№21: Знак прысутнасці

№21: Знак прысутнасці

Мы прысвячаем новы нумар “ПрайдзіСвета” феномену сувязі літаратуры і гомасэксуальнасці, альбо, кажучы мовай ХХІ стагоддзя, сувязі літаратуры і ЛГБТК. Ці застаецца літаратура літаратурай, калі адкрывае нам сусвет цялеснасці, сэксуальнасці, інтымнасці? Чаму беларуская літаратура моцная ў апісанні вайны і такая бездапаможная, стэрыльная ў апісанні цялеснасці і сэксуальнасці? Ці існуе беларуская ЛГБТК-літаратура? На гэтыя і іншыя пытанні можна будзе знайсці адказы ў нумары

Чытаць далей

Мультыкульты па-чэшску

7 лістапада 2009

Мультыкульты па-чэшску


“Інтэрнацыяналізацыя” чэшскай прозы апошняга дзесяцігоддзя

Беручы ў рукі кнігу, скажам, ісландскага, японскага або гішпанскага аўтара, мы збольшага “па змаўчанні” настроеныя на тое, што сутыкнёмся ў ёй з ісландскімі, японскімі ці гішпанскімі рэаліямі. Гэта, вядома, не правіла, а імпліцытнае чаканне, што вынікае са знаёмства з усясветнай белетрыстыкай. Мне складана меркаваць, наколькі ў іншых літаратурах разбураецца такая традыцыйная скіраванасць на сябе, але ў чэшскай гэта адбываецца літаральна на вачах. Вось жа, адважуся сцвярджаць, што вельмі сімпатычнай рысай сучаснай чэшскай прозы ёсць яе нячэхацэнтрызм. І цяжка сказаць, што таму прычынай – недастатковасць ды непрывабнасць “хатніх” сюжэтаў або – наадварот – усё большая адкрытасць і цікавасць да вакольнага свету, асабліва да так званых “экзатычных” яго куткоў. Я схіляюся да другога.

Вялікай вяхой, якая ці не запачаткавала гэтую адносна новую тэндэнцыю ў чэшскай літаратуры – менавіта тэндэнцыю, а не спарадычнае з’яўленне паасобных кніг, – стаўся “мангольскі” раман Пэтры Гулавай “Памяці маёй бабулі” (Petra Hůlová, “Paměť mojí babičce”, 2002). Пазней пачалі з’яўляцца наступныя і наступныя кнігі, дзеянне якіх адбываецца цалкам або немалой часткай па-за межамі Чэхіі – у Ізраілі, Фінляндыі, Інданэзіі, Бразіліі, Сібіры...: “Рут і каляровасць свету” Томаша Колскага (Tomáš Kolský, “Ruthie a barevnost světa”, 2003), “Заўсёды адна ноч” Маркеты Гэйкалавай (Markéta Hejkalová, “Vždycky jedna noc”, 2004), “Грудасты мужчына” Ёзэфа Фарманка (Josef Formánek, “Prsatý muž a Zloděj příběhů”, 2004), “Жоўтыя вочы вядуць дамоў” Маркеты Пілатавай (Markéta Pilátová, “Žluté oči vedou domů”, 2007), “Станцыя Тайга” Пэтры Гулавай (Petra Hůlová, “Stanice Tajga”, 2007) і іншыя. Кнігі моцныя, такія, пра якія гавораць – і крытыкі, і чытачы, – якія не ляжаць незаўважаныя на паліцах кнігарняў. За апошні час да іх спісу дадаўся яшчэ таўшчэзны 2-томны раман Марціна Рышавага “Падарожжы ў Сібір” (Martin Ryšavý, “Cesty na Sibiř”, 2008), уганараваны ці не самай раскручанай у Чэхіі прэміяй “Magnesia Litera”, а зусім нядаўна – і раман Яхіма Топала “Халоднай краінай” (Jáchym Topol, “Chladnou zemí”, 2009), ладная частка дзеяння якога адбываецца ў фіктыўнай Беларусі.

