№17: Гульня ў гарады

№17: Гульня ў гарады

У новым, сямнаццатым, нумары мы спрабуем паглядзець, якімі бачаць свае гарады нашы сучаснікі і аднадумцы, пісьменнікі і пісьменніцы ХХІ стагоддзя.

Чытаць далей

Багдан-Ігар Антоныч

Аўтабіяграфія

Вершы



Вясна

(Весна)

Расце Антоныч і расце трава,
курчавяцца і зелянеюць вольхі,
ты нахіліся, нахіліся толькі –
пачуеш таямнічасць хараства.

Дажджом мяне вясновым не трывож!
Разбіты сіні жбан шклянога неба,
аскепкі лісця шклом пакрылі глебу,
у рэшата збіраеш цёплы дождж?

Лясною мовай крыкнула сава,
у стрэльбу ночы ўклалі зоркі-кулі,
на вольхах месяц расклююць зязюлі,
расце Антоныч і расце трава.
 

 

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

Вішні

(Вишні)

Антоныч быў хрушчом і жыў тады на вішнях,
На вішнях тых, якія апяваў Шаўчэнка.
Мая краіна зорная, дзе кожны – бліжні,
Краіна, дзе садок вішнёвы й салавейка.

Дзе вечары з Евангелля і дзе світанкі,
дзе неба сонцам прыціскае хутар белы,
Цвітуць натхнення вішні кучарава-п’янка,
Як за Шаўчэнкам, зноўку пояць песню хмелем.
 

 

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

Аўтабіяграфія

(Автобіоґрафія)

З гары, што вобач сонца, першы раз усміхнуўся небу,
тады мяне наведаў таямнічы, дзіўны геній,
зялёных словаў спеў заспеў мяне ў адно імгненне.
Цяпер – дзе б я ні быў і калі-небудзь,
я ўсё ж – дзіця п’яное з сонцам у кішэні.

А як сышоў я з гор на гарадскі памост,
у нэндзе і бядзе я долі даў зарок яе не ганіць,
глядзеў спакойна на ўсхваляваных хвіляў танец,
Мае радкі – над рэчкай часу калінавы мост,
я – закаханы ў жыццё паганец.
 

 

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

Да маёй песні

(До моєї пісні)

Круціцца свет веснавы і зялёны.
Ясень і сэрца спявае ўва мне.
Песня кружыць вераценцам натхнёным,
слоўнае срэбра на верацяне.

Ясень, асвечаны сонцам, напіўся,
Персцень натхнення на сэрцы знайшоў.
Гэй жа, п’яны, і ляці, і круціся
песняй маіх дваццаці трох гадоў!
 

 

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

На шляху

(На шляху)

Аплецены вятрамі золак
ляціць, бы цыганё, з вады
і на пяску крычыць вясёла,
апалены і малады.

Рака змяістай песняй песціць,
і хлешчуць хвалямі вятры,
і дзень хавае ў строму месяц,
нібы ў кішэню грош стары.

Клююць ляшчыну спевам косы,
звініць, бы медзь, шырокі шлях.
Ідзе рассмеяны і босы
хлапчына з сонцам на плячах.
 

 

пераклад з украінскай – Алена Пятровіч

Рамантызм

(Романтизм)

Над морам крумкачоў навіслі хмары,
лірычны месяц скрала неба сінь,
і стромы дзікія, і далячынь,
з якое Байрана плывуць карсары.

У садзе цёмнай ноччу сумны Вэртэр
душу і свет кладзе на вагі зораў
і тужыць, што жыццё – бясконцы морак.
Адна ты, смерць, – прытулак хворых сэрцаў.

Два светы бачым мы. Адзін – наўкола,
другі – мы самі, і яны здавён
жыццё цяжараць, сэрца робяць кволым.

Няўжо слабейшыя ў грудзях пажары,
чым рэчаіснасці пустой праклён?
...Не ведалі, што лепшы свет за мары.
 

 

пераклад з украінскай – Кацярына Маціеўская

Балада пра блакітную смерць

(Балада про блакитну смерть)

Дамоў хімеры і падворкаў студні,
бы чэраў цемрадзі, і вузкасць мокрых сходаў,
бясконцасць іх, і прорва ночы студзіць,
і цёмных брамаў сум, і цвілі млосны подых.
Паперы змяты і запэцканы ашмётак,
сем простых словаў: “Просім не вініць нікога,
злачынцы не шукаць!” Крадзецца ў ціхіх ботах
бы мудры кот, па дахах ветаху падкова.

З аголеных дратоў букеты сіняй пары,
блакіт крыві бруіць з распухлых медных жылаў.
З-за шафы, што ў паўсне пералякана марыць,
хтось сола на кларнэце смутку ў морак выліў.

Гарыць струмень блакіту, бы душа, натхнёны,
і палкі шэпт вар’яцтва сэрцы двох калыша
на дне свядомасці.
І ноч у вір шалёны!
І сінім квеццем газ затчэ кілімы цішы!

Пасцель – ладдзю раскошы і тугі кахання –
мыш ветаху мяце хвастом, цынічна й куца,
і з целам цела ў цесным сошчапе расстання
у прагных курчах болю й асалоды б’юцца.

Над імі хіліцца анёл блакітны газу
і сінім полымем вянчае іх, бы міртам,
і душы, бы лілеі, аддае экстазу,
пакуль не дагараць апошняй кропляй спірту.

 

 

пераклад з украінскай – Марыя Мартысевіч

 

 

Чытайце таксама

Томас Стэрнз Эліят

Томас Стэрнз Эліят

Амерыканска-ангельскі паэт, драматург і літаратурны крытык, прадстаўнік мадэрнізму ў паэзіі. Лічыцца адным з найвялікшых паэтаў XX ст.

Мэцью Грэгары Льюіс

Мэцью Грэгары Льюіс

Ангельскі раманіст і драматург, стаў знакамітым дзякуючы раману “Манах”, напісанаму ў 19 гадоў

Рэймон Радыге

Рэймон Радыге

Французскі празаік, драматург, журналіст

Тэрэза Вэйга

Тэрэза Вэйга

Партугальская пісьменніца, не дае інтэрв’ю і не раскрывае сваёй сапраўднай асобы

118