скончыць свой абрад.
Згасае дзень. Змярканне.
Фіялкі й вінаград
Нам дорыць летні сад.

 

Каментар

 
1. “Кароткасць жыцця забараняе нам спадзявацца на далёкае” (лац.). Цытата ўзятая з оды Гарацыя, кніга 1, 4.
 
2. “Я не той, кім быў ва ўладзе добрай Цынары” (лац.) Цытата таксама ўзятая з оды Гарацыя, кніга 4, 1. Паводле пераказанай Гарацыем легенды, Цынара — дзяўчына, у якую закахаўся Зеўс, аднак пасля ператварыў яе ў артышок (лацінская назва раслін роду артышок — Cynara). У Старажытнай Грэцыі і Старажытным Рыме артышок лічыўся моцным афрадызіякам.
Пераклад з ангельскай – Ганна Янкута © 2017

Чытайце таксама

Антоніё Табукі

Антоніё Табукі

Аўтар раманаў, апавяданняў, нарысаў, тэатральных сцэнараў, куратар італьянскага выдання твораў Фэрнанду Пэсоа.

Сельма Лагерлёф

Сельма Лагерлёф

Шведская пісьменніца, першая жанчына, якая атрымала Нобелеўскую прэмію па літаратуры

Веньямін Блажэнны

Веньямін Блажэнны

Беларускі рускамоўны паэт, аўтар духоўных вершаў, сярод іншага распрацоўваў верлібр

Вікенцій Равінскі

Вікенцій Равінскі

Беларускі паэт і празаік, адзін з пачынальнікаў беларускай сатыры

1288