Томаш ЗмэшкалаКалі яшчэ ўважлівей паглядзець на найноўшыя літаратурныя падзеі Чэхіі, то нельга абысці ўвагай з’яўленне некалькіх новых таленавітых аўтараў. Так, найлепшым дэбютантам мінулага года прафесійнае журы “Magnesiа Literа” адзінадушна прызнала Томаша Змэшкала за раман “Любоўныя лісты клінапісам” (Tomáš Zmeškal, “Milostné dopisy klínovým písmem”). Змэшкал, здаецца, – першы чэшскі цёмнаскуры пісьменнік (ягоны бацька – выхадзец з Конга). Літаральна гэтымі днямі выйшла з друку яго новая, шмат у якіх матывах аўтабіяграфічная кніга “Жыццяпіс чорна-белага ягняці” (“Životopis černobílého jehněte”), прысвечаная, сярод іншага, пытанням талерантнасці чэшскага грамадства 60-80-х гадоў. Лан Пхан ТхіПадобную тэму, але ўжо на сучасным матэрыяле сужыцця віетнамскай грамады і чэшскай большасці, распрацоўвае ў сваім дэбютным рамане “Белы конь, жоўты дракон” (“Bílej kůň, žlutej drak”) дзевятнаццацігадовая Лан Пхам Тхі (Lan Pham Thi). Гэты твор быў уганараваны прэстыжнай прэміяй “Кніжнага клуба”, аднак у мас-медыях ужо з’явіліся публікацыі – на маю думку, не вельмі пераканаўчыя, – што ідзецца пра чарговую, гэтак улюбёную чэхамі, літаратурную містыфікацыю, і ніякай пісьменніцы з імем Лан Пхам Тхі не існуе. Раман ЭрэшШто ж, пераначуем, больш пачуем. Нарэшце, яшчэ адзін нядаўні дэбютант, чэшскі цыган Раман Эрэш (Roman Erös), які ў сваім “Цадыку” (“Cadík”), між іншым, узнімае і пытанні суіснавання ды ўзаемаразумення ў мультыкультурным грамадстве, застаўся без прэстыжных прэмій, але не без увагі ўдзячных чытачоў і крытыкаў.

Такая вось карцінка. І каб чарговы раз ушчыкнуць айчынных творцаў, хочацца па-дылетанцку падсумаваць, што пакуль у Беларусі спрачаюцца, наколькі беларуская літаратура еўрапейская, чэхі, надта не пераймаючыся падобнымі пытаннямі, пішуць раманы – на чэшскай мове, на еўрапейскім узроўні, на глабальныя тэмы.

Сяргей Сматрычэнка

Чытайце таксама

Мастацкі пераклад і нацыянальная свядомасць

Карлас Шэрман

Мастацкі пераклад і нацыянальная свядомасць

На першы погляд тэма заключае ў сабе аксіёму. Бо прыгадайма: беларускі першадрукар Францыск Скарына быў і беларускім перакладчыкам; вялікі армянін Масроп Маштоц, прылічаны да ліку святых, стваральнік старажытнаармянскага…

У Венгрыю па кнігі

У Венгрыю па кнігі

Не ведаю, ці шмат чытаюць венгры, але кнігарняў у іх дакладна больш, чым у беларусаў. Апынуўшыся ў цэнтры Будапешта, бачыш кніжныя крамы на кожным кроку. Яны вялікія і малыя, з кнігамі на венгерскай і…

Калі любіш – адпусці!

Калі любіш – адпусці!

“І чытаць не буду, і выкінуць шкада” – з гэтым прынцыпам вырашыў змагацца амерыканец Рон Хорнбэйкер, які ў сакавіку 2001 году пакінуў у холе свайго гатэля 20 кніг, зрабіўшы на іх тлумачальныя надпісы.

Пераклад — гэта спосаб чытання твора

Лешак Энгелькінг

Пераклад — гэта спосаб чытання твора

Вясной у кнігарні “логвінаЎ” у межах Месяца польскай літаратуры прайшла сустрэча з польскім паэтам, перакладчыкам, літаратуразнаўцам і перакладазнаўцам Лешкам Энгелькінгам...

